João 4

glwl (GLWL) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Sǝrghaakasǝrǝg nǝ Yesu taakiya cinngaracinng nǝ Farisiyah taakiya ɓagtǝr tsuufǝg nǝ Yesu kǝ-uudaha, dlaɓa tlǝkkǝnatlǝg kǝ mbǝrzah juujig dǝga Yuhwana.
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 (Bakǝvakwaha, Yesu kataghǝraan bi wan ndza ɓagatǝr tsuufǝg kǝ uudah biya, ndza mbǝrzahaana.)
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 Aɗabadkwaha, kaa ɗugarsɗuug nǝ Yesu kǝ haaya Yahudi, kaa gwiya damma haaya Galili kǝ-iina.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Nalnǝg kǝ barari kǝ Yesu ta haaya Samariya.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Kaa daas kǝ-iin damma kǝsiin ma Samariya kwa ɗahav dǝ Saikar. Kwanǝn kǝ kǝsa ba hǝrz dǝ guhǝn vǝlghar nǝ Yakub kǝ zǝraan Isuvu ba wura.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Uuva Yakuba ndza vaakwaha, dlaba kuɗɗalkuɗǝg nǝ Yesu mbakyarvad dǝ dagala, cǝhura kǝ iin tǝ ghaiya uuviina. Kwanǝnna dzǝghaar dǝ vaci tǝghǝra.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 Kaa sagau kǝ uusiina, dǝghwa Samariyah sa ga yuwa. Am nǝ Yesu taa kǝ uusiina, “Kwats yagh kǝ yuwa hǝɓǝga.”
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 Makwahiin kǝ sarta, mbǝrzaha Yesu daral bawur da sǝgwa dǝgzǝg ma huɗa kǝsa.
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Aiyam nǝ uusa Samariyahǝn taa kǝ Yesu, “Kǝgha agha zhiil Yahuda, kai kwana ǝn uusa Samariyah agha ghallǝg ndar kaci kǝ yuwa hǝɓɓǝg vakari?” Aɗaba Yahudah ard Samariyaha ar nahakǝv biya.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Ngugharangug nǝ Yesu amaa, “Akwamaghaa sǝrgasǝrǝg kǝ gyagyaana na Daadamazhǝggǝla, ard daddakwa ghala yuwa hǝɓǝg vakaghǝna, maa ghalǝghaghallǝg kǝ iina, da vǝlakakvǝlǝg kǝ yu kwa da vǝlak shifǝga.”
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Aiyam nǝ uusǝn taa kǝ Yesu, “Dadda ndannga, tiidl ndakwi maay vakagh biya, uuvǝn ndakwi ba tlaɗɗa, agha da tlǝkkǝna mǝr kaci nǝng kǝ yuwǝn kwa vǝla shifǝg ni?
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Jighaarajig nǝng kǝ daadamnd Yakuba, kwa ɗuwakǝmndars uuviina? Ba iin dǝ ghǝraana, ard zarhaan, baz almanahaan hǝɓaruhǝɓɓǝg kǝ yu ma vakaiya?”
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Am nǝ Yesu taa kǝ iina, “Baɗǝm dadda kwa hǝɓǝguu kwanǝn kǝ yuwa, gwiya tsǝgaan nǝ andǝla
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Aɗaba baɗǝm dadda kwa hǝɓǝguu yuwi ǝn da vǝlgar naiya, maadlai gwiya tsǝgaan nǝ andǝl ba dǝm biya. Yuwǝn ǝn da vǝlgar naina da ndzǝga bamma vǝghaan band njamar kwada za vukw dǝ kǝlga, nal kǝ shifǝga tangw damma zǝrazǝr kǝ-iina.”
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Aiyam nǝ uusǝn taa kǝ iina, “Dadda ndannga, kwats kǝ yuwiina, haik gwiya njikwanjiig andǝl kǝskaiya, dlaɓa haik gwiya saggau kǝskai da gayu vaakwana.”
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Aiyam nǝ Yesu taa kǝ iina, “Dǝg ɗahantɗahǝg kǝ zhiilagh sa vaakwana.”
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Kaa ngwangug kǝ uusiin aiyama, “Maay nǝ zhiilar biya.”
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 dǝgiti agha tagda nǝnngna ba jiira, aɗaba zaalah dlǝɓ wa kǝsghu nǝnnga, kwam ǝmtaɗ nǝ uuram ndakwana zhiilagha biya.”
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Aiyama taa kǝ Yesu, “Dadda ndannga, man tlǝg nai agha tlayannga.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Daadijahamnd ɓagararnǝsɓag kǝ kwatnahǝr kǝ Daadamazhigǝl tǝ kwanǝn kǝ aghwna. Kuram Yahudaha am taakiya bamma ɓagvar ma Wurshalim kwatnahǝr kǝ Daadamazhigǝla awaram nǝ uurama.”
