1 Samuel 20
Sepedi Bible (GL_SEPEDI) vs VC
1 Dafida a tšhaba kua Nayothe ya Rama. Lega go le bjalo a tla go Jonathane a re go yena: “Ke dirile’ng? Molato wa ka ke’ng le gona ke sebe sefe seo ke se dirilego pele ga tatago ka ge e le mo a tsoma moya wa ka?”"
1 Partiu Davi de Naiot, perto de Ramá e veio ter com Jônatas. Disse-lhe: Que fiz eu? Qual é o meu crime, e que mal fiz ao teu pai, para que ele queira matar-me?
2 Jonathane a re go yena: “Seo se ka se kgonege! O ka se hwe. Tseba gore tate a ka se dire selo se segolo goba se senyenyane gomme a se mpotše; le gona tate a ka nkutela bjang taba yeo? Seo se ka se direge.”"
2 Não, respondeu Jônatas, tu não morrerás! Meu pai não faz coisa alguma, grande ou pequena, sem me dizer. Por que me ocultaria isso? Não é possível!
3 Dafida a buša a ena a re: “Tatago o tseba gabotse gore wena o nkgaugetše, ka gona o tla re: ‘O se botše Jonathane taba ye ka ge ke boifa gore o tla kwa bohloko.’ Eupša ge e le gabotse ke ikana ka Jehofa yo a phelago le ka wena o phelago gore ke kgauswi kudu le go hwa!”"
3 Mas Davi insistiu com juramento: Teu pai bem sabe que eu te sou simpático, e por isso deve ter pensado: que Jônatas não o saiba, para que não se entristeça demasiado. Por Deus e pela tua vida, há apenas um passo entre mim e a morte!
4 Jonathane a re go Dafida: “Selo se sengwe le se sengwe seo o ka se bolelago ke tla go direla sona.”"
4 Jônatas respondeu-lhe: Que queres que eu faça? Eu o farei.
5 Dafida a re go Jonathane: “Gosasa kgwedi e a dula gomme ke be ke swanetše go dula le kgoši gore re je; ntumelele ke tšhabe gore ke yo khuta nageng go fihla mantšiboeng a letšatši la boraro."
5 Amanhã, disse Davi, é lua nova, e eu devia jantar à mesa do rei. Deixa-me partir; ocultar-me-ei no campo até a tarde do terceiro dia.
6 Ge tatago a ka bolela ka nna, wena o re: ‘Dafida o nkgopetše ka pelo ka moka gore a se be gona mo, e le gore a kitimele Betlelehema motseng wa gabo, ka ge go na le sehlabelo sa ngwaga le ngwaga moo bakeng sa lapa ka moka.’"
6 Se teu pai notar minha ausência, dir-lhe-ás que te pedi licença para ir até Belém, minha cidade natal, onde toda a minha família oferece um sacrifício anual.
7 Ge e ba a ka re: ‘Tšohle di lokile!’ se se tla be se bolela khutšo go mohlanka wa gago. Eupša ge e ba a ka galefa, o tsebe gore o ikemišeditše bobe."
7 Se ele disser que está bem, o teu servo nada terá a temer; mas se ele, ao contrário, se irritar, fica sabendo que ele decretou a minha perda.
8 O bontšhe mohlanka wa gago botho, ka gobane wena o dirile kgwerano le mohlanka wa gago pele ga Jehofa. Eupša ge e ba ke le molato, mpolaye, o tla ba o sa nkišetša’ng go tatago?”"
8 Mostra-te amigo para com teu servo, pois que fizeste um pacto comigo em nome do Senhor. Se eu tenho alguma culpa, mata-me tu mesmo; por que fazer-me comparecer diante do teu pai?
9 Ge a re’alo Jonathane a re: “O se ke wa ba wa nagana ka selo seo! Ge nkabe ke tsebile gore tate o ikemišeditše bobe ka wena, na ke be nka se go botše?”"
