1 Samuel 20

Da Good An Spesho Book (HWC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Den David run way from Naiot, inside da Ramah land, an go by Jonathan. He aks, “Wat I wen do? Wat kine crime Saul like bus me fo? Da way yoa faddah see me, jalike I wen do someting real bad agains him, cuz he stay look fo me fo kill me!”
1 Partiu Davi de Naiot, perto de Ramá e veio ter com Jônatas. Disse-lhe: Que fiz eu? Qual é o meu crime, e que mal fiz ao teu pai, para que ele queira matar-me?
2 Jonathan tell, “Not! No way you goin mahke! Look! Wen my faddah do anyting, big o small, he erytime tell me firs. So! Fo shua, he goin tell me if he like kill you!”
2 Não, respondeu Jônatas, tu não morrerás! Meu pai não faz coisa alguma, grande ou pequena, sem me dizer. Por que me ocultaria isso? Não é possível!
3 But David tell, “Yoa faddah know fo real kine dat you like me. So, he goin figga, ‘Az not good, wen Jonathan find out wat I goin do, cuz dat goin fo real kine bum Jonathan out.’
3 Mas Davi insistiu com juramento: Teu pai bem sabe que eu te sou simpático, e por isso deve ter pensado: que Jônatas não o saiba, para que não se entristeça demasiado. Por Deus e pela tua vida, há apenas um passo entre mim e a morte!
4 Jonathan tell David, “Wateva you tink, I goin do um fo you.”
4 Jônatas respondeu-lhe: Que queres que eu faça? Eu o farei.
5 Az why David tell, “Look, tomorra goin get da spesho religious kine ceremony wen da New Moon show up, an I suppose to be dea fo eat wit da king. But you, I like you fo tell me I can go way. Den I goin go hide some place outside da town, till da day afta tomorra wen litto mo dark.
5 Amanhã, disse Davi, é lua nova, e eu devia jantar à mesa do rei. Deixa-me partir; ocultar-me-ei no campo até a tarde do terceiro dia.
6 If yoa faddah look fo me an see dat I no stay, tell um, ‘David wen aks me fo let him go fo him run quick Betlehem side, da town wea his ohana stay. Cuz dey goin make one sacrifice ova dea dat dey make ery year fo all his ohana.’
6 Se teu pai notar minha ausência, dir-lhe-ás que te pedi licença para ir até Belém, minha cidade natal, onde toda a minha família oferece um sacrifício anual.
7 If he tell, ‘Shoots,’ den goin be good fo me, yoa worka guy. But if he come real huhu, den you goin know dat fo shua he goin hurt me.
7 Se ele disser que está bem, o teu servo nada terá a temer; mas se ele, ao contrário, se irritar, fica sabendo que ele decretou a minha perda.
8 But you da boss, so try make um good fo me. Cuz was you wen set um up fo me an you make one spesho deal togedda in front Da One In Charge. If I get da blame fo do someting wrong, mo betta you be da one dat kill me. But no be da one dat bring me by yoa faddah fo him kill me.”
8 Mostra-te amigo para com teu servo, pois que fizeste um pacto comigo em nome do Senhor. Se eu tenho alguma culpa, mata-me tu mesmo; por que fazer-me comparecer diante do teu pai?
9 Jonathan tell, “No way! If I wen know fo shua dat my faddah make up his mind fo do someting bad to you, den I goin tell you dat fo shua! But I not shua, aah?!”
9 Jônatas disse-lhe: Longe de ti tal coisa! Se eu souber que de fato meu pai resolveu perder-te, juro que te avisarei.
10 David tell, “Who goin tell me if yoa faddah talk mean kine stuff to you?”
10 Mas quem me informará, perguntou Davi, se teu pai te responder duramente?
11 Jonathan tell, “Go come! Mo betta we get outa hea, an go outside anodda place fo talk.” So dey go ova dea togedda.
11 Vamos ao campo, disse-lhe Jônatas. E foram ambos ao campo.
12 Den Jonathan tell David, “Fo shua Da One In Charge, da God fo da Israel peopo, see me make dis promise. I goin aks my faddah bout dis, by da day afta tomorra, same time jalike now. If he good bout you, den fo shua I goin sen somebody fo tell you.
12 Então Jônatas falou: Por Javé, Deus de Israel! Amanhã ou depois de amanhã sondarei meu pai. Se tudo for favorável a ti e eu não te avisar,
13 But maybe my faddah tink az good fo him hurt you. Den I like Da One In Charge punish me real good if I no let you know dat. An I goin sen you away some place wea you goin stay okay! I like Da One In Charge stay wit you, jalike he wen stay wit my faddah befo time.