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Kaa ngwarangug nǝ Yesu taakiya, “Uusǝn, fǝdghǝrǝtfǝg tǝ dǝginǝn ǝn tagak naina, aɗaba da sagau nǝ sart kwada maadlai ɓagvar nǝ kwatnahǝr kǝ Daada tǝ kwanǝn kǝ aghwǝn aanji ma Wurshalim biya.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Kuram uudaha Samariya am ɓagar kwatnahǝr kǝ dǝgiti am sǝrga bi nǝ-uuram biya, kǝmnd Yahudaha, kǝm ɓagar kǝ Daadamazhigǝli kǝm sǝrga nǝmnd kǝ kwatnahǝra, aɗaba katǝg sǝghal tǝdvad Yahudaha.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Mǝng sart da sagauwa, bandakwan ndakwani ɓagaaɓaga, lii ɓa kwatnahǝra jiira arda ɓaggar kwatnahǝr kǝ Daad ma Shiɗǝkw Daadamazhigǝla ard jiira, aɗaba, hwulfaatǝr wa gatǝg nǝ Daad kǝ ɓagarnǝs kwatnahǝra.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Daadamazhigǝl Shiɗǝkw nǝ-iina, lii ɓagar kwatnahǝr dlaɓa barari ar ɓagar ma Shiɗǝkwa ard jiira.”
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Am nǝ uusiin taa kǝ Yesuwa, “Ən sǝrgasǝsǝrg taaki da saay nǝ Tlǝkatǝg kwa ɗahav dǝ Kǝristi. Akwama da sahisǝga da tagkǝmndtag kǝ dǝgitah baɗǝmma.”
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Am nǝ Yesu taa kǝ uusǝna, “Kaiyin ǝn taaghai dǝ kǝghna, ba kai nǝ iina.”
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Bad ghyǝngaghyǝngaan kǝ taa ghaiya, kaa sǝgaasǝg kǝ mbǝrzahaan, kaa ɓa jappǝr kǝ-iitǝr aɗaba tlarara taaghai dǝ uusa. Maay wa ndavgharu kǝ uusiin taakiya, “Auwagha naag nǝng biya?” Bii kwa ndavgharu kǝ-iin taakiya, “Aujilbǝg kǝskǝgh taaghai dǝ uusǝn biya?”
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Tǝhala kwah kaa ɗuugarsɗuug nǝ uusǝn kǝ tǝfuwa yuwan vaakwaha, kaa daas kǝ iin damma huɗɗa kǝssa da tagtǝr kǝ uudah taakiya,
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 “Sawam na vazamvazǝg kǝ uudi aa taguwa dǝgitahi ɓagana naiya baɗǝmma. Mbatak ɓagaɓag iin nǝ Kǝristina?”
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Kaa ba sahasagal kǝ uudah ma huɗɗa kǝss da vakavaki dǝ Yesuwa.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Tǝghǝrdǝga ɓa kwan nǝ uuda, kaa ghalla Yesu kǝ mbǝrzahaan taakiya, “Dadda tsagadǝgita, zǝg kaffa.”
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Aiyam nǝ Yesu taa kǝ-iitǝra, “Mǝng nǝ dǝg zǝg vakar kwam sǝrgai nǝ uuram kǝ dǝgit tǝghǝr biya.”
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Kaa ndavǝg kǝ mbǝrzahaan ma taatakaatǝr taakiya, “Mǝng nǝ daddakwa sǝgardǝv dǝga zǝg nii?”
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Aiyam nǝ Yesu, “Kaffar iin taakiya ǝn ɓagna kǝ dǝgiti naag daddakwa ɓǝlakwadi kaiya, dlaɓa ǝn ghyǝngna kǝ tlǝraana.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Abi am tagaan taakiya, tǝmma kyil uufaɗ lakuti kǝ saa dǝ dǝgwai? Wan tagkurtag ciya, vazamvazǝg kǝ dǝgwai tǝhaltǝhǝga, dlaɓa tlaral tlǝg kǝ ghudǝga.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Dadda ghudǝgaana tlǝkǝnatlǝg kǝ dǝg shǝgaana, dzahgaan dlaɓ kǝ dǝgwai kiyava shifǝga tangw damma zǝrazǝr, kiyava hwaɗag kǝ dadda riig ǝmtaɗ dǝ dadda ghudǝggaana.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Kwakyarvad kwaha, bak jiir nǝ ǝlbǝg dǝghurǝn kwa taga taakiya, ‘Shah dadda kwan riiyaariiga, shah nǝ dadda ghudgaana.’
