Atos 12
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs VC
1 N'ige ka Eze Erọdu panịzoru ọ kpakna agwna ele zị n'ọgbako Chiokike ẹhni.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 O gweru ama-ọgwnu gbu Jemisi nwene rukna Jọni.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Nga ọ whnụrnu nụ ọ sọru ele Ju ovu n'ọnu, o zne nụ ruwhnu nwudne Pita. (Ka mernu n'ige Iriri Brẹdi Whụ́ge Ọwhu.)
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Nga ọ nwudnernu Pita, o yisi a n'ọro ikelu, o gweru a nyewhete n'aka otu ele ọgwnu ẹno ẹno. Erọdu neese o gwehịa a n'ikpe ọhna nga Iriri Ọgawhe whemernu.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Pita zị n'ọro ikelu, kọvu ọgbako Chiokike neekpesi okpukpe rikne gbasịri a nụ ruwhnu Chiokike.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 N'abalị ke jọobo ọbochi Erọdu jeegweya nụ ruwhnu ele ọhna, Pita zị neezni anyarna n'esilawụru ele ọgwnu lawụru ele neese a. Be tụru a ijigba lawụru, ele neese nhne gwuzo n'ọnu-mgbo.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Ngangam, enine izi Nyenwe aị varụ gwuzoru, iwhne mụkwasi nụ rime ọro ikelu. Enine izi wam kpatụ Pita aka nụ ngeri ẹhni, ọ kanụ a, “Lizọ wara wara.” Ijigba dnahnala n'aka Pita.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Enine izi wam kaa, “Sụru ajnị ị, woru okoro-ọchi ị.” Pita mee kpam, enine izi wam kanụ a, “Woru iwo i, snornu m.”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Pita snornu a whọga n'ọro ikelu. O máa nụ hne enine izi wam neeme bụ nhne zị ire. O che nụ ọ nọowhnu ọwhnurninya.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Be whe ele nse ke mbọm, nụ ke ẹbo, be va nụ ke ipne-aznụ ke bụ ọnu-mgbo rugwe bnarnụ nụ rime ẹli-ọhna. Ọnu-mgbo wam gbama n'aka a. Be whọga, be neezne n'otu apna, ngangam, enine izi wam ghasa Pita.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Pita mahịa ẹhni a, ọ kaa, “Kịtna, m maam nụ ọ bụ n'ezi nụ Nyenwe aị ziyaru enine izi a, dọhia m n'aka Erọdu, dọhia m nụ kpakara nhne ele Ju neele anya a.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Nga ọ mahịaru nhne ka, o zne nụ ọro Meri nne Jọni Makị. Agịda ele badnụ gbakọru pịi neekpe okpukpe.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Pita znu aka nụ ọnu-mgbo, otu nnwọ rinya rẹwhna a bụ Roda zne ọ nakwe a.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Nga ọ mahịaru nkọli a, ovu ọso n'ọnu mernu o nwée rikne gbama ọro, ọ gba ẹso zne kanụ be nụ Pita gwuzogwu nụ ọnuhna.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Be kanụ a, “Anya bụ́o i ọma.” Kọvu o kwusi a rikne, be kanụ a, “Ọ bụ enine a.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Kọvu Pita zị kọriri nooznu aka n'ọnu-mgbo. Nga be gbamarnụ ọro, whnụ a, ọ gbagwojiri be anya.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 O whenu be aka be kpusnime ọnu be. Ọ kanụ be kpa Nyenwe aị gwehịaru a n'ọro ikelu. Ọ kanụ be, “Anụ kanụ Jemisi nụ rụmu nda m ele berere.” Ọ whọga zne hne berere.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 N'ọsisi, o mernu ele neese nhne anya agharị k'agịda nhne mernu Pita.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Erọdu kaa be pio a, kọvu be nwée rikne piohịa a, ọ kaa be sịkwa ele neese nhne ajịji, o nyee iwu be gbu kpakara be. Omekwo, Erọdu hiri nụ Judiya zne nụ Sizaria dazịri ige matị.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Ele Taya nụ Saịdoni mernu Erọdu ovu owe ẹhni, be zịri n'otu zne ọ whnụ a, be mee ma Bilatọsi nye neelekwa ọro eze gbagwasịnu be. Be zne rịasno Erọdu ma udno zịri, kwnornu nụ ẹli be neenwehịa nhne oriri hite n'ẹli a.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 N'ọbochi be họhiaru, Erọdu woru iwo eze a dazịri nụ ngadna eze a, kwunu ele badnụ wam ọka.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Be siwama lụlo, kaa, “Ọ bụ́o badnụ nookwu ọka ka, kọvu ọ bụ otu chi.”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Ngangam, enine izi Nyenwe aị lịdna Erọdu kwnornu nụ o nyéne Chiokike igwugwu. Rukpurukpuru ri a, ọ nwụma.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Ikwu-ọnu Chiokike neezne nụ ruwhnu, naagbasa, nooso oso.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Nga Banabasị nụ Sọlu rnụkworu ẹrnu be, be hi nụ Jerusẹlem hiehna kwuru Jọni Makị.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.