Atos 12

Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 N'ige ka Eze Erọdu panịzoru ọ kpakna agwna ele zị n'ọgbako Chiokike ẹhni.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 O gweru ama-ọgwnu gbu Jemisi nwene rukna Jọni.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Nga ọ whnụrnu nụ ọ sọru ele Ju ovu n'ọnu, o zne nụ ruwhnu nwudne Pita. (Ka mernu n'ige Iriri Brẹdi Whụ́ge Ọwhu.)
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 Nga ọ nwudnernu Pita, o yisi a n'ọro ikelu, o gweru a nyewhete n'aka otu ele ọgwnu ẹno ẹno. Erọdu neese o gwehịa a n'ikpe ọhna nga Iriri Ọgawhe whemernu.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Pita zị n'ọro ikelu, kọvu ọgbako Chiokike neekpesi okpukpe rikne gbasịri a nụ ruwhnu Chiokike.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 N'abalị ke jọobo ọbochi Erọdu jeegweya nụ ruwhnu ele ọhna, Pita zị neezni anyarna n'esilawụru ele ọgwnu lawụru ele neese a. Be tụru a ijigba lawụru, ele neese nhne gwuzo n'ọnu-mgbo.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Ngangam, enine izi Nyenwe aị varụ gwuzoru, iwhne mụkwasi nụ rime ọro ikelu. Enine izi wam kpatụ Pita aka nụ ngeri ẹhni, ọ kanụ a, “Lizọ wara wara.” Ijigba dnahnala n'aka Pita.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Enine izi wam kaa, “Sụru ajnị ị, woru okoro-ọchi ị.” Pita mee kpam, enine izi wam kanụ a, “Woru iwo i, snornu m.”
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Pita snornu a whọga n'ọro ikelu. O máa nụ hne enine izi wam neeme bụ nhne zị ire. O che nụ ọ nọowhnu ọwhnurninya.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Be whe ele nse ke mbọm, nụ ke ẹbo, be va nụ ke ipne-aznụ ke bụ ọnu-mgbo rugwe bnarnụ nụ rime ẹli-ọhna. Ọnu-mgbo wam gbama n'aka a. Be whọga, be neezne n'otu apna, ngangam, enine izi wam ghasa Pita.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Pita mahịa ẹhni a, ọ kaa, “Kịtna, m maam nụ ọ bụ n'ezi nụ Nyenwe aị ziyaru enine izi a, dọhia m n'aka Erọdu, dọhia m nụ kpakara nhne ele Ju neele anya a.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 Nga ọ mahịaru nhne ka, o zne nụ ọro Meri nne Jọni Makị. Agịda ele badnụ gbakọru pịi neekpe okpukpe.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Pita znu aka nụ ọnu-mgbo, otu nnwọ rinya rẹwhna a bụ Roda zne ọ nakwe a.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Nga ọ mahịaru nkọli a, ovu ọso n'ọnu mernu o nwée rikne gbama ọro, ọ gba ẹso zne kanụ be nụ Pita gwuzogwu nụ ọnuhna.
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 Be kanụ a, “Anya bụ́o i ọma.” Kọvu o kwusi a rikne, be kanụ a, “Ọ bụ enine a.”
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Kọvu Pita zị kọriri nooznu aka n'ọnu-mgbo. Nga be gbamarnụ ọro, whnụ a, ọ gbagwojiri be anya.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 O whenu be aka be kpusnime ọnu be. Ọ kanụ be kpa Nyenwe aị gwehịaru a n'ọro ikelu. Ọ kanụ be, “Anụ kanụ Jemisi nụ rụmu nda m ele berere.” Ọ whọga zne hne berere.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 N'ọsisi, o mernu ele neese nhne anya agharị k'agịda nhne mernu Pita.
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Erọdu kaa be pio a, kọvu be nwée rikne piohịa a, ọ kaa be sịkwa ele neese nhne ajịji, o nyee iwu be gbu kpakara be. Omekwo, Erọdu hiri nụ Judiya zne nụ Sizaria dazịri ige matị.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Ele Taya nụ Saịdoni mernu Erọdu ovu owe ẹhni, be zịri n'otu zne ọ whnụ a, be mee ma Bilatọsi nye neelekwa ọro eze gbagwasịnu be. Be zne rịasno Erọdu ma udno zịri, kwnornu nụ ẹli be neenwehịa nhne oriri hite n'ẹli a.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 N'ọbochi be họhiaru, Erọdu woru iwo eze a dazịri nụ ngadna eze a, kwunu ele badnụ wam ọka.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Be siwama lụlo, kaa, “Ọ bụ́o badnụ nookwu ọka ka, kọvu ọ bụ otu chi.”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Ngangam, enine izi Nyenwe aị lịdna Erọdu kwnornu nụ o nyéne Chiokike igwugwu. Rukpurukpuru ri a, ọ nwụma.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Ikwu-ọnu Chiokike neezne nụ ruwhnu, naagbasa, nooso oso.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Nga Banabasị nụ Sọlu rnụkworu ẹrnu be, be hi nụ Jerusẹlem hiehna kwuru Jọni Makị.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.