1 Samuel 20

gmvl (GMVL) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Hessafe guye Dawiti Eraaman diza Newate zullefe Yoonataanekko baqati biidi, «Ta ay ooththadinaa? Ta ay qoho ooththadinaa? Ne aaway tana wodhanaas koyzay ta iza sinththan ay iita ooththiinee?» giidi iza oychchides.
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá; e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Yoonataaneykka, «Hessi ne bolla mulekka hanoppo! Ne hayqqaka! Ta aaway guuth gidiin daro gidiin ay miishshika sinththati taas yootontta ooththi erenna; histtiin ta aaway hayssa taappe ays qottizee? Yo7oy hessa mala gidenna!» gi zaarides.
2 E ele lhe disse: Tal não suceda; não morrerás; eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me informar; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não será assim.
3 Dawitikka izas, «Tani ne sinththan bonchchettidayssa ne aaway lo7eththi erees, hessa gishshas izi ba wozinara, ‹Yoonataaney mishettontta mala hayssa eranaas bessenna› gides. Gido attiin tani De7o GODAY beyiin! Ta ne shemppon caaqqays! Taas hayqqanaas issi tanggoy xalla attides» gi zaarides.
3 Então Davi tornou a jurar, e disse: Teu pai sabe muito bem que achei graça em teus olhos; por isso disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Yoonataaneykka, «Ta nees ooththana mala ne koyza ay miishshika ta nees ooththana» gides.
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma, eu te farei.
5 Histtiin Dawiti, «Wonto agina xeero ba7aale gidida gishshas tani wonto kawora issife maanaas bessees. Gido attiin wonto peyn omars gakkanaas tani wora giddon qotettaashshana.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à tarde do terceiro dia.
6 Ne aaway tana koykko, ‹Iza dabboti layththan layththan shiishshiza yarsho shiishshiza gallas gidida gishshas Dawiti ba soo asaakko Beeteliheeme baanaas piqaade tana minththi oychchides› gaada yoota.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 Izikka, ‹Ero lo7o› giikko tana ne oosanchchaa hirgisiza miishshi deenna; izi hanqettizaa gidikko izi ta bolla iita qoppidayssa ne erana.
7 Se disser assim: Está bem; então teu servo tem paz; porém se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 Neni gidikko taas ne ashkaraas kiyateth bessa; Tana ne ashkaraara neni GODAA sinththan caaqettida gishshas ta mooridaa gidikko tana neni wodha attiin ays ne aawaas tana aaththa immay?» gides.
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Yoonataaneykka zaaridi, «Hayssi neeppe haakko! Ta aaway ne bolla iita qoppidayssa eridaakko ta nees waana yootikkinaa?» gides.
9 Então disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém se de alguma forma soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to revelaria eu?
10 Dawitikka iza, «Ne aaway ta gishshas nees iita qaala zaarikko hessa taas ooni yootanee?» gi oychchides.
10 E disse Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Yoonataaneykka izas, «Ane haa ya! Demba ke7oos!» gides; nam7ayka oykettidi kare kezida.
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Hessafe guye Yoonataaney Dawites, «GODAA Isra7eele Xoossay ta bolla markka gido; wonto tani ta aawaa pilgga oychchada wonto woykko wontoppeyna hanni wode ta nees kiittana; izi ne gishshas lo7o qoppizaa gidikko ta hessa nena erisana.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor Deus de Israel seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, e eis que se houver coisa favorável para Davi, e eu então não enviar a ti, e não to fizer saber;
13 Gido attiin ta aaway ne bolla iita qoppiin, hessa ta nena erisontta aggikonne ne saron iza kusheppe kessa ekka baana mala ta ooththontta aggiko, ta aaway ne bolla gaththanaas qoppida iita yo7ozappe aadhdhida iita GODAY ta bolla gaththo; kase GODAY ta aawara dizayssaththo nenarakka do.
13 O Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; que se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber, e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Nenikka tani shemppora paxa diza wode asa kushen hayqqontta mala ne taas GODAA kiyateth ooththa.
14 E, se eu então ainda viver, porventura não usarás comigo da beneficência do Senhor, para que não morra?
15 GODAY Dawite morkketa biitta bollafe pitti dhayssiza wodekka ne lo7o oosoy taso asaas mulekka paccofo» gides.
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 Hessa gishshas Yoonataaney, «Dawite morkketa bolla GODAY pirdo!» giidi Dawite soo asaara caaqettides.
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Yoonataaney Dawite ba shemppo mala siiqiza gishshas, siiqoppe dendidayssan Dawite zaareththi caaqisides.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Hessafe qasse Yoonataaney Dawite, «Wontoy agina xeeron bonchchettiza ba7aale gallassa; ne uttizason asi dhaykko ne bayndayssi erettana.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 Wontoppeyna omarsa wode hayssi metoy medhettida gallas kase qotettidaaso baada Eezele shuchchaa achchan takkaashsha.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente, e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Tani qasse issi miishsha bolla malli xeellidi xongiza asa mala heedzdzu yiish shuchchaa achchan dukkana.
20 E eu atirarei três flechas para aquele lado, como se atirasse ao alvo.
21 Hessafe guye tani, ‹Yiishshata ekka ya› gaada issi naa kiittana. Naazakka, ‹Yiishshati neeppe ha baggara deettes; baada haa ekka ya› ta giikko De7o GODAY beyiin! Nena iita miishshi demmenna; metoykka deenna; kezada haa ya.
