João 11
glwl (GLWL) vs NAA
1 Ndza mǝng nǝ uuda nǝ iin ɗaagaan Liyazaru kwa ndza yanng biya, ndzǝga ma Betani, gǝdzǝr kǝsaatǝr kǝ Maryam ard dǝghwa babbaan Marta.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ba kwaniin kǝ Maryam wa yanng bi zǝra babbaan Lazarusa, iin wa ɗaighara wala tǝrshin bǝtbǝt tǝ shigahaha Yaazhigǝla, dlaɓa masardan dǝ guja ghǝraana.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Kaa ɓǝlgantɓǝlǝg kǝ dǝghwaha babbaan buna kǝ ghai davak Yesu taakiya, “Yaazhigǝla, dadda kwagha waig nǝngna, yanng biya.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Cinngha ba nǝ Yesu ǝndkwaha, aiyama, “Kwan kǝ yanngbiyǝra da tsǝgabi kǝmtsǝg biya. Bakǝvakwaha, da saa dǝ ndanngǝr nǝ wan kǝ Dadamazhigǝla, dlaɓa fǝvvaara Zǝraana.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Waigaan nǝ Yesu kǝ Martla ard dǝghwa babbaan Maryama ard Liyazaru.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Cinngha ba Yesu taakiya yanng bi nǝ Liyazaru biya, kaa gwiya gaha kǝ hǝngah bu vakavaki ndza dǝ iina.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Tǝhala kwaha, aiyama taa kǝ mbǝrzahaana, “Gwiya jiyam daadama haaya Yahudiya.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Aiyam nǝ mbǝrzahaana taa kǝ iina, “Dadda tsaga dǝgita, bamma hǝnngahaan dalna, Yahudah ɓagarɓag kǝlaa ndzǝɗaatǝr kǝ ɗawala kǝgh da akur kiyava tsa kǝgha, aitsǝm agha naa gwiya daada vaakwaha?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Kaa ngutǝrangug Yesu taakiya, “Abi au kǝlaawa tarbu ma vanng pal? Baɗǝm daddakwa dagal dǝ vaciya, maay tsǝgaan nǝ mɓǝdǝg biya, kwakyarvad nǝghǝganǝghǝg kǝ paraka duniya.
9 Jesus respondeu:
10 Daddakwa dagal kavǝɗa, tsǝgaan nǝ mbǝɗga, kwakyarvad maay nǝ parak vakaan biya.
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Tǝhala kwa tagada nǝ iin kwaha, kaa gwiya tagtǝrtag kǝ iin taakiya, “Tsaghwa miyam Liyazaru tsaatsǝg haara, ǝn dagal da ciigaana.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Aiyam mbǝrzahaan taa kǝ iina, “Yaazhigǝla, ma ba haara wa tsǝgatsǝga da mbǝga.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Taga taakiya ǝmtsaaǝmtsǝg Liyazaru nǝ Yesu, mbǝrzahaan tlatlar ba taakiya ba haara jiijiir wa hǝnng nǝ iina.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Kaa ba tagtǝrdatag kǝ Yesu bat ɓalaɓal taakiya, “Əmǝtsaaǝmtsǝga Liyazaru.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Ən dlaiga nai kwakyarvad kurama aɗaba ndzan maay vakwah biya, kiyava fadǝghǝr kǝskurama. Ciyamciiga, jiyam dagal da vakaana.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Am Toma, kwa ɗahav Didimus taa kǝ kyalǝma mbǝrzaha, “Jiyam dagal ghǝrava miyama, kiyam ǝmtsan ǝmtaɗ dǝ iina.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Tsǝgwa ba Yesu vaakwahiina, cinnghacinng taakiya, ǝmtsaaǝmtsǝg Liyazaru, hǝngaan uufaɗ ma gǝtla.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Betani ndza ba hyɛf dǝ Wurshalima dǝt bi dat mil bu taatakatǝr biya.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Baɗyak Yahudahi sarǝv saa tagar dzǝgwagh ǝmtsǝga zǝra babbaatǝr kǝ Martla ard Maryama.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Cinngha ba Martla taakiya sagau Yesu, kaa dagal kǝ iin da tlǝgaraatlǝga. Maryam dlaɓa ndzǝga ma hǝnyaha.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Aiyam nǝ Martl taa kǝ Yesu, “Yaazhigǝla, magha ndza mǝng nǝng vaakwana, maa ǝmtsa bi zǝra baabar biya.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Aanji ba ndakwan ndakwi ǝn sǝrgasǝrga taakiya baɗǝm nǝ dǝgit agha ghalga nǝng vǝlakvǝlǝg Daadamazhigǝla.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Am Yesu taa kǝ iina, “Da gwiya ciig zǝra baabagha.”
