1 Samuel 20
gmvl (GMVL) vs ARA
1 Hessafe guye Dawiti Eraaman diza Newate zullefe Yoonataanekko baqati biidi, «Ta ay ooththadinaa? Ta ay qoho ooththadinaa? Ne aaway tana wodhanaas koyzay ta iza sinththan ay iita ooththiinee?» giidi iza oychchides.
1 Então, fugiu Davi da casa dos profetas, em Ramá, e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é a minha culpa? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Yoonataaneykka, «Hessi ne bolla mulekka hanoppo! Ne hayqqaka! Ta aaway guuth gidiin daro gidiin ay miishshika sinththati taas yootontta ooththi erenna; histtiin ta aaway hayssa taappe ays qottizee? Yo7oy hessa mala gidenna!» gi zaarides.
2 Ele lhe respondeu: Tal não suceda; não serás morto. Meu pai não faz coisa nenhuma, nem grande nem pequena, sem primeiro me dizer; por que, pois, meu pai me ocultaria isso? Não há nada disso.
3 Dawitikka izas, «Tani ne sinththan bonchchettidayssa ne aaway lo7eththi erees, hessa gishshas izi ba wozinara, ‹Yoonataaney mishettontta mala hayssa eranaas bessenna› gides. Gido attiin tani De7o GODAY beyiin! Ta ne shemppon caaqqays! Taas hayqqanaas issi tanggoy xalla attides» gi zaarides.
3 Então, Davi respondeu enfaticamente: Mui bem sabe teu pai que da tua parte achei mercê; pelo que disse consigo: Não saiba isto Jônatas, para que não se entristeça. Tão certo como vive o Senhor , e tu vives, Jônatas, apenas há um passo entre mim e a morte.
4 Yoonataaneykka, «Ta nees ooththana mala ne koyza ay miishshika ta nees ooththana» gides.
4 Disse Jônatas a Davi: O que tu desejares eu te farei.
5 Histtiin Dawiti, «Wonto agina xeero ba7aale gidida gishshas tani wonto kawora issife maanaas bessees. Gido attiin wonto peyn omars gakkanaas tani wora giddon qotettaashshana.
5 Disse Davi a Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova, em que sem falta deveria assentar-me com o rei para comer; mas deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à terceira tarde.
6 Ne aaway tana koykko, ‹Iza dabboti layththan layththan shiishshiza yarsho shiishshiza gallas gidida gishshas Dawiti ba soo asaakko Beeteliheeme baanaas piqaade tana minththi oychchides› gaada yoota.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir a toda pressa a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a família.
7 Izikka, ‹Ero lo7o› giikko tana ne oosanchchaa hirgisiza miishshi deenna; izi hanqettizaa gidikko izi ta bolla iita qoppidayssa ne erana.
7 Se disser assim: Está bem! Então, teu servo terá paz. Porém, se muito se indignar, sabe que já o mal está, de fato, determinado por ele.
8 Neni gidikko taas ne ashkaraas kiyateth bessa; Tana ne ashkaraara neni GODAA sinththan caaqettida gishshas ta mooridaa gidikko tana neni wodha attiin ays ne aawaas tana aaththa immay?» gides.
8 Usa, pois, de misericórdia para com o teu servo, porque lhe fizeste entrar contigo em aliança no Senhor ; se, porém, há em mim culpa, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Yoonataaneykka zaaridi, «Hayssi neeppe haakko! Ta aaway ne bolla iita qoppidayssa eridaakko ta nees waana yootikkinaa?» gides.
9 Então, disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém, se dalguma sorte soubesse que já este mal estava, de fato, determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to declararia eu?
10 Dawitikka iza, «Ne aaway ta gishshas nees iita qaala zaarikko hessa taas ooni yootanee?» gi oychchides.
10 Perguntou Davi a Jônatas: Quem tal me fará saber, se, por acaso, teu pai te responder asperamente?
11 Yoonataaneykka izas, «Ane haa ya! Demba ke7oos!» gides; nam7ayka oykettidi kare kezida.
11 Então, disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram.
12 Hessafe guye Yoonataaney Dawites, «GODAA Isra7eele Xoossay ta bolla markka gido; wonto tani ta aawaa pilgga oychchada wonto woykko wontoppeyna hanni wode ta nees kiittana; izi ne gishshas lo7o qoppizaa gidikko ta hessa nena erisana.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor , Deus de Israel, seja testemunha. Amanhã ou depois de amanhã, a estas horas sondarei meu pai; se algo houver favorável a Davi, eu to mandarei dizer.
13 Gido attiin ta aaway ne bolla iita qoppiin, hessa ta nena erisontta aggikonne ne saron iza kusheppe kessa ekka baana mala ta ooththontta aggiko, ta aaway ne bolla gaththanaas qoppida iita yo7ozappe aadhdhida iita GODAY ta bolla gaththo; kase GODAY ta aawara dizayssaththo nenarakka do.
