2 Coríntios 7

Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Cue izíruiga ámatɨaɨ, Juzíñamui jaiai uícodo lloga cáɨmafuiaɨ bie izói joide. Afe daɨí caɨmo íllamona nana jɨáɨforiede caɨ ɨ́aɨfuiaɨmona muiñócana izói oni íredɨcaɨ. Abɨ ɨ́aɨfuena daje izói caɨ joreño ɨ́aɨfuena fáɨcanocairedɨcaɨ. Juzíñamuina ñue jacɨ́ruillano caɨ comecɨ ɨ́aɨninafue ie eróicana jaɨ́cɨna jóoneredɨcaɨ.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 ¡Mai cuena caɨmare omoɨ uáidori! Cue bie jaca buna fɨeni fɨnóñedɨcue. Daje izói buna ɨáɨre fɨnóñedɨcue. Iemo ómoɨmona jaca buna jɨ́fueñedɨcue.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Bie izói cue dáɨnado ómoɨna ɨáɨre fɨnótañedɨcue. Mei naui ómoɨna cue daɨna izói, naɨ cue caana llezica, nágarui ómoɨmo cue comecɨ fáɨoidɨcueza. Uáfuena dájena cue tɨ́illɨruimo ómoɨmo cue comecɨ fáɨoidɨcueza.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Omoɨna ɨere caɨmare ɨ́ɨnotɨcue; daje izói ómoɨri ñue abɨ ɨ́ɨnotɨcue. Iemona dɨga duere zefuíllafue cuemo comuilla llezica cue comecɨ jaca náɨrede, íemo jɨáɨ jamánomo caɨmare itɨcue.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Mei daɨí naui cuemo comuídeza. Naui Macedonia énɨemo cue jailla llezica afénomo uái cue illɨrui jaca iñede. Mei jɨáɨfodo náganuiaɨdo féiredɨfuiaɨ cuemo comuide. Cuena uáitatɨno nágafene cue cɨrɨ́oidiaɨoɨ, íemo dɨga jɨáɨfuiaɨri comécɨdo jacɨ́naioicaidɨcue.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Mei íadɨ comécɨna náɨnidɨnona náɨcaitafɨrede Juzíñamui cuemo dúecaide; cuemo dúecaillano Tito dúcɨnado ñue cuena náɨcaitade.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Daa ie dúcɨnari ióbiñedɨcueza, mei dáanomo omoɨ méidoga ñue illáfuedo afémɨena omoɨ náɨcaitari ióbidɨcue. Afémɨe omoɨ ɨere cuena cɨóacanafue cuemo llote. Iemo jɨáɨ naui omoɨ cɨ́gɨmo comuídɨfueri omoɨ ɨere zúunaillana Tito llote. Daje izói cueri omoɨ comecɨ llícɨtaillari, naa cuemo omoɨ jiéruiacanari ióbidɨcue. Bífuiaɨna cue fɨdɨ́namona jamánomo ióbidɨcue.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Mei naui ómoɨmo cue orécabe ómoɨna zúucaitate íadɨ, birui áferi zúucaiñedɨcue. Mei nɨbaɨ naui áferi zúucaidɨcue, mei íadɨ birui Tito cuemo llua izói afebe are ómoɨna zúucaitañenana fɨdɨ́dɨcue.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 Iemona birui ióbidɨcue. Omoɨ zúucaillari ióbiñedɨcue, mei jɨáɨfodo afe omoɨ zúucaillafuedo omoɨ comecɨ ífuena méiduari ióbidɨcue. Bie zúucaillafue ñue omoɨ ocuíllado Juzíñamuina ióbitade. Iemona ómoɨmo rɨire cue cuegabe ómoɨna fɨeni fɨnóñede.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Mei uafue, Juzíñamui ióbilla ñue caɨ ocuíoiga zúucaillafuiaɨ caɨ comecɨ ifue ñúefuena méidotade. Iemo afe ñúefuena méiduado jílloitɨcaɨ. Mei íadɨ bínɨemo ite ɨ́ɨnoñedɨno zúucaillafue íaɨoɨna ana tɨ́illɨnomo úite.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Omoɨmo comuide zúucaillafue ñue omoɨ ocuíllari Juzíñamui ióbide. ¡Iemo birui omoɨ cɨ́gɨmo ñue comuídɨfuiaɨmo omoɨ éroi! Afe zúucaillafue naui ómoɨmo ite fɨénidɨfuemo rɨire ómoɨna ñue comécɨitade. Iemo afe zuufue omoɨ fɨnoca fɨénidɨfuena jino uáfodo llotátate. Daje izói afe zuufue danɨ ómoɨna rɨ́icaitade; íemo ómoɨna jacɨ́ruitade. Afe méifomo ɨere cuena cɨóacadɨomoɨ. Afe llezica omoɨ cɨ́gɨri ite fɨeni fɨnódɨmɨena duere fɨnótaiacadɨomoɨ. Nana bífuiaɨmo omoɨ nɨ́fueninana jino ñue cɨ́otatɨomoɨ.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Mei daɨí afe orécabe cue cuia llezica afe fɨeni fɨnódɨmɨemo fɨgo comécɨñedɨcue. Daje izói duere zefuídɨmɨemo fɨgo comécɨñedɨcue. Mei jɨáɨfodo ñue omoɨ illɨ́fuemo comécɨidɨcue, cuemo omoɨ comecɨ ñue fáɨana, Juzíñamui eróicana, omoɨ onóillena. Ie jira afebe ómoɨmo cuetɨcue.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Iemona bífuiaɨdo cuemo caɨmare dúecaidɨomoɨ.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Naui omoɨ dɨbénedo Títomo cue úrilla uai meáiruiñeno jaca ñue cuemo baite. Omoɨri abɨ cue ɨ́ɨnuana afémɨemo llotɨcue. Ja birui, nana ómoɨna cue daɨna uai uáfuena jailla izói, afe izói ómoɨri Títona cue daɨna uai uáfuena jaide. Iemona naui afémɨena cue daɨna uai táɨnomo omoɨ fáɨfitañenari ɨere ióbidɨcue.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ja birui Tito ómoɨna ɨere izíruite, mei nana ómoɨmo ie dáɨnado cue ocuícafuiaɨ jeire omoɨ úamo afémɨe caɨmare uibíoideza. Daje izói jacɨ́ruioicana caɨmare ie omoɨ llɨ́ɨnuamo naɨ comécɨoide.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Iemona ómoɨna jaɨ́cɨna ñue cue ɨ́ɨnuari ióbidɨcue.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.