Atos 16

Hre NT (Baq Thi) (HRE_BTH) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Phaulô lam trùh ta Đetbo xam Litro. Ta aih i mòeq ngai tiaq hŏc yiniq haq Timothê, miq haq aih mangai Juđa khoe lùi, baq haq aih mangai Gorec.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Oh daq oe ta Litro xam Ycôni dìq capoch lem ka haq.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Phaulô enh qnong haq tiaq, mahaq mangai Juđa oe ta aih dìq loq baq da Timothê aih mangai Gorec, aih ìq Phaulô majah broq ramènh kat akia ka Timothê.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Wì thia phôq leq, wì toq ti tanap oh daq ep wèq tiaq ranenh mangai tiaq cla xam ƀài gucraq ta Jêrusalem khoe paqnoh.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Qmang aih, ƀài Tagop hadròeh jah cajap manoh lùi, mangai tiaq rai èh rai bàc.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Khoe aih, lam catech trong gùng Phirigi xam taneh gùng Galati, majah qmang aih Yiang Hadròeh khoe ùh lòh wì haq lam anoe Bàu lem ta cròng Asi.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Ten trùh gùng Misi, wa padon mùt tagùng Bithini, mahaq Yiang Hadròeh da Jesus ùh am,
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 wa drah lam khoe ka gùng Misi, èh wa loh ta Trô-ach,
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Jò damang, Phaulô hnoq kan mahno, i mòeq ngai Maxêđoan yòng eh ngèa rađeh, cali calo ka haq rameh: “Drah trùh ta Maxêđoan hu dèch nhèn diq.”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Atìq ka Phaulô hnoq kan mahno aih, nhèn hi drah lam padon lam ta Maxêđoan, majah qmang aih nhèn loq Boc Plình khoe creo ka nhèn lam anoe Bàu lem ta aih.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Qmang aih, enhTrô-ach nhèn tŏc bong pajang trùh ta Samôtra, hì atìq nhèn trùh ta Napôli;
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 enh aih, nhèn trùh ta Philip, gùng aih khoe jah diac Roma, aih phôq basèm da tình Masêđoan. Nhèn oe ta aih toq biaq hì.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Trùh hì sabat, nhèn loh enh gùng ka phôq, lam roc kênh cròng diac, nhèn hèm dèh wì tagop dabau ta aih đòeq hu waiq khàn, nhèn hi hangui, khoe aih hi ta hatuàng ti ƀài mangai cadrì oe ta aih.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 I mòeq ngai ta aih tamàng bàu nhèn, yiniq haq Lyđi, mangai gùng Thia-tiro, haq aih mangai padro bai gòh. Haq aih mangai loq iu yùq ka Boc Plình. Chuaq pèh manoh, haq dìq jaq tamàng bàu Phaulô.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Jò haq xam dìq ka hnim haq khoe jah broq ƀaptem, haq doe: “Tàng joq pì khoe doe au kô mangai dìq manoh ka Chuaq, aih pì ep mùt oe padài ta hnim au”; khoe aih haq hi àu pachùh waq qmòe ka jah.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 I mòeq hì, nhèn lam waiq khàn, glàm mòeq ngai hapŏng cadrì i kiac Phitôn mùt oe enh dalam ka haq, haq loh ka loq blàih blŏng, broq ka cla craq haq jah ƀac jènh haraya.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Haq ti tiaq Phaulô xam dìq ka nhèn, rai cachech cadêh rameh: Ƀài wì kô, aih dìq hapŏng Boc plình haqnhèq, anoe am ka pì trong jah dèch claih.