13 Mas, se meu pai quiser fazer-te mal, faça com Jônatas o Senhor o que a este aprouver, se não to fizer saber eu e não te deixar ir embora, para que sigas em paz. E seja o Senhor contigo, como tem sido com meu pai.
14 Nenikka tani shemppora paxa diza wode asa kushen hayqqontta mala ne taas GODAA kiyateth ooththa.
14 Se eu, então, ainda viver, porventura, não usarás para comigo da bondade do Senhor , para que não morra?
15 GODAY Dawite morkketa biitta bollafe pitti dhayssiza wodekka ne lo7o oosoy taso asaas mulekka paccofo» gides.
15 Nem tampouco cortarás jamais da minha casa a tua bondade; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra todos os inimigos de Davi.
16 Hessa gishshas Yoonataaney, «Dawite morkketa bolla GODAY pirdo!» giidi Dawite soo asaara caaqettides.
16 Assim, fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: Vingue o Senhor os inimigos de Davi.
17 Yoonataaney Dawite ba shemppo mala siiqiza gishshas, siiqoppe dendidayssan Dawite zaareththi caaqisides.
17 Jônatas fez jurar a Davi de novo, pelo amor que este lhe tinha, porque Jônatas o amava com todo o amor da sua alma.
18 Hessafe qasse Yoonataaney Dawite, «Wontoy agina xeeron bonchchettiza ba7aale gallassa; ne uttizason asi dhaykko ne bayndayssi erettana.
18 Disse-lhe Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova; perguntar-se-á por ti, porque o teu lugar estará vazio.
19 Wontoppeyna omarsa wode hayssi metoy medhettida gallas kase qotettidaaso baada Eezele shuchchaa achchan takkaashsha.
19 Ao terceiro dia, descerás apressadamente e irás para o lugar em que te escondeste no dia do ajuste; e fica junto à pedra de Ezel.
20 Tani qasse issi miishsha bolla malli xeellidi xongiza asa mala heedzdzu yiish shuchchaa achchan dukkana.
20 Atirarei três flechas para aquele lado, como quem atira ao alvo.
21 Hessafe guye tani, ‹Yiishshata ekka ya› gaada issi naa kiittana. Naazakka, ‹Yiishshati neeppe ha baggara deettes; baada haa ekka ya› ta giikko De7o GODAY beyiin! Nena iita miishshi demmenna; metoykka deenna; kezada haa ya.
21 Eis que mandarei o moço e lhe direi: Vai, procura as flechas; se eu disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, traze-as; então, vem, Davi, porque, tão certo como vive o Senhor , terás paz, e nada há que temer.
22 Gido attiin tani naazas, ‹Hekko yiishshati neeppe heni baggara deettes!› giikko, ne baana mala GODAY koyida gishshas ne bizaso ba.
22 Porém, se disser ao moço: Olha que as flechas estão para lá de ti. Vai-te embora, porque o Senhor te manda ir.
23 Nuni issoy issaara haasayettida yo7oza gishshas GODAY nu giddon mernaas markka» gides.
23 Quanto àquilo de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti, para sempre.
24 Hessa gishshas Dawiti wora giddon qotettides. Agina xeeron xeeron bonchchettiza ba7aale gallas kawo Sa7ooli gibira maanaas uttides.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a Festa da Lua Nova, pôs-se o rei à mesa para comer.
25 Kawozi kase ba uttizason godaa achchan uttides; Abineeri izappe kaallidi uttides; Yoonataaneykka kawozappe sinththa baggara uttides; Dawiti uttizasoy gidikko mela dees.
25 Assentou-se o rei na sua cadeira, segundo o costume, no lugar junto à parede; Jônatas, defronte dele, e Abner, ao lado de Saul; mas o lugar de Davi estava desocupado.
26 Sa7ooli, «Dawiti wogay gizayssaththo izi yiidi geeyontta mala issi meton gayttontta aggibeenna; tumappe izi geeyibeenna» giidi qoppida gishshas he gallas aykkoka qaattibeenna.
26 Porém, naquele dia, não disse Saul nada, pois pensava: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; talvez esteja contaminado.
27 Agina xeero ba7aaley aadhdhiin wonteththa gallassika Dawiti uttizasoy mela dees; Histtiin Sa7ooli ba naaza Yoonataane, «Isseye nay qammaka hachchika hayssa gibiraan ays beettontta aggidee?» giidi oychchides.
27 Sucedeu também ao outro dia, o segundo da Festa da Lua Nova, que o lugar de Davi continuava desocupado; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio a comer o filho de Jessé, nem ontem nem hoje?
28 Yoonataaneykka izas, «Dawiti Beeteliheeme baanaas tana minththi woossides.
28 Respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu, encarecidamente, que o deixasse ir a Belém.
29 Izikka, ‹Nu soo asay katama giddon yarsho yarshiza gishshassinne ta ishay tani heen beettana mala tana azazida gishshas ta baana; ne taas mishettiko ta ishata beyanaas baana mala tana yeddarkkii!› gi woossides; izi hessa gishshas kawo gibirazason beettontta aggides» gi zaarides.