21 E eis que mandarei o moço dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti; toma-o contigo, e vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor.
22 Gido attiin tani naazas, ‹Hekko yiishshati neeppe heni baggara deettes!› giikko, ne baana mala GODAY koyida gishshas ne bizaso ba.
22 Porém se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 Nuni issoy issaara haasayettida yo7oza gishshas GODAY nu giddon mernaas markka» gides.
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti eternamente.
24 Hessa gishshas Dawiti wora giddon qotettides. Agina xeeron xeeron bonchchettiza ba7aale gallas kawo Sa7ooli gibira maanaas uttides.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 Kawozi kase ba uttizason godaa achchan uttides; Abineeri izappe kaallidi uttides; Yoonataaneykka kawozappe sinththa baggara uttides; Dawiti uttizasoy gidikko mela dees.
25 E, assentando-se o rei, como das outras vezes, no seu assento, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 Sa7ooli, «Dawiti wogay gizayssaththo izi yiidi geeyontta mala issi meton gayttontta aggibeenna; tumappe izi geeyibeenna» giidi qoppida gishshas he gallas aykkoka qaattibeenna.
26 Porém naquele dia não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Agina xeero ba7aaley aadhdhiin wonteththa gallassika Dawiti uttizasoy mela dees; Histtiin Sa7ooli ba naaza Yoonataane, «Isseye nay qammaka hachchika hayssa gibiraan ays beettontta aggidee?» giidi oychchides.
27 Sucedeu também no outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé nem ontem nem hoje a comer pão?
28 Yoonataaneykka izas, «Dawiti Beeteliheeme baanaas tana minththi woossides.
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém.
29 Izikka, ‹Nu soo asay katama giddon yarsho yarshiza gishshassinne ta ishay tani heen beettana mala tana azazida gishshas ta baana; ne taas mishettiko ta ishata beyanaas baana mala tana yeddarkkii!› gi woossides; izi hessa gishshas kawo gibirazason beettontta aggides» gi zaarides.
29 Dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir; se, pois, agora tenho achado graça em teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja a meus irmãos; por isso não veio à mesa do rei.
30 Sa7ooli Yoonataane keehi hanqettidi, «Haysso geellanne makkallanchcha maccassay naazoo! Nees ne hu7es kawushshateth qasse ne aayeyska yeellateth gidida Isseye naazara ne laggetizayssa ta erikkinaa!
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da mulher perversa e rebelde; não sei eu que tens escolhido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Isseye nay shemppora paxa diza woden aydekka neninne ne kawoteththay minneketa. Izi hayqqana bessiza gishshas as yeddada taas haa ekka ya!» gides.
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia, e traze-mo nesta hora; porque é digno de morte.
32 Yoonataaney, «Izi aazas hayqqizee? Ay mooro ooththidee?» giidi ba aawa Sa7oole oychchides.
32 Então respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer? Que tem feito?
33 Sa7oolikka Yoonataane wodhanaas ba toora iza bolla xongiin Yoonataaney iza aaway Dawite wodhanaas ba wozinan qachchi dendidayssa erides.
33 Então Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Yoonataaneykka keehi hanqettidi kaththaa miza maaddaafe dendides; iza aaway Dawite kawushshida gishshas agina xeero ba7aale bonchchida wonteththa gallas aykko kaththika mibeenna.
34 Por isso Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa; e no segundo dia da lua nova não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha humilhado.
35 Wonteththa gallas maaladora issi qeeri naa kaaleththi ekkidi kase Dawitera barettidaso bides.
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 Naazakka, «Ne woxxa baada ta yeddiza yiishshata istti wodhdhidasoppe koya» gides; naazikka buro woththan dishin Yoonataaney issi yiish naazappe bollara sinththa aaththi yeddides.
36 Então disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Naazikka Yoonataaney yeddida yiishshazi wodhdhidaso gakkishin Yoonataaney xeygidi, «Yiishshazi neeppe aadhdhi bides deennee?» gides.
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço, e disse: Não está porventura a flecha mais para lá de ti?
38 Izikka, «Elela! Woxxa! Eqqofa!» gi waassi yootides; naazikka yiishshata shiishshidi ba godaakko simmides.
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, corre, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas, e veio a seu senhor.
39 Hessa he xuura yo7oza erizay Yoonataaneppenne Dawiteppe attiin naazi aykkoka eribeenna.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Hessafe guye Yoonataaneykka ola miishshaa he naazas immidi, «Neni hayssa ekkada gede katama simma ba» gides.
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia, e disse-lhe: Anda, e leva-as à cidade.
41 Naazikka bidaappe guye Dawiti shuchchafe dugeha baggara qotetti dizasoppe kezidi Yoonataane sinththan heedzdzuto duge biitta bolla gufanni ziggides. Hessafe guye issoy issaara yeerettida; nam7ayka yeekkida; Dawiti keehi yeekkides.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi do lado do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram juntos, mas Davi chorou muito mais.
42 Hessafe guye Yoonataaney Dawites, « ‹Neessinne taas, ne zereththassinne ta zereththas giddon GODAY mernaas markka› giidi nu laggeteththi minnana mala nuni Xoossa sunththan caaqettida gishshas ne ha7i saron ba» gides. Hessafe guye Dawiti dendi bides; Yoonataaneykka katama simmi bides.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz; o que nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência, seja perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então se levantou Davi, e partiu; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.