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Bàc hì haq broq qmang aih, Phaulô loh ka mahèu, haq hwi doe ka kiac: “Au canòm ka yiniq Chuaq Jesus Christ thê gè loh enh gùng ka mangai cadrì kô.” Kiac loh qmòe jò aih raq.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Mahaq cla craq da mangai gucadrì aih, wì hnoq đeh pi oe jah bac jèn enh mangai hapŏng aih, wì rùp Phaulô xam Sila, hua wa trùh tanòe broq bìac, enh ngèa ƀài mangai cwan,
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 khoe èh aràng wa ta cwan haqnhèq hòm, wì doe: Wa kô dìq mangai Juđa, broq ka gùng bèn loh dŏng ka manhài.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Hnài toq trong bèn ùh khòh tamàng yŏc, ùh khòh broq tiaq, majah qmang aih bèn kô mangai Rôma.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Ƀài mangai ta aih hanoh wiang yòng tablêq ka wa, jò cwan haqnhèq khoe thê hich da wa haq eo, haq hi thê wì tong wa aih.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Jò wì tong wa khoe bàc, wì hi lam clêh wa, rai tanap ka cwan wèq hnim clêh aih ep ngan wa ja cajoq.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Jah bàu aih, cwan aih hi clêh wa haq ta cadrong clam rai clang da wa jènh.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Qnah ta qne mang, Phaulô xam Sila qnang waiq khàn, calêu manè apôi Boc Plình, ƀài mangai wì ma clêh ta aih hadai tàng dŏng.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Ùh xài oq, taneh loh ka ralàng kàn, xàn hnim ma clêh wì haq loh ka dalàc, adrình hloe mòeq yàng ƀài qmŏc qmang tapèh dŏng, ƀài caxi datoeq clìh dìq haqneq.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Mangai wèq hnim clêh rarì cadrat, hnoq qmŏc qmang khoe tapèch dŏng, haq hèm ta manoh ƀài wì cadàu khoe dìq, haq hroe qnoh deh chang hu pàc đac rađeh.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Mahaq Phaulô creo cadêh: “Apaq broq cleq ti haƀo ka rađeh, nhèn oe dìq tacô.”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Mangai wèq hnim clêh drah creo ka wì qnoh đen, haq rai tùh rai crè, hacùn cràng ajang jènh Phaulô xam Sila.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Khoe aih, haq qnoh wa loh enh gùng rai bòch: Wì craq! au ep broq cleq men jah dèch?
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Wa padreo bàu: “Drah lùi Chuaq Jesus, aih èh ìh xam dìq ka hnim ìh hi jah dèch.”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Wa hi hnài ka haq xam rìm mngai ta hnim haq trong Boc plình, .
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Mang aih, hloe jò aih raq mangai wèq hnim clêh qnoh wa aih, qnheo da wa habau, khoe aih xam cla haq xam mangai oe ta hnim haq dìq jah broq ƀaptem.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Khoe aih, akhen ka wa hlài deh ta hnim, padon qnoh ka wa acaq, cla haq xam dìq ka mangai ta hnim lem bùi ka rađeh jò wì khoe jah tiaq trong Boc Plình.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Trùh qngah, cwan enh qnhèq thê lình lam anoe ka mangai wèq hnim clêh rameh: Drah caqnaih wa beq.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Haq aih anoe ka Phaulô: Ƀài cwan enh qnhèq khoe thê au caqnaih chôp lam, chôp loh beq, lam ma catèm haq oq.
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Mahaq Phaulô doe ka mangai lình: “Nhèn kô mangai diac Rôma, qnhòq loq ma i yiniq lui cleq, wì khoe blai ma qne mangai đùng đam, khoe aih clêh ma ta hnim cadrong, manòeq kô aih wì haq caqnaih atùng ma qmòh? Qmang aih ùh jah. Cla ƀài cwan ep lam jang kô hu caqnaih ma, xài qmang aih ma troq.”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Ƀài cwan enh qnhèq tàng lình anoe hlài qmang aih, loq ka wa haq aih mangai Rôma, wì haq yùq pi cajaq.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Wì lam alìa èh hi caqnaih wa, rai cali calo dôq wa loh khoe gùng wì haq.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Jò khoe jah caqnaih, wa lam ta hnim Liđy, hmàih ra pariaq, khoe aih wa men lam.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.