1 Samuel 20
gmvl (GMVL) vs NVT
1 Hessafe guye Dawiti Eraaman diza Newate zullefe Yoonataanekko baqati biidi, «Ta ay ooththadinaa? Ta ay qoho ooththadinaa? Ne aaway tana wodhanaas koyzay ta iza sinththan ay iita ooththiinee?» giidi iza oychchides.
1 Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e se encontrou com Jônatas. “O que eu fiz?”, disse Davi. “Qual é meu crime? Que pecado cometi contra seu pai para que ele esteja tão decidido a me matar?”
2 Yoonataaneykka, «Hessi ne bolla mulekka hanoppo! Ne hayqqaka! Ta aaway guuth gidiin daro gidiin ay miishshika sinththati taas yootontta ooththi erenna; histtiin ta aaway hayssa taappe ays qottizee? Yo7oy hessa mala gidenna!» gi zaarides.
2 “Isso não vai acontecer!”, respondeu Jônatas. “Você não será morto. Ele sempre me conta tudo que pretende fazer, até mesmo as coisas de pouca importância. Sei que meu pai não esconderia de mim algo dessa natureza. Não é assim!”
3 Dawitikka izas, «Tani ne sinththan bonchchettidayssa ne aaway lo7eththi erees, hessa gishshas izi ba wozinara, ‹Yoonataaney mishettontta mala hayssa eranaas bessenna› gides. Gido attiin tani De7o GODAY beyiin! Ta ne shemppon caaqqays! Taas hayqqanaas issi tanggoy xalla attides» gi zaarides.
3 Então Davi fez um juramento diante de Jônatas: “Seu pai, sabendo muito bem de nossa amizade, disse a si mesmo: ‘Não contarei a Jônatas. Ele ficaria magoado’. Mas, tão certo como vive o S enhor e como você mesmo vive, eu estou a apenas um passo da morte!”.
4 Yoonataaneykka, «Ta nees ooththana mala ne koyza ay miishshika ta nees ooththana» gides.
4 Jônatas perguntou: “O que posso fazer para ajudá-lo?”.
5 Histtiin Dawiti, «Wonto agina xeero ba7aale gidida gishshas tani wonto kawora issife maanaas bessees. Gido attiin wonto peyn omars gakkanaas tani wora giddon qotettaashshana.
5 Davi respondeu: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Sempre me sentei com o rei para comer nessa ocasião, mas amanhã me esconderei no campo e ficarei ali até o entardecer do terceiro dia.
6 Ne aaway tana koykko, ‹Iza dabboti layththan layththan shiishshiza yarsho shiishshiza gallas gidida gishshas Dawiti ba soo asaakko Beeteliheeme baanaas piqaade tana minththi oychchides› gaada yoota.
6 Se seu pai perguntar onde estou, diga a ele: ‘Davi insistiu que eu o deixasse ir para casa, em Belém, participar do sacrifício que toda a família dele oferece a cada ano’.
7 Izikka, ‹Ero lo7o› giikko tana ne oosanchchaa hirgisiza miishshi deenna; izi hanqettizaa gidikko izi ta bolla iita qoppidayssa ne erana.
7 Se ele disser: ‘Está bem’, então você saberá que não corro perigo. Mas, se ele se enfurecer, você saberá que ele está decidido a me fazer mal.
8 Neni gidikko taas ne ashkaraas kiyateth bessa; Tana ne ashkaraara neni GODAA sinththan caaqettida gishshas ta mooridaa gidikko tana neni wodha attiin ays ne aawaas tana aaththa immay?» gides.
8 Mostre-me sua lealdade como amigo, pois assumimos um compromisso solene diante do S enhor . Se, por acaso, você acha que cometi alguma ofensa contra seu pai, mate-me você mesmo, aqui e agora! Não é necessário me entregar a seu pai”.
9 Yoonataaneykka zaaridi, «Hayssi neeppe haakko! Ta aaway ne bolla iita qoppidayssa eridaakko ta nees waana yootikkinaa?» gides.