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Ɓǝlankurǝt da ghuda dǝgiti hǝɓamuubi nǝ uuram kǝ dlaɗa riigaan biya. Uudahi tlǝrǝn wa hǝɓaru dlaɗa, kuram wa za dlaiva dlaɗaatǝra.”
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Baɗyak nǝ uudaha yaa Samariya ma kwahiin kǝ kǝsa, fardǝghǝrǝtfǝg tǝ Yesu mbakyarvad ǝlbǝgǝn kwa tagga nǝ uusǝn taakiya, “Taghwatag kǝ dǝgitahi ɓagana nai baɗǝmma.”
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Saral ba nǝ uudaha Samariyah da vak Yesu, kaa ghalgaan kǝ iitǝr maa ndzan vakaatǝra. Kaa ndzanganzǝg kǝ hǝng buwa.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Uudah baɗyak fardghǝrǝtfǝg tǝ Yesu mbakyarvad ǝlbǝgahaana.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Tǝhala kwaha kaa tagartag kǝ uudaha Samari kǝ uusǝn taakiya, “Ndakwana famdǝghǝrǝtfǝga, aanji mbakyarvd dǝgiti taghǝda nǝngǝn biya, kǝmnd ndakwi cinngamndacinng bad hyǝmiyamnda, dlaɓa kǝm sǝrgasǝrǝg ba pakat taakiya kwanǝn kǝ uuda, iin wada kata uudaha duniya.”
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Tǝhala hǝnng buwa, kaa ciya dagal damma haaya Galili kǝ Yesu.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Aɗaba ndza tagadatag nǝ Yesu bad ghǝraan taakiya, “Tlayangnga maay dǝ ndang ma kǝssaan biya.”
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Dagha ba nǝ iin damma haaya Galili, kaa ba dlǝghga-dlǝghǝg kǝ lii ma Galili bad dǝva buwa aɗaba ghǝravaatǝr ndakwani daral da vakka hwaɗaga haara kǝssa dzava hǝnnyah ma Wurshalima, nǝghara nǝghǝg kǝ dǝgitahi ɓagaa nǝ Yesu baɗǝmma.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Kaa gwiya daas kǝ Yesu damma Kana ma Galili, vakavaki gwighant nǝ iin kǝ yu damma yuwa inabi. Vakwahiina ndza mǝng nǝ uudaniina kwa ɓagar tlǝr kǝ tlǝkǝsa ma Kafarnahum yang bi nǝ zǝraan biya.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Cinngha ba nǝ uudanǝn taakiya gwiya saghasǝg nǝ Yesu saama Yahudiya damma Galili, kaa dagau kǝ iin da vak Yesu da ghalgaan taakiya maa dagau maa mbǝna kǝ zǝraan kwa tǝ ghǝrdǝgga ǝmtsǝga.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Am nǝ Yesu taa kǝ iina, “Akwama nǝghamabi kǝ dǝga sǝrǝg ard tlǝraha jappǝr biya, am maay fadghǝr aanji hǝɗikǝn biya.”
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Am nǝ daddakwa ɓagar tlǝr kǝ tlǝkǝsǝn taa kǝ Yesu, “Asǝg naji dagal lakuti ǝmtsǝg kǝ zǝrraa.”
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Am nǝ Yesu taa kǝ iina, “Dǝgaa, da mbǝg nǝ zǝriina.” Fǝdghǝrǝtfǝg nǝ uudanǝn dǝ dǝginǝn taghar nǝ Yesuna, kaa ba daasan kǝ-iina.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Tǝghǝrdǝga daas nǝ iin da hǝnnyaha, kaa fadzaghǝr kǝ iin dǝ kyalǝma kwatnahaana, am nǝ iitǝr taa kǝ iina, “Mbaambǝg nǝ zǝriina.”
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Kaa ndavgaan kǝ iin kǝ kalkala sarti fǝgharzha nǝ iin kǝ ngulmǝga. Kaa tagartag kǝ iitǝr taaki, “Dahukwa kalkala karfi palla faciya wa ɗughars fǝɗiina.”
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Kaa nǝghǝgaakanǝghǝg kǝ dadda zǝriin taakiya ba kalkala kwahiin kǝ sart wa tagghar nǝ Yesu taakiya, “Da mbǝg nǝ zǝragha.” Ngal fǝdghǝrǝtfǝg nǝ ghwalvǝn ard yahaan baɗǝmma tǝ Yesu.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Kwana iin nǝ tlǝra jappǝra buwa kwa ɓagaa nǝ Yesu tǝhala kwa ɗughars nǝ-iin kǝ Yahudi kǝ dagal damma Galili.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.