23 Jesus disse a ela:
24 Kaa ngugarangug Martl taakiya, “Ən sǝrgasǝrga da ciig dǝ shiifǝg ma gǝtlah daghwvala ghyǝnga duniya.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Aiyam Yesu taa kǝ iina, “Kai ciig ma gǝtlah ard shiifǝga. Daddakwa fǝdghǝrǝtfǝg tǝ kaiya, aanji ǝmtsana da ciig dǝ shiifǝga.
25 Então Jesus declarou:
26 Baɗǝm nǝ daddakwa ndzǝgan tǝdvad fadghǝr tǝ kaiya, da tapnai kǝ ǝmtsǝg biya. Fǝghǝdǝghǝrǝtfǝg tǝ kwanna?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Aiyam Martla taa kǝ iina, “Aana, Yaazhigǝla, fandǝghǝrǝtfǝg taakiya kǝgh nǝ Kǝristi, Zǝra Daadamazhigǝl kwa da sii samma duniya.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Tagada ba Martl kwana, kaa daas kǝ iin ɗahant kǝ dǝghwa babbaan Maryam damma dlǝmmbaava, amaa, “Wa sǝghǝvsǝg dadda tsaga dǝgita, wai nǝ iin ndava kǝgha.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Bad cinngacinnga Maryam waha, kaa ciya dagal kǝ iin ba watswats da vak Yesu.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Dagha bi nǝ Yesu damma gǝdzǝrkǝs ndan biya, ba ndzǝgaan vakavaki tlǝghara nǝ Martla.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Yahudahi kwa ndzar ǝmtaɗ dǝ Maryam ma hǝnyah ar tagar dzǝgwagha, nǝghara ba nǝ iitǝr kǝ ciya dagala Maryam ba watswatsa, kaa gatǝgaan kǝ iitǝr dagala, matlǝg ghǝraatǝr ndakwi dagal damma gǝtlaha da tuug vakwaha.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Dal ba nǝ Maryam da vakavaki dǝ Yesu, nǝghǝgha ba nǝ iina, kaa mbǝɗgambǝɗǝg kǝ iin tǝ vukwana, amaa taa kǝ iina, “Yaazhigǝla, magha mǝng nǝnga vaakwana, maa ǝmtsa bi nǝ zǝra baabaar biya.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Nǝghǝgha ba Yesu kǝ Maryam tuuga, ard Yahudahi salar ǝmtaɗ dǝ iin ndakwi ar tuuga, kaa ngǝrɗkǝngǝrɗǝg kǝ Yesu ma ǝrviɗyana ba vaivaiya.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Kaa ndavtǝrundavǝg kǝ Yesu taakiya, “Hǝɗama vaakwari?”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Kaa tuug kǝ Yesu.
35 Jesus chorou.
36 Kwakyarvad kwaha, kaa tagaan kǝ Yahudah taakiya, “Vazamvazǝg kǝ ɗuuli waiga nǝ iina.”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Aiyam kyalǝm ma iitǝr taa kǝ ghǝrahaatǝra, “Wurgharantwurǝg kǝ gyi kǝ gulfa. Maa tsǝgarvai dlaɓ kǝ uudanǝn kǝ ǝmtsǝg biya?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Kaa gwiya mbǝkǝnmbǝg ma ǝrviɗan kǝ Yesu ba vaivaiya, ngal dagal kǝ iin damma gǝtliina. Gǝtliin huravna ma kura, kaa hǝɗvarduhǝɗǝg ghaiyan dǝ akura.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Am Yesu taa kǝ iitǝra, “Tlǝgamarwatlǝg kǝ akurna.” Aiyam Martla dǝghwa babba uudanǝn ǝmtsaaǝmtsǝgǝn taa kǝ Yesu, “Yaazhigǝla, abi shiig ndakwana, aɗaba hǝngaan uufaɗ hinanan ba vaakwaha.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Aiyam Yesu taa kǝ iina, “Tagan kaki taakiya akwama fǝghǝdǝghǝrǝtfǝga, agha da nǝghǝganǝghǝg kǝ ndangǝra Daadamazhigǝl biya?”