9 Jônatas disse-lhe: Longe de ti tal coisa! Se eu souber que de fato meu pai resolveu perder-te, juro que te avisarei.
10 Dafida a re go Jonathane: “Ke mang yo a ka mpotšago ge e ba tatago a boletše le wena a galefile?”"
10 Mas quem me informará, perguntou Davi, se teu pai te responder duramente?
11 Jonathane a re go Dafida: “Etla re ye nageng.” Ke moka bobedi bja bona ba ya nageng."
11 Vamos ao campo, disse-lhe Jônatas. E foram ambos ao campo.
12 Jonathane a buša a re go Dafida: “Jehofa Modimo wa Isiraele a e be hlatse ya gore ke tla botšiša tate ka yona nako ye gosasa goba ka letšatši la boraro gomme ge e ba a kwana le tša gago, ke tla go romela lentšu ka go botša seo."
12 Então Jônatas falou: Por Javé, Deus de Israel! Amanhã ou depois de amanhã sondarei meu pai. Se tudo for favorável a ti e eu não te avisar,
13 Anke Jehofa a dire nna Jonathane ka mo a ratago a be a oketše go seo, ge e ba tate a ka bona go lokile gore a go dire bobe gomme nna ka se go botše seo ka go lesa wa se sepele ka khutšo. Eka Jehofa a ka ba le wena go etša ge a ile a ba le tate."
13 então o Senhor me trate com todo o seu rigor! E se meu pai te quiser fazer mal, avisar-te-ei da mesma forma; deixar-te-ei então partir e poderás estar tranqüilo. Que o Senhor esteja contigo, como esteve com meu pai!
14 Ge e ba ke tla ba ke sa phela, na o ka se mpontšhe botho bja Jehofa, gore ke se hwe?"
14 Mais tarde, se eu for ainda vivo, conservar-me-ás tua amizade {em nome} do Senhor. Mas, se eu morrer,
15 Le gona, o ka se kgaotše go bontšha ba lapa lešo botho go iša mehleng ya neng le neng. E bile o ka se dire bjalo ge Jehofa a bolaya manaba ka moka a gago ao a lego lefaseng,"
15 não retires jamais tua benevolência de minha casa, nem mesmo quando o Senhor exterminar da face da terra todos os inimigos de Davi!
16 gomme o ka se tloše leina la Jonathane ntlong ya Dafida. Jehofa o tla dira gore manaba a Dafida a ikarabele ge tumelelano ye e ka senywa.”"
16 Foi assim que Jônatas fez aliança com a casa de Davi, e o Senhor vingou-se dos inimigos de Davi.
17 Jonathane a buša a enela Dafida ka ge a mo rata; o be a mo rata go etša ge a ithata."
17 Jônatas conjurou ainda uma vez a Davi, em nome da amizade que lhe consagrava, pois o amava de toda a sua alma.
18 Jonathane a re go yena: “Gosasa kgwedi e a dula, gomme o tla gopolwa ka gobane sedulo sa gago se tla be se se na motho."
18 Amanhã, continuou Jônatas, é lua nova, e notarão tua ausência.
19 O tla gopolwa kudu ka letšatši la boraro; ka letšatši la mošomo o tle mo o bego o ikutile gona gomme o dule mo kgauswi le leswika le."
19 Descerás, pois, sem falta, depois de amanhã ao lugar onde te escondeste no dia do ajuste, e ficarás junto à pedra de Ezel.
20 Nna ke tla betša mesebe e meraro ka lehlakoreng letee la leswika gomme ka e beletša moo ke nyakago e leba gona."
20 Atirarei três flechas para o lado da pedra como se visasse a um alvo.
21 Ka gona ke tla roma mohlanka ka re: ‘Sepela o yo tšea mesebe yela.’ Ge e ba nkare go mohlanka: ‘Bona! Mesebe e ka lehlakoreng le la gago, e tšee,’ gona wena o tle, ka gobane ke ikana ka Jehofa yo a phelago gore seo se tla ba se bolela khutšo bakeng sa gago gomme go tla be go se na taba."
