1 Samuel 20
Sepedi Bible (GL_SEPEDI) vs NAA
1 Dafida a tšhaba kua Nayothe ya Rama. Lega go le bjalo a tla go Jonathane a re go yena: “Ke dirile’ng? Molato wa ka ke’ng le gona ke sebe sefe seo ke se dirilego pele ga tatago ka ge e le mo a tsoma moya wa ka?”"
1 Então Davi fugiu da casa dos profetas, em Ramá, foi até o lugar onde Jônatas estava e lhe perguntou: — O que foi que eu fiz? Qual é a minha culpa? E qual é o meu pecado diante de seu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Jonathane a re go yena: “Seo se ka se kgonege! O ka se hwe. Tseba gore tate a ka se dire selo se segolo goba se senyenyane gomme a se mpotše; le gona tate a ka nkutela bjang taba yeo? Seo se ka se direge.”"
2 Jônatas respondeu: — Nada disso! Você não será morto. Meu pai não faz coisa nenhuma, nem grande nem pequena, sem primeiro me dizer. Por que, então, meu pai esconderia isso de mim? Não há nada disso.
3 Dafida a buša a ena a re: “Tatago o tseba gabotse gore wena o nkgaugetše, ka gona o tla re: ‘O se botše Jonathane taba ye ka ge ke boifa gore o tla kwa bohloko.’ Eupša ge e le gabotse ke ikana ka Jehofa yo a phelago le ka wena o phelago gore ke kgauswi kudu le go hwa!”"
3 Então Davi respondeu enfaticamente: — Seu pai sabe muito bem que encontrei favor diante de você. Assim, ele resolveu que você não deve ficar sabendo disso, para não se entristecer. Mas tão certo como vive o
4 Jonathane a re go Dafida: “Selo se sengwe le se sengwe seo o ka se bolelago ke tla go direla sona.”"
4 Jônatas disse a Davi: — Farei tudo o que você quiser que eu faça.
5 Dafida a re go Jonathane: “Gosasa kgwedi e a dula gomme ke be ke swanetše go dula le kgoši gore re je; ntumelele ke tšhabe gore ke yo khuta nageng go fihla mantšiboeng a letšatši la boraro."
5 Davi disse a Jônatas: — Amanhã é a Festa da Lua Nova, em que sem falta deveria assentar-me com o rei para comer. Mas deixe que eu vá embora, para me esconder no campo, até a tarde do terceiro dia.
6 Ge tatago a ka bolela ka nna, wena o re: ‘Dafida o nkgopetše ka pelo ka moka gore a se be gona mo, e le gore a kitimele Betlelehema motseng wa gabo, ka ge go na le sehlabelo sa ngwaga le ngwaga moo bakeng sa lapa ka moka.’"
6 Se o seu pai notar a minha ausência, diga o seguinte: “Davi me pediu muito que o deixasse ir a toda pressa a Belém, sua cidade, porque lá será oferecido o sacrifício anual para toda a família.”
7 Ge e ba a ka re: ‘Tšohle di lokile!’ se se tla be se bolela khutšo go mohlanka wa gago. Eupša ge e ba a ka galefa, o tsebe gore o ikemišeditše bobe."
7 Se ele disser: “Está bem”, então este seu servo terá paz. Porém, se ficar com muita raiva, saiba que ele já decidiu me fazer mal.
8 O bontšhe mohlanka wa gago botho, ka gobane wena o dirile kgwerano le mohlanka wa gago pele ga Jehofa. Eupša ge e ba ke le molato, mpolaye, o tla ba o sa nkišetša’ng go tatago?”"
8 Use, pois, de misericórdia para com este seu servo, porque você me fez entrar em aliança no Senhor com você. Mas, se sou culpado, mate-me você mesmo. Por que você me levaria ao seu pai?
9 Ge a re’alo Jonathane a re: “O se ke wa ba wa nagana ka selo seo! Ge nkabe ke tsebile gore tate o ikemišeditše bobe ka wena, na ke be nka se go botše?”"