9 “Nunca!”, exclamou Jônatas. “Você sabe que, se eu tivesse qualquer suspeita de que meu pai planeja matá-lo, avisaria você no mesmo instante.”
10 Dawitikka iza, «Ne aaway ta gishshas nees iita qaala zaarikko hessa taas ooni yootanee?» gi oychchides.
10 Então Davi perguntou: “Como saberei se seu pai ficou irado?”.
11 Yoonataaneykka izas, «Ane haa ya! Demba ke7oos!» gides; nam7ayka oykettidi kare kezida.
11 Jônatas respondeu: “Venha ao campo comigo”, e os dois foram juntos para lá.
12 Hessafe guye Yoonataaney Dawites, «GODAA Isra7eele Xoossay ta bolla markka gido; wonto tani ta aawaa pilgga oychchada wonto woykko wontoppeyna hanni wode ta nees kiittana; izi ne gishshas lo7o qoppizaa gidikko ta hessa nena erisana.
12 Então Jônatas disse a Davi: “Prometo diante do S enhor , o Deus de Israel, que amanhã ou, no máximo, depois de amanhã, a esta hora, conversarei com meu pai e avisarei você logo em seguida do que ele pensa a seu respeito. Se ele falar a seu respeito de modo favorável, informarei você.
13 Gido attiin ta aaway ne bolla iita qoppiin, hessa ta nena erisontta aggikonne ne saron iza kusheppe kessa ekka baana mala ta ooththontta aggiko, ta aaway ne bolla gaththanaas qoppida iita yo7ozappe aadhdhida iita GODAY ta bolla gaththo; kase GODAY ta aawara dizayssaththo nenarakka do.
13 Mas, se ele estiver irado e quiser matá-lo, que o S enhor me castigue severamente se eu não avisar você, para que possa escapar em segurança. Que o S enhor esteja com você como esteve com meu pai.
14 Nenikka tani shemppora paxa diza wode asa kushen hayqqontta mala ne taas GODAA kiyateth ooththa.
14 E que você me trate com o amor leal do S enhor enquanto eu viver. Mas, se eu morrer,
15 GODAY Dawite morkketa biitta bollafe pitti dhayssiza wodekka ne lo7o oosoy taso asaas mulekka paccofo» gides.
15 trate minha família com esse amor leal, mesmo quando o S enhor eliminar da face da terra todos os seus inimigos”.
16 Hessa gishshas Yoonataaney, «Dawite morkketa bolla GODAY pirdo!» giidi Dawite soo asaara caaqettides.
16 Então Jônatas assumiu um compromisso solene com Davi e sua descendência e disse: “Que o S enhor destrua todos os inimigos de Davi!”.
17 Yoonataaney Dawite ba shemppo mala siiqiza gishshas, siiqoppe dendidayssan Dawite zaareththi caaqisides.
17 E Jônatas fez Davi reafirmar seu juramento de amizade, pois Jônatas o amava como a si mesmo.
18 Hessafe qasse Yoonataaney Dawite, «Wontoy agina xeeron bonchchettiza ba7aale gallassa; ne uttizason asi dhaykko ne bayndayssi erettana.
18 Então Jônatas disse: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Darão por sua falta quando virem que seu lugar à mesa está vazio.
19 Wontoppeyna omarsa wode hayssi metoy medhettida gallas kase qotettidaaso baada Eezele shuchchaa achchan takkaashsha.
19 Depois de amanhã, ao entardecer, vá ao lugar onde você se escondeu antes e espere ali, junto à pedra de Ezel.
20 Tani qasse issi miishsha bolla malli xeellidi xongiza asa mala heedzdzu yiish shuchchaa achchan dukkana.
20 Eu sairei e atirarei três flechas para o lado da pedra, como se atirasse num alvo.
21 Hessafe guye tani, ‹Yiishshata ekka ya› gaada issi naa kiittana. Naazakka, ‹Yiishshati neeppe ha baggara deettes; baada haa ekka ya› ta giikko De7o GODAY beyiin! Nena iita miishshi demmenna; metoykka deenna; kezada haa ya.