13 então o Senhor me trate com todo o seu rigor! E se meu pai te quiser fazer mal, avisar-te-ei da mesma forma; deixar-te-ei então partir e poderás estar tranqüilo. Que o Senhor esteja contigo, como esteve com meu pai!
14 — ausente —
14 Mais tarde, se eu for ainda vivo, conservar-me-ás tua amizade {em nome} do Senhor. Mas, se eu morrer,
15 — ausente —
15 não retires jamais tua benevolência de minha casa, nem mesmo quando o Senhor exterminar da face da terra todos os inimigos de Davi!
16 So Jonathan make one spesho deal wit da David ohana foeva. He tell, “I like Da One In Charge make all da peopo dat stay agains David pay fo da bad kine stuff dey do.”
16 Foi assim que Jônatas fez aliança com a casa de Davi, e o Senhor vingou-se dos inimigos de Davi.
17 An Jonathan tell David one mo time fo make dea spesho promise good, da one dat David wen make wit Jonathan befo time. Dass how Jonathan get love an aloha fo David, da same way David get love an aloha fo him.
17 Jônatas conjurou ainda uma vez a Davi, em nome da amizade que lhe consagrava, pois o amava de toda a sua alma.
18 Den Jonathan tell David, “Tomorra get da New Moon spesho kine religious kine ceremony. Dey goin know dat you no stay, cuz no mo nobody goin sit yoa place by da table.
18 Amanhã, continuou Jônatas, é lua nova, e notarão tua ausência.
19 Da day afta tomorra, wen litto mo ready fo da dark time come, go all da way down by da place wea you wen hide wen dis trouble start, an wait nea da pile up stone dat stay dea.
19 Descerás, pois, sem falta, depois de amanhã ao lugar onde te escondeste no dia do ajuste, e ficarás junto à pedra de Ezel.
20 I goin shoot three arrows by da side a da stone, jalike I stay shoot one target.
20 Atirarei três flechas para o lado da pedra como se visasse a um alvo.
21 Den I goin sen one boy, an tell um, ‘Go, find da arrows.’ If I tell um, ‘Look! Da arrows stay dis side a you. Bring um back hea,’ den you come, cuz dat goin mean dat jalike fo shua Da One In Charge stay alive, I stay shua az good fo you. No mo nobody goin hurt you.
21 Depois mandarei meu servo buscar as flechas. Se eu lhe gritar: Olha! Estão atrás de ti, apanha-as! Então poderás vir, porque tudo te é favorável, e não há mal algum a temer, por Deus!
22 But if I tell da boy, ‘Eh! da arrows stay mo far, da odda side a you!’ dat mean, you betta get outa hea, cuz Da One In Charge stay sen you away.
22 Se, porém, eu disser ao rapaz: Olha! As flechas estão diante de ti, um pouco mais longe. Então foge, porque essa é a vontade de Deus.
23 An bout da promise dat me an you wen talk bout, no foget, Da One In Charge da One dat know foeva, wat we wen tell.”
23 Quanto à palavra que nos demos um ao outro, o Senhor seja testemunha entre nós para sempre.
24 So David go hide outside da town. Wen da spesho religious kine ceremony fo da New Moon start, da king sit down fo eat.
24 Davi escondeu-se no campo. No dia da lua nova, o rei pôs-se à mesa para comer,
25 He sit inside da place wea he erytime sit wit his back by da wall, across Jonathan. An Abner sit nex to Saul. But no mo nobody sit down David place.
25 sentando-se, como de costume, numa cadeira junto à parede. Jônatas levantou-se para que Abner pudesse sentar-se ao lado de Saul, e o lugar de Davi ficou desocupado.
26 Saul, he no tell notting dat time, cuz he tink, “Fo shua, someting happen fo make um so David no can go in front God fo one religious kine ceremony like today.”
26 Naquele dia Saul não disse nada. Algo aconteceu-lhe, pensou ele; provavelmente não está puro; deve ter contraído alguma impureza.
27 But da nex day, da secon day fo da New Moon religious kine ceremony, David place one mo time stay empty, an nobody sit dea.
27 No dia seguinte, segundo dia da lua, o lugar de Davi continuava vazio. Saul disse ao seu filho Jônatas: Por que o filho de Isaí não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 Jonathan tell, “David wen tell me fo let um go Betlehem.
28 Davi pediu-me com instâncias, respondeu Jônatas, para ir a Belém.
29 He tell, ‘Try let me go home. Cuz oua ohana goin make one sacrifice inside oua home town, an my big braddah wen tell me I betta be dea. If you my fren, an tink good kine stuffs bout me, try help me, aah? jus let me go way dis short time fo see my ohana.’ Az why David neva come yoa table.”