40 Jesus respondeu:
41 Kaa tlǝgarwatlǝg kǝ iitǝr kǝ akurǝna. Kaa dzǝgantdzǝg kǝ Yesu kǝ ghǝran damma ghǝrazhigǝla amaa, “Ən tagak uusa, Daada, kwakyarvad cinnghwanacinnga.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Ən sǝrgasǝrǝg agha cinngwanacinng ba kǝlaa hǝnga, na tagda kwakyarvad uudahaan ghacga vaakwanǝn ar fǝdghǝrǝt taakiya, kǝgh wa ɓǝlǝghkwadi kaiya.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Tǝhala kwa tagada nǝ Yesu kǝ kwaha, kaa dzǝgantdzǝg kǝ iin kǝ ghaiya baɗyakɗyaka amaa, “Liyazaru, asǝg sagala!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Kaa ba sagal kǝ uudanǝn ǝmtsaǝmtsanǝna, faɗafaɗan ma kǝlpakan baz dǝvvahaan ard shigahaana, huɗvǝgaan dlaɓa kutakutan ma kǝlpakanǝn hǝɗana dǝvakaina. Aiyam Yesu taa kǝ iitǝra, “Futamaarafutǝga, aa dǝg dagala.”
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Aɗabad kwaha, baɗyak yaa Yahudah kwa salar sa nǝghǝgara kǝ Maryama, dlaɓa nǝghǝgharanǝghǝg kǝ dǝgit ɓagaa nǝ Yesu, kaa fǝdghǝrǝtfǝg kǝ iitǝr tǝ iina.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Bakǝvakwaha kaa dagal kǝ kyalmaatǝr davak Farisiha, ar tagtǝr kǝ dǝgit ɓagaa nǝ Yesu.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Aɗabad kwaha, kaa ɗahgantɗahǝg kǝ maalaha zhiila kǝsauufah ard Farisih kǝ dzahava gyiɗya. Ar ndavaru kǝ ghǝrahatǝra am nǝ iitǝra, “Auwa kiyam da ɓag nǝ miyammi? Vazǝg kǝ uudanǝn za ba vukw dǝ ɓa dǝgaha ajappǝr baɗyaka!
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Akwama ɓǝlyamarnaaɓǝlg kǝ ɓa kwanahaana, baɗǝm nǝ uudaha ar da fadghǝr tǝ iina. Kaa da sagau kǝ Romah ar da kǝsuu kǝ Vǝgya Daadamazhigǝla miyamma ard dlamaa kǝlaawa miyama.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Pal ma iitǝra kwa ɗahav dǝ Kayafa, kwandza maal ba tingting ma zhiila kǝsauufah ma kwaha kǝ viiga, amaa taa kǝ iitǝra, “Kuram am sǝrgai ba ndau biya.
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Nǝghamaaka biya, abi ngulǝm ǝmtsa nǝ uud pal kwakyarvad uudaha, tǝghǝr kwada ruuga nǝ dlamakǝlaaw baɗǝm?”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Tagada dǝ naaga ghǝran bi nǝ Kayaf kǝ kwah biya, aɗaba ndza iin maal ba tingting ma zhiila kǝsauufah makwaha kǝ viiga, tagadatag kǝ tlayangǝr taakiya, da ǝmtsǝg Yesu kwakyarvad dlamaa kǝlaawa Yahudaha,
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 mbakyarvad Yahudah kalti biya, dlaɓa kiyava dzaha zarha Daadamazhigǝl kwa kwazarakwazǝg aanji takwara, ar nal kǝ palla.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Ciigǝt daghuvala kwahiin kǝ sarta, kaa ɗiya sawariya tsa shifǝga Yesu kǝ iitǝra.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Kwakyarvad kwaha gwiya bi Yesu gwayav ma taataka dlamaa kǝlaawa Yahudah tǝ ɓalal biya, dlakulva kwaha kaa ɗuugharsɗug kǝ iin kǝ vakavakina, kaa ba dagal kǝ iin damma lard kwa hyɛf dǝ tǝghala, kaa daas damma gǝdzǝr kǝs kwa ɗahav dǝ Ifrayim, vakavaki ndza nǝ iin dǝ mbǝrzahaana.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Hǝrzǝt ba nǝ Haarakǝsa Dzǝva Hǝnyaha Yahudaha, kaa dagat kǝ lii ma gǝdzǝrkǝs baɗyak damma Wurushalima kiyava pǝsha ghǝraatǝr lakwti kǝ haarakǝs bandkwa tagaa nǝ dǝga daadijahaatǝra.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Tlatǝr ba gata Yesu, kaa daas kǝ iitǝr damma gaagazaiya Vǝgya Daadamazhigǝl ar ghacan ar ndava zarabahaatǝr taakiya, “Au wam tlatlǝg nǝ uuram? Da ba sagau nǝ iin kwan damma haarakǝsa?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Aɗaba ndza tagardatag nǝ maalaha zhiila kǝsauufah ard Farisiyah ba wur taakiya, baɗǝm daadakwa sǝrgasǝrǝg kǝ vakavaki dǝ Yesu, aa sasǝg sa tagaana, kiyava vigaan kǝ iitǝra.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.