9 Então Jônatas disse: — Nada disso! Se eu de algum modo soubesse que o meu pai está determinado a trazer esse mal sobre você, acha que eu não avisaria você?
10 Dafida a re go Jonathane: “Ke mang yo a ka mpotšago ge e ba tatago a boletše le wena a galefile?”"
10 Então Davi perguntou: — Quem irá me avisar, se, por acaso, o seu pai lhe responder asperamente?
11 Jonathane a re go Dafida: “Etla re ye nageng.” Ke moka bobedi bja bona ba ya nageng."
11 Jônatas respondeu: — Venha, vamos ao campo. E eles foram.
12 Jonathane a buša a re go Dafida: “Jehofa Modimo wa Isiraele a e be hlatse ya gore ke tla botšiša tate ka yona nako ye gosasa goba ka letšatši la boraro gomme ge e ba a kwana le tša gago, ke tla go romela lentšu ka go botša seo."
12 Jônatas disse a Davi: — O
13 Anke Jehofa a dire nna Jonathane ka mo a ratago a be a oketše go seo, ge e ba tate a ka bona go lokile gore a go dire bobe gomme nna ka se go botše seo ka go lesa wa se sepele ka khutšo. Eka Jehofa a ka ba le wena go etša ge a ile a ba le tate."
13 Mas, se meu pai quiser fazer mal a você, que o Senhor faça com Jônatas o que bem quiser, se eu não o avisar disso e não o deixar ir embora, para que você siga em paz. E que o Senhor esteja com você, como tem estado com o meu pai.
14 Ge e ba ke tla ba ke sa phela, na o ka se mpontšhe botho bja Jehofa, gore ke se hwe?"
14 E, se eu, então, ainda viver, use para comigo da bondade do Senhor , para que eu não morra.
15 Le gona, o ka se kgaotše go bontšha ba lapa lešo botho go iša mehleng ya neng le neng. E bile o ka se dire bjalo ge Jehofa a bolaya manaba ka moka a gago ao a lego lefaseng,"
15 Nem tampouco jamais afaste da minha casa a sua bondade; nem ainda quando o Senhor eliminar da face da terra todos os inimigos de Davi.
16 gomme o ka se tloše leina la Jonathane ntlong ya Dafida. Jehofa o tla dira gore manaba a Dafida a ikarabele ge tumelelano ye e ka senywa.”"
16 Assim, Jônatas fez aliança com a casa de Davi, dizendo: — Que o
17 Jonathane a buša a enela Dafida ka ge a mo rata; o be a mo rata go etša ge a ithata."
17 Jônatas fez com que Davi jurasse de novo, pelo amor que lhe tinha, porque Jônatas o amava com todo o amor da sua alma.
18 Jonathane a re go yena: “Gosasa kgwedi e a dula, gomme o tla gopolwa ka gobane sedulo sa gago se tla be se se na motho."
18 Jônatas disse a Davi: — Amanhã é a Festa da Lua Nova. Eles vão perguntar por você, porque o seu lugar estará vazio.
19 O tla gopolwa kudu ka letšatši la boraro; ka letšatši la mošomo o tle mo o bego o ikutile gona gomme o dule mo kgauswi le leswika le."
19 No terceiro dia, vá depressa ao lugar onde você se escondeu no dia do combinado e fique junto à pedra de Ezel.
20 Nna ke tla betša mesebe e meraro ka lehlakoreng letee la leswika gomme ka e beletša moo ke nyakago e leba gona."
20 Atirarei três flechas para aquele lado, como quem atira ao alvo.
21 Ka gona ke tla roma mohlanka ka re: ‘Sepela o yo tšea mesebe yela.’ Ge e ba nkare go mohlanka: ‘Bona! Mesebe e ka lehlakoreng le la gago, e tšee,’ gona wena o tle, ka gobane ke ikana ka Jehofa yo a phelago gore seo se tla ba se bolela khutšo bakeng sa gago gomme go tla be go se na taba."
21 Eis que mandarei o moço e lhe direi: “Vá, procure as flechas.” Se eu disser ao moço: “Olhe, as flechas estão para cá de você; traga-as”, então venha, Davi, porque, tão certo como vive o Senhor , você terá paz, e nada há que temer.