21 Então mandarei um ajudante trazer de volta as flechas. Se você me ouvir dizer a ele: ‘As flechas estão deste lado’, saberá, tão certo como vive o S enhor , que tudo está bem e que não há perigo algum.
22 Gido attiin tani naazas, ‹Hekko yiishshati neeppe heni baggara deettes!› giikko, ne baana mala GODAY koyida gishshas ne bizaso ba.
22 Mas, se eu disser a ele: ‘Vá mais para frente; as flechas estão adiante’, significará que você deve partir de imediato, pois o S enhor o manda ir embora.
23 Nuni issoy issaara haasayettida yo7oza gishshas GODAY nu giddon mernaas markka» gides.
23 E que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade que existe entre nós”.
24 Hessa gishshas Dawiti wora giddon qotettides. Agina xeeron xeeron bonchchettiza ba7aale gallas kawo Sa7ooli gibira maanaas uttides.
24 Então Davi se escondeu no campo e, quando começou a festa da lua nova, o rei sentou-se para comer.
25 Kawozi kase ba uttizason godaa achchan uttides; Abineeri izappe kaallidi uttides; Yoonataaneykka kawozappe sinththa baggara uttides; Dawiti uttizasoy gidikko mela dees.
25 Ocupou seu lugar de costume, encostado à parede, com Jônatas sentado diante dele e Abner ao seu lado. O lugar de Davi, porém, ficou vazio.
26 Sa7ooli, «Dawiti wogay gizayssaththo izi yiidi geeyontta mala issi meton gayttontta aggibeenna; tumappe izi geeyibeenna» giidi qoppida gishshas he gallas aykkoka qaattibeenna.
26 Saul não disse nada sobre isso naquele dia, pois pensou: “Deve ter acontecido algo que deixou Davi cerimonialmente impuro”.
27 Agina xeero ba7aaley aadhdhiin wonteththa gallassika Dawiti uttizasoy mela dees; Histtiin Sa7ooli ba naaza Yoonataane, «Isseye nay qammaka hachchika hayssa gibiraan ays beettontta aggidee?» giidi oychchides.
27 Mas, quando o lugar de Davi também ficou vazio no dia seguinte, Saul perguntou a Jônatas: “Por que o filho de Jessé não veio para a refeição nem ontem nem hoje?”.
28 Yoonataaneykka izas, «Dawiti Beeteliheeme baanaas tana minththi woossides.
28 Jônatas respondeu: “Davi me pediu, com insistência, para ir a Belém.
29 Izikka, ‹Nu soo asay katama giddon yarsho yarshiza gishshassinne ta ishay tani heen beettana mala tana azazida gishshas ta baana; ne taas mishettiko ta ishata beyanaas baana mala tana yeddarkkii!› gi woossides; izi hessa gishshas kawo gibirazason beettontta aggides» gi zaarides.
29 Disse: ‘Por favor, deixe-me ir, pois nossa família oferecerá um sacrifício na cidade. Meu irmão exigiu que eu estivesse presente. Portanto, peço que me deixe ir ver meus irmãos’. Por isso ele não está aqui, à mesa do rei”.
30 Sa7ooli Yoonataane keehi hanqettidi, «Haysso geellanne makkallanchcha maccassay naazoo! Nees ne hu7es kawushshateth qasse ne aayeyska yeellateth gidida Isseye naazara ne laggetizayssa ta erikkinaa!
30 Saul se enfureceu com Jônatas e disse: “Seu traidor, filho de uma prostituta! Pensa que não sei que você quer que ele seja rei, para sua própria vergonha e de sua mãe?
31 Isseye nay shemppora paxa diza woden aydekka neninne ne kawoteththay minneketa. Izi hayqqana bessiza gishshas as yeddada taas haa ekka ya!» gides.