29 Disse-me: deixa-me ir, rogo-te, porque temos na cidade um sacrifício de família, ao qual meu irmão me convidou. Se me queres dar um prazer, permite-me que vá rever meus irmãos. Por isso não veio ele à mesa do rei.
30 Saul come real huhu wit Jonathan. Saul tell, “You no ack jalike my boy fo real kine! You all pupule jalike yoa muddah! Dass gotta be one hamajang wahine dat no lissen nobody! You tink I donno dat you wen pick Jesse boy fo come yoa bestes fren, o wat?! Wen you make um yoa fren, you make shame fo you an fo yoa muddah dat wen born you!
30 Então Saul encolerizou-se contra Jônatas: Filho de prostituta, disse-lhe, não sei eu porventura que és amigo do filho de Isaí, o que é uma vergonha para ti e para tua mãe?
31 Cuz all da time Jesse boy stay alive, no way you can stay shua bout notting, an no way you goin be king! So now, tell one a yoa guys fo go grab da buggah an bring um hea by me cuz he gotta mahke!”
31 Enquanto viver esse homem na terra, não estarás seguro, nem tu nem o teu trono. Vamos! Vai buscá-lo e traze-mo; ele merece a morte!
32 Jonathan tell his faddah, “David neva do notting wrong! How come he gotta mahke?! How come you like kill um?!”
32 Jônatas respondeu ao seu pai: Por que deverá ele morrer? Que fez ele?
33 Den Saul throw his spear at Jonathan fo try kill him, but Jonathan get outa da way. Dass wen Jonathan know fo shua dat his faddah make up his mind awready fo kill David.
33 Saul brandiu sua lança para feri-lo, e Jônatas viu que a morte de Davi era coisa decidida pelo seu pai.
34 Jonathan jump up from da table, all salty. He now stay real huhu. Dat day, da numba two New Moon day, he no eat notting. He stay sad inside bout David, cuz a da shame kine way his faddah wen ack.
34 Furioso, deixou a mesa sem comer naquele segundo dia da lua. As injúrias que seu pai tinha proferido contra a Davi tinham-no afligido profundamente.
35 Morning time, Jonathan go outside da town wea he goin meet David. Jonathan get one small boy wit him.
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo e foi ao lugar combinado com Davi, acompanhado de um jovem servo.
36 He tell da boy, “You go run ova dea, an find da arrows I goin shoot.” So wen da boy stay running, Jonathan shoot one arrow da far side a da boy.
36 Vai, disse ele, e traze-me as setas que vou atirar. Mas, enquanto o rapaz corria, Jônatas atirou outra flecha mais para além dele.
37 Da boy go by da place wea Jonathan arrow go down, Jonathan yell to him, “Hui! Da arrow stay mo far away yet!”
37 Quando chegou ao lugar da flecha, Jônatas gritou-lhe: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 Den Jonathan yell, “Quick! Hurry up! No stop!” So da boy pick up all da arrows, an come back by his boss.
38 E ajuntou: Vamos, apressa-te, não te demores. O servo apanhou a flecha e voltou ao seu senhor; e de nada suspeitou,
39 Da boy donno notting bout wat stay happen. Ony Jonathan an David know.
39 porque só Jônatas e Davi conheciam o ajuste.
40 Den Jonathan give his bow an arrows to da boy dat help um, an tell um, “Take um, an go back town side.”
40 Depois disso, entregou Jônatas suas armas ao rapaz, dizendo-lhe: Vai, leva-as para a cidade.
41 Afta da boy go, David stan up from da south side a da rock pile. He go down in front Jonathan three time, an put his face on top da groun. Den dey kiss each odda an cry togedda. But David, he cry mo plenny.
41 Logo que ele partiu, deixou Davi o seu esconderijo e curvou-se até a terra, prostrando-se três vezes; beijaram-se mutuamente, chorando, e Davi estava ainda mais comovido que o seu amigo.
42 Jonathan tell David, “Go! I like eryting stay good wit you. Az cuz me an you wen make one spesho promise to each odda fo stay frenz. An we aks Da One In Charge fo help us. We tell each odda, ‘Da One In Charge goin be da One dat know wat me an you stay do, an he know dat yoa ohana an my ohana goin stay frenz all da time.’”
42 Jônatas disse-lhe: Vai em paz, agora que demos um ao outro nossa palavra com este juramento: o Senhor seja para sempre testemunha entre ti e mim, entre a tua posteridade e a minha!
43 — ausente —
43 Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.