22 Eupša ge e ba nkare go mohlanka: ‘Bona! Mesebe ke yela kua pele ga gago,’ gona o tšhabe, ka gobane Jehofa o go file tsela."
22 Porém, se eu disser ao moço: “Olhe, as flechas estão mais para lá de você”, vá embora, porque o Senhor manda que você vá.
23 Ge e le taba yeo nna le wena re boletšego ka yona, Jehofa e tla ba hlatse ya go iša mehleng ya neng le neng ya kgwerano yeo re e dirilego.”"
23 Quanto àquilo de que eu e você falamos, eis que o Senhor é nossa testemunha para sempre.
24 Dafida a ikuta kua nageng. Kgwedi ya dula ke moka kgoši ya dula sedulong sa yona dijong gore e je."
24 Então Davi se escondeu no campo. E, sendo a Festa da Lua Nova, o rei se pôs à mesa para comer.
25 Kgoši e be e dutše sedulong sa yona bjalo ka mehleng, sedulong se se bego se le lebotong; e lebane le Jonathane gomme Abenere a dutše ka lehlakoreng la Saulo, eupša mo Dafida a bego a dula gona go be go se na motho."
25 O rei sentou-se na sua cadeira, segundo o costume, no lugar junto à parede. Jônatas ficou na frente dele, e Abner sentou-se ao lado de Saul. Mas o lugar de Davi estava desocupado.
26 Saulo a se bolele selo letšatšing leo, eupša a ipotša gore: “Go na le se se dirilego gore a se ke a hlweka, ka gobane ga se a hlwekišwa.”"
26 Porém, naquele dia, Saul não disse nada, pois pensava: “Deve ter acontecido alguma coisa com ele. Ele está cerimonialmente impuro. Certamente está impuro.”
27 Letšatšing la bobedi, ka morago ga go dula ga kgwedi, sedulo sa Dafida se be se sa dutše se se na motho. Saulo a botšiša Jonathane a re: “Ke ka baka la’ng morwa wa Jese a sa tla dijong maabane le lehono?”"
27 No dia seguinte, o segundo dia da Festa da Lua Nova, o lugar de Davi continuava desocupado. Então Saul perguntou a Jônatas, seu filho: — Por que o filho de Jessé não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 Jonathane a araba Saulo a re: “Dafida o nkgopetše ka pelo ka moka gore a se be gona mo, e le gore a ye Betlelehema."
28 Jônatas respondeu: — Davi me pediu, encarecidamente, que o deixasse ir a Belém.
29 O itše: ‘Hle, ntumelele ke sepele, ka gobane re na le sehlabelo sa lapa kua motseng, ngwanešo o mpoditše gore ke be gona. Ka gona, ge e ba o ntumelela, hle e re ke re pote, e le gore ke yo bona bana bešo.’ Ke ka baka leo a sego gona tafoleng ya kgoši.”"
29 Ele me disse: “Peço que você me deixe ir, porque a nossa família tem um sacrifício na cidade, e um de meus irmãos insiste comigo para que eu vá. Portanto, se encontrei favor aos seus olhos, peço que me deixe partir, para que eu veja os meus irmãos.” Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Saulo a galefela Jonathane kudu gomme a re go yena: “Wena morwa wa mosetsana wa lerabele, na o nagana gore ga ke tsebe gore o kgetha go ikgweranya le morwa wa Jese gore o itlhabiše dihlong le go hlabiša bofeela bja mmago dihlong?"
30 Então Saul ficou irado com Jônatas e lhe disse: — Seu filho de mulher vadia e rebelde! Você acha que eu não sei que você elegeu o filho de Jessé, para vergonha sua e para vergonha de sua mãe?
31 Mehleng yohle ya ge morwa wa Jese a sa phela mo lefaseng, wena o ka se be kgoši gomme mmušo wa gago o ka se dule nako e telele. Ka gona romela batho ba yo mo tšea ba mo tliše go nna ka gobane o swanetše go hwa.”"