29 Ele me disse: Peço-te que me deixes ir, porque a nossa família tem um sacrifício na cidade, e um de meus irmãos insiste comigo para que eu vá. Se, pois, agora, achei mercê aos teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja meus irmãos. Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Sa7ooli Yoonataane keehi hanqettidi, «Haysso geellanne makkallanchcha maccassay naazoo! Nees ne hu7es kawushshateth qasse ne aayeyska yeellateth gidida Isseye naazara ne laggetizayssa ta erikkinaa!
30 Então, se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho de mulher perversa e rebelde; não sei eu que elegeste o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha do recato de tua mãe?
31 Isseye nay shemppora paxa diza woden aydekka neninne ne kawoteththay minneketa. Izi hayqqana bessiza gishshas as yeddada taas haa ekka ya!» gides.
31 Pois, enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem tu estarás seguro, nem seguro o teu reino; pelo que manda buscá-lo, agora, porque deve morrer.
32 Yoonataaney, «Izi aazas hayqqizee? Ay mooro ooththidee?» giidi ba aawa Sa7oole oychchides.
32 Então, respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de ele morrer? Que fez ele?
33 Sa7oolikka Yoonataane wodhanaas ba toora iza bolla xongiin Yoonataaney iza aaway Dawite wodhanaas ba wozinan qachchi dendidayssa erides.
33 Então, Saul atirou-lhe com a lança para o ferir; com isso entendeu Jônatas que, de fato, seu pai já determinara matar a Davi.
34 Yoonataaneykka keehi hanqettidi kaththaa miza maaddaafe dendides; iza aaway Dawite kawushshida gishshas agina xeero ba7aale bonchchida wonteththa gallas aykko kaththika mibeenna.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa e, neste segundo dia da Festa da Lua Nova, não comeu pão, pois ficara muito sentido por causa de Davi, a quem seu pai havia ultrajado.
35 Wonteththa gallas maaladora issi qeeri naa kaaleththi ekkidi kase Dawitera barettidaso bides.
35 Na manhã seguinte, saiu Jônatas ao campo, no tempo ajustado com Davi, e levou consigo um rapaz.
36 Naazakka, «Ne woxxa baada ta yeddiza yiishshata istti wodhdhidasoppe koya» gides; naazikka buro woththan dishin Yoonataaney issi yiish naazappe bollara sinththa aaththi yeddides.
36 Então, disse ao seu rapaz: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Este correu, e ele atirou uma flecha, que fez passar além do rapaz.
37 Naazikka Yoonataaney yeddida yiishshazi wodhdhidaso gakkishin Yoonataaney xeygidi, «Yiishshazi neeppe aadhdhi bides deennee?» gides.
37 Chegando o rapaz ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, gritou Jônatas atrás dele e disse: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 Izikka, «Elela! Woxxa! Eqqofa!» gi waassi yootides; naazikka yiishshata shiishshidi ba godaakko simmides.
38 Tornou Jônatas a gritar: Apressa-te, não te demores. O rapaz de Jônatas apanhou as flechas e voltou ao seu senhor.
39 Hessa he xuura yo7oza erizay Yoonataaneppenne Dawiteppe attiin naazi aykkoka eribeenna.
39 O rapaz não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste ajuste.
40 Hessafe guye Yoonataaneykka ola miishshaa he naazas immidi, «Neni hayssa ekkada gede katama simma ba» gides.
40 Então, Jônatas deu as suas armas ao rapaz que o acompanhava e disse-lhe: Anda, leva-as à cidade.
41 Naazikka bidaappe guye Dawiti shuchchafe dugeha baggara qotetti dizasoppe kezidi Yoonataane sinththan heedzdzuto duge biitta bolla gufanni ziggides. Hessafe guye issoy issaara yeerettida; nam7ayka yeekkida; Dawiti keehi yeekkides.
41 Indo-se o rapaz, levantou-se Davi do lado do sul e prostrou-se rosto em terra três vezes; e beijaram-se um ao outro e choraram juntos; Davi, porém, muito mais.
42 Hessafe guye Yoonataaney Dawites, « ‹Neessinne taas, ne zereththassinne ta zereththas giddon GODAY mernaas markka› giidi nu laggeteththi minnana mala nuni Xoossa sunththan caaqettida gishshas ne ha7i saron ba» gides. Hessafe guye Dawiti dendi bides; Yoonataaneykka katama simmi bides.
42 Disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porquanto juramos ambos em nome do Senhor , dizendo: O Senhor seja para sempre entre mim e ti e entre a minha descendência e a tua.
43 — ausente —
43 Então, se levantou Davi e se foi; e Jônatas entrou na cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.