Lucas 15

NAƆ ‑SË 'SËËDHƐ (DAF) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 ‑A "tʋ̈ng bha‑ 'gü, 'niisɔngkunmɛ ‑nu waa‑ 'wɔnyaakëmɛ "wɛɛdhe ‑nu ‑gun nu sië Yesu ‑dhɛ 'gü kö 'wo "tʋ 'to‑ ‑wʋ ‑bha.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 'Yö Fadhiziɛn ‑nu waa‑ 'tɔnggɔmɛ ‑nu 'wo ‑ya Yesu ꞊tɔɔ kë ‑sü ‑bha "waa 'gü 'wo‑ pö: «Mɛ 'kö ya yö ‑zë waa‑ 'mɛ 'ö‑ ‑nu "ta ‑kɔ 'yaa ‑së bha ꞊në 'wo ꞊nëng 'kwëë‑. Wɛng‑ ‑nu ‑wo pë ‑zian ‑bhö wo "kwëë.»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 'Yö Yesu ‑yö "gwënng do ‑da ‑nu ‑dhɛ ‑a ‑wɔn 'gü 'ö‑ pö:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 «De ‑mü ka kpö 'gü 'yö "bhlaa këng do ꞊ya kë‑ ‑gɔ, 'yö‑ do ꞊ya ꞊dhɛng 'yö 'yaa‑ ‑kaɔng "sueisiö waa‑ "bhlaa "sueisiö 'ö to bha‑ 'to "tʋng ‑ta, 'yö 'yaa 'dho‑ do ö ꞊dhɛng bha‑ mɔɔ‑ ‑dhɛ 'gü, 'yö 'yaa 'to‑ mɔɔ‑ ‑dhɛ 'gü 'yaa 'dho 'yaa zun‑ 'ka ‑a yö ‑sü ‑bha?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 A‑ ‑pö ka ‑dhɛ ꞊dhɛ: ꞊Ya kë ꞊dhɛ‑ ‑mɛ ꞊yaa‑