31 Enquanto esse filho de Jessé viver, você jamais será rei. Agora vá buscá-lo para que eu o mate!”.
32 Yoonataaney, «Izi aazas hayqqizee? Ay mooro ooththidee?» giidi ba aawa Sa7oole oychchides.
32 “Por que ele deve morrer?”, perguntou Jônatas a seu pai. “O que ele fez?”
33 Sa7oolikka Yoonataane wodhanaas ba toora iza bolla xongiin Yoonataaney iza aaway Dawite wodhanaas ba wozinan qachchi dendidayssa erides.
33 Então Saul atirou sua lança contra Jônatas, com a intenção de matá-lo. Com isso, Jônatas viu que seu pai estava mesmo decidido a matar Davi.
34 Yoonataaneykka keehi hanqettidi kaththaa miza maaddaafe dendides; iza aaway Dawite kawushshida gishshas agina xeero ba7aale bonchchida wonteththa gallas aykko kaththika mibeenna.
34 Enfurecido, Jônatas levantou-se da mesa e, durante o segundo dia da festa, recusou-se a comer, frustrado pelo modo como seu pai havia desonrado Davi publicamente.
35 Wonteththa gallas maaladora issi qeeri naa kaaleththi ekkidi kase Dawitera barettidaso bides.
35 Na manhã seguinte, como combinado, Jônatas foi ao campo e levou consigo um ajudante para apanhar as flechas.
36 Naazakka, «Ne woxxa baada ta yeddiza yiishshata istti wodhdhidasoppe koya» gides; naazikka buro woththan dishin Yoonataaney issi yiish naazappe bollara sinththa aaththi yeddides.
36 Disse ao ajudante: “Comece a correr, para que possa encontrar as flechas quando eu as atirar”. O ajudante correu, e Jônatas atirou uma flecha para além dele.
37 Naazikka Yoonataaney yeddida yiishshazi wodhdhidaso gakkishin Yoonataaney xeygidi, «Yiishshazi neeppe aadhdhi bides deennee?» gides.
37 Quando o ajudante estava quase chegando ao lugar onde a flecha havia caído, Jônatas gritou: “A flecha está mais à frente!
38 Izikka, «Elela! Woxxa! Eqqofa!» gi waassi yootides; naazikka yiishshata shiishshidi ba godaakko simmides.
38 Rápido! Não fique aí parado!”. Então o ajudante apanhou a flecha e correu de volta para seu senhor.
39 Hessa he xuura yo7oza erizay Yoonataaneppenne Dawiteppe attiin naazi aykkoka eribeenna.
39 O ajudante não suspeitava de nada; apenas Jônatas e Davi entenderam o sinal.
40 Hessafe guye Yoonataaneykka ola miishshaa he naazas immidi, «Neni hayssa ekkada gede katama simma ba» gides.
40 Então Jônatas entregou o arco e as flechas ao ajudante e ordenou que os levasse de volta à cidade.
41 Naazikka bidaappe guye Dawiti shuchchafe dugeha baggara qotetti dizasoppe kezidi Yoonataane sinththan heedzdzuto duge biitta bolla gufanni ziggides. Hessafe guye issoy issaara yeerettida; nam7ayka yeekkida; Dawiti keehi yeekkides.
41 Assim que o ajudante foi embora, Davi saiu de seu esconderijo no lado sul da pedra de Ezel. Davi se curvou diante de Jônatas três vezes, com o rosto em terra. E, quando se beijaram e se despediram, ambos choravam, especialmente Davi.
42 Hessafe guye Yoonataaney Dawites, « ‹Neessinne taas, ne zereththassinne ta zereththas giddon GODAY mernaas markka› giidi nu laggeteththi minnana mala nuni Xoossa sunththan caaqettida gishshas ne ha7i saron ba» gides. Hessafe guye Dawiti dendi bides; Yoonataaneykka katama simmi bides.
42 Por fim, Jônatas disse a Davi: “Vá em paz, pois juramos lealdade um ao outro em nome do S enhor . Que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade entre nós e entre nossos descendentes”. Então Davi partiu, e Jônatas voltou à cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.