31 Pois, enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem você estará seguro, nem seguro estará o seu reino. Por isso, mande buscá-lo, agora, porque deve morrer.
32 Lega go le bjalo, Jonathane a araba Saulo tatagwe, a re go yena: “Ke ka baka la’ng a swanetše go bolawa? O dirile’ng?”"
32 Então Jônatas perguntou a Saul, seu pai: — Por que ele deve morrer? O que foi que ele fez?
33 Saulo a betša Jonathane ka lerumo gore le mo hlabe; Jonathane a tseba gore tatagwe o ikemišeditše go bolaya Dafida."
33 Então Saul atirou a sua lança contra Jônatas para matá-lo. Com isso Jônatas entendeu que, de fato, seu pai já havia decidido matar Davi.
34 Gateetee Jonathane a emelela tafoleng a tuka bogale, a se je dijo letšatšing la bobedi ka morago ga go dula ga kgwedi, ka gobane o be a kwele bohloko ka baka la Dafida, ka ge tatagwe a be a mo gobošitše."
34 Por isso, Jônatas, com muita raiva, se levantou da mesa e, neste segundo dia da Festa da Lua Nova, não comeu pão, pois ficou muito sentido por causa de Davi, a quem seu pai havia insultado.
35 Ge go esa Jonathane a wela tsela a ya nageng moo Dafida a bego a le gona, a na le mohlanka yo e sa lego yo mofsa."
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo, no tempo combinado com Davi, e levou consigo um rapazinho.
36 Ke moka a re go mohlanka wa gagwe: “Kitima o yo tšea mesebe yeo ke e betšago.” Mohlanka a kitima gomme Jonathane yena a beletša mesebe kua pele ga mohlanka."
36 Então disse ao seu rapaz: — Corra e busque as flechas que eu atirar. O rapaz correu, e ele atirou uma flecha, que fez passar além do rapaz.
37 Ge mohlanka a fihla moo Jonathane a beleditšego mosebe gona, Jonathane a mo goeletša a re: “Na mosebe ga o kua pele ga gago?”"
37 Quando o rapaz chegou ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, Jônatas gritou atrás dele: — A flecha não está mais para lá de você?
38 Jonathane a goeletša mohlanka gape a re: “Akgofa! Dira ka pela! O se ke wa ema!” Mohlanka wa Jonathane a tšama a topa mesebe gomme a boela go mong wa gagwe."
38 Jônatas gritou mais uma vez: — Vamos! Depressa! Não fique aí parado! O rapaz de Jônatas apanhou as flechas e voltou ao seu senhor.
39 Mohlanka yena o be a sa tsebe selo; ke Jonathane le Dafida feela bao ba bego ba tseba ka taba yeo."
39 O rapaz não entendeu coisa alguma, pois só Jônatas e Davi sabiam deste combinado.
40 Jonathane a nea mohlanka wa gagwe dibetša tša gagwe a re go yena: “Sepela o di iše motseng.”"
40 Então Jônatas deu as suas armas ao rapaz que o acompanhava e lhe disse: — Vá, leve-as para a cidade.
41 Mohlanka a sepela. Dafida yena a tloga lefelong leo le bego le le kgauswi leo le lego ka borwa. A inamela fase ka sefahlego gomme a dira bjalo gararo; ba atlana le go lla, Dafida yena a lla kudu."
41 Quando o rapaz foi embora, Davi se levantou do lado do monte de pedras e se prostrou com o rosto em terra três vezes. E beijaram um ao outro e choraram juntos; Davi, porém, muito mais.
42 Jonathane a re go Dafida: “Sepela ka khutšo ka ge re enne ka leina la Jehofa, ra re: ‘Jehofa e tla ba hlatse ya ka le ya gago le ya bana ba ka le bana ba gago go iša mehleng ya neng le neng, ya kgwerano yeo re e dirilego.’” Dafida a tloga a wela tsela gomme Jonathane a ya motseng."
42 Então Jônatas disse a Davi: — Vá em paz, porque ambos juramos em nome do
43 — ausente —
43 Então Davi se levantou e foi embora. E Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.