2 Coríntios 7

Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Cue izíruiga ámatɨaɨ, Juzíñamui jaiai uícodo lloga cáɨmafuiaɨ bie izói joide. Afe daɨí caɨmo íllamona nana jɨáɨforiede caɨ ɨ́aɨfuiaɨmona muiñócana izói oni íredɨcaɨ. Abɨ ɨ́aɨfuena daje izói caɨ joreño ɨ́aɨfuena fáɨcanocairedɨcaɨ. Juzíñamuina ñue jacɨ́ruillano caɨ comecɨ ɨ́aɨninafue ie eróicana jaɨ́cɨna jóoneredɨcaɨ.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 ¡Mai cuena caɨmare omoɨ uáidori! Cue bie jaca buna fɨeni fɨnóñedɨcue. Daje izói buna ɨáɨre fɨnóñedɨcue. Iemo ómoɨmona jaca buna jɨ́fueñedɨcue.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Bie izói cue dáɨnado ómoɨna ɨáɨre fɨnótañedɨcue. Mei naui ómoɨna cue daɨna izói, naɨ cue caana llezica, nágarui ómoɨmo cue comecɨ fáɨoidɨcueza. Uáfuena dájena cue tɨ́illɨruimo ómoɨmo cue comecɨ fáɨoidɨcueza.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Omoɨna ɨere caɨmare ɨ́ɨnotɨcue; daje izói ómoɨri ñue abɨ ɨ́ɨnotɨcue. Iemona dɨga duere zefuíllafue cuemo comuilla llezica cue comecɨ jaca náɨrede, íemo jɨáɨ jamánomo caɨmare itɨcue.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Mei daɨí naui cuemo comuídeza. Naui Macedonia énɨemo cue jailla llezica afénomo uái cue illɨrui jaca iñede. Mei jɨáɨfodo náganuiaɨdo féiredɨfuiaɨ cuemo comuide. Cuena uáitatɨno nágafene cue cɨrɨ́oidiaɨoɨ, íemo dɨga jɨáɨfuiaɨri comécɨdo jacɨ́naioicaidɨcue.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Mei íadɨ comécɨna náɨnidɨnona náɨcaitafɨrede Juzíñamui cuemo dúecaide; cuemo dúecaillano Tito dúcɨnado ñue cuena náɨcaitade.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Daa ie dúcɨnari ióbiñedɨcueza, mei dáanomo omoɨ méidoga ñue illáfuedo afémɨena omoɨ náɨcaitari ióbidɨcue. Afémɨe omoɨ ɨere cuena cɨóacanafue cuemo llote. Iemo jɨáɨ naui omoɨ cɨ́gɨmo comuídɨfueri omoɨ ɨere zúunaillana Tito llote. Daje izói cueri omoɨ comecɨ llícɨtaillari, naa cuemo omoɨ jiéruiacanari ióbidɨcue. Bífuiaɨna cue fɨdɨ́namona jamánomo ióbidɨcue.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Mei naui ómoɨmo cue orécabe ómoɨna zúucaitate íadɨ, birui áferi zúucaiñedɨcue. Mei nɨbaɨ naui áferi zúucaidɨcue, mei íadɨ birui Tito cuemo llua izói afebe are ómoɨna zúucaitañenana fɨdɨ́dɨcue.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Iemona birui ióbidɨcue. Omoɨ zúucaillari ióbiñedɨcue, mei jɨáɨfodo afe omoɨ zúucaillafuedo omoɨ comecɨ ífuena méiduari ióbidɨcue. Bie zúucaillafue ñue omoɨ ocuíllado Juzíñamuina ióbitade. Iemona ómoɨmo rɨire cue cuegabe ómoɨna fɨeni fɨnóñede.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Mei uafue, Juzíñamui ióbilla ñue caɨ ocuíoiga zúucaillafuiaɨ caɨ comecɨ ifue ñúefuena méidotade. Iemo afe ñúefuena méiduado jílloitɨcaɨ. Mei íadɨ bínɨemo ite ɨ́ɨnoñedɨno zúucaillafue íaɨoɨna ana tɨ́illɨnomo úite.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Omoɨmo comuide zúucaillafue ñue omoɨ ocuíllari Juzíñamui ióbide. ¡Iemo birui omoɨ cɨ́gɨmo ñue comuídɨfuiaɨmo omoɨ éroi! Afe zúucaillafue naui ómoɨmo ite fɨénidɨfuemo rɨire ómoɨna ñue comécɨitade. Iemo afe zuufue omoɨ fɨnoca fɨénidɨfuena jino uáfodo llotátate. Daje izói afe zuufue danɨ ómoɨna rɨ́icaitade; íemo ómoɨna jacɨ́ruitade. Afe méifomo ɨere cuena cɨóacadɨomoɨ. Afe llezica omoɨ cɨ́gɨri ite fɨeni fɨnódɨmɨena duere fɨnótaiacadɨomoɨ. Nana bífuiaɨmo omoɨ nɨ́fueninana jino ñue cɨ́otatɨomoɨ.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Mei daɨí afe orécabe cue cuia llezica afe fɨeni fɨnódɨmɨemo fɨgo comécɨñedɨcue. Daje izói duere zefuídɨmɨemo fɨgo comécɨñedɨcue. Mei jɨáɨfodo ñue omoɨ illɨ́fuemo comécɨidɨcue, cuemo omoɨ comecɨ ñue fáɨana, Juzíñamui eróicana, omoɨ onóillena. Ie jira afebe ómoɨmo cuetɨcue.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Iemona bífuiaɨdo cuemo caɨmare dúecaidɨomoɨ.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Naui omoɨ dɨbénedo Títomo cue úrilla uai meáiruiñeno jaca ñue cuemo baite. Omoɨri abɨ cue ɨ́ɨnuana afémɨemo llotɨcue. Ja birui, nana ómoɨna cue daɨna uai uáfuena jailla izói, afe izói ómoɨri Títona cue daɨna uai uáfuena jaide. Iemona naui afémɨena cue daɨna uai táɨnomo omoɨ fáɨfitañenari ɨere ióbidɨcue.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Ja birui Tito ómoɨna ɨere izíruite, mei nana ómoɨmo ie dáɨnado cue ocuícafuiaɨ jeire omoɨ úamo afémɨe caɨmare uibíoideza. Daje izói jacɨ́ruioicana caɨmare ie omoɨ llɨ́ɨnuamo naɨ comécɨoide.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Iemona ómoɨna jaɨ́cɨna ñue cue ɨ́ɨnuari ióbidɨcue.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.