21 Depois mandarei meu servo buscar as flechas. Se eu lhe gritar: Olha! Estão atrás de ti, apanha-as! Então poderás vir, porque tudo te é favorável, e não há mal algum a temer, por Deus!
22 Eupša ge e ba nkare go mohlanka: ‘Bona! Mesebe ke yela kua pele ga gago,’ gona o tšhabe, ka gobane Jehofa o go file tsela."
22 Se, porém, eu disser ao rapaz: Olha! As flechas estão diante de ti, um pouco mais longe. Então foge, porque essa é a vontade de Deus.
23 Ge e le taba yeo nna le wena re boletšego ka yona, Jehofa e tla ba hlatse ya go iša mehleng ya neng le neng ya kgwerano yeo re e dirilego.”"
23 Quanto à palavra que nos demos um ao outro, o Senhor seja testemunha entre nós para sempre.
24 Dafida a ikuta kua nageng. Kgwedi ya dula ke moka kgoši ya dula sedulong sa yona dijong gore e je."
24 Davi escondeu-se no campo. No dia da lua nova, o rei pôs-se à mesa para comer,
25 Kgoši e be e dutše sedulong sa yona bjalo ka mehleng, sedulong se se bego se le lebotong; e lebane le Jonathane gomme Abenere a dutše ka lehlakoreng la Saulo, eupša mo Dafida a bego a dula gona go be go se na motho."
25 sentando-se, como de costume, numa cadeira junto à parede. Jônatas levantou-se para que Abner pudesse sentar-se ao lado de Saul, e o lugar de Davi ficou desocupado.
26 Saulo a se bolele selo letšatšing leo, eupša a ipotša gore: “Go na le se se dirilego gore a se ke a hlweka, ka gobane ga se a hlwekišwa.”"
26 Naquele dia Saul não disse nada. Algo aconteceu-lhe, pensou ele; provavelmente não está puro; deve ter contraído alguma impureza.
27 Letšatšing la bobedi, ka morago ga go dula ga kgwedi, sedulo sa Dafida se be se sa dutše se se na motho. Saulo a botšiša Jonathane a re: “Ke ka baka la’ng morwa wa Jese a sa tla dijong maabane le lehono?”"
27 No dia seguinte, segundo dia da lua, o lugar de Davi continuava vazio. Saul disse ao seu filho Jônatas: Por que o filho de Isaí não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 Jonathane a araba Saulo a re: “Dafida o nkgopetše ka pelo ka moka gore a se be gona mo, e le gore a ye Betlelehema."
28 Davi pediu-me com instâncias, respondeu Jônatas, para ir a Belém.
29 O itše: ‘Hle, ntumelele ke sepele, ka gobane re na le sehlabelo sa lapa kua motseng, ngwanešo o mpoditše gore ke be gona. Ka gona, ge e ba o ntumelela, hle e re ke re pote, e le gore ke yo bona bana bešo.’ Ke ka baka leo a sego gona tafoleng ya kgoši.”"
29 Disse-me: deixa-me ir, rogo-te, porque temos na cidade um sacrifício de família, ao qual meu irmão me convidou. Se me queres dar um prazer, permite-me que vá rever meus irmãos. Por isso não veio ele à mesa do rei.
30 Saulo a galefela Jonathane kudu gomme a re go yena: “Wena morwa wa mosetsana wa lerabele, na o nagana gore ga ke tsebe gore o kgetha go ikgweranya le morwa wa Jese gore o itlhabiše dihlong le go hlabiša bofeela bja mmago dihlong?"
30 Então Saul encolerizou-se contra Jônatas: Filho de prostituta, disse-lhe, não sei eu porventura que és amigo do filho de Isaí, o que é uma vergonha para ti e para tua mãe?
31 Mehleng yohle ya ge morwa wa Jese a sa phela mo lefaseng, wena o ka se be kgoši gomme mmušo wa gago o ka se dule nako e telele. Ka gona romela batho ba yo mo tšea ba mo tliše go nna ka gobane o swanetše go hwa.”"
31 Enquanto viver esse homem na terra, não estarás seguro, nem tu nem o teu trono. Vamos! Vai buscá-lo e traze-mo; ele merece a morte!
32 Lega go le bjalo, Jonathane a araba Saulo tatagwe, a re go yena: “Ke ka baka la’ng a swanetše go bolawa? O dirile’ng?”"
32 Jônatas respondeu ao seu pai: Por que deverá ele morrer? Que fez ele?
33 Saulo a betša Jonathane ka lerumo gore le mo hlabe; Jonathane a tseba gore tatagwe o ikemišeditše go bolaya Dafida."
33 Saul brandiu sua lança para feri-lo, e Jônatas viu que a morte de Davi era coisa decidida pelo seu pai.
34 Gateetee Jonathane a emelela tafoleng a tuka bogale, a se je dijo letšatšing la bobedi ka morago ga go dula ga kgwedi, ka gobane o be a kwele bohloko ka baka la Dafida, ka ge tatagwe a be a mo gobošitše."
34 Furioso, deixou a mesa sem comer naquele segundo dia da lua. As injúrias que seu pai tinha proferido contra a Davi tinham-no afligido profundamente.
35 Ge go esa Jonathane a wela tsela a ya nageng moo Dafida a bego a le gona, a na le mohlanka yo e sa lego yo mofsa."
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo e foi ao lugar combinado com Davi, acompanhado de um jovem servo.
36 Ke moka a re go mohlanka wa gagwe: “Kitima o yo tšea mesebe yeo ke e betšago.” Mohlanka a kitima gomme Jonathane yena a beletša mesebe kua pele ga mohlanka."
36 Vai, disse ele, e traze-me as setas que vou atirar. Mas, enquanto o rapaz corria, Jônatas atirou outra flecha mais para além dele.
37 Ge mohlanka a fihla moo Jonathane a beleditšego mosebe gona, Jonathane a mo goeletša a re: “Na mosebe ga o kua pele ga gago?”"
37 Quando chegou ao lugar da flecha, Jônatas gritou-lhe: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 Jonathane a goeletša mohlanka gape a re: “Akgofa! Dira ka pela! O se ke wa ema!” Mohlanka wa Jonathane a tšama a topa mesebe gomme a boela go mong wa gagwe."
38 E ajuntou: Vamos, apressa-te, não te demores. O servo apanhou a flecha e voltou ao seu senhor; e de nada suspeitou,
39 Mohlanka yena o be a sa tsebe selo; ke Jonathane le Dafida feela bao ba bego ba tseba ka taba yeo."
39 porque só Jônatas e Davi conheciam o ajuste.
40 Jonathane a nea mohlanka wa gagwe dibetša tša gagwe a re go yena: “Sepela o di iše motseng.”"
40 Depois disso, entregou Jônatas suas armas ao rapaz, dizendo-lhe: Vai, leva-as para a cidade.
41 Mohlanka a sepela. Dafida yena a tloga lefelong leo le bego le le kgauswi leo le lego ka borwa. A inamela fase ka sefahlego gomme a dira bjalo gararo; ba atlana le go lla, Dafida yena a lla kudu."
41 Logo que ele partiu, deixou Davi o seu esconderijo e curvou-se até a terra, prostrando-se três vezes; beijaram-se mutuamente, chorando, e Davi estava ainda mais comovido que o seu amigo.
42 Jonathane a re go Dafida: “Sepela ka khutšo ka ge re enne ka leina la Jehofa, ra re: ‘Jehofa e tla ba hlatse ya ka le ya gago le ya bana ba ka le bana ba gago go iša mehleng ya neng le neng, ya kgwerano yeo re e dirilego.’” Dafida a tloga a wela tsela gomme Jonathane a ya motseng."
42 Jônatas disse-lhe: Vai em paz, agora que demos um ao outro nossa palavra com este juramento: o Senhor seja para sempre testemunha entre ti e mim, entre a tua posteridade e a minha!
43 — ausente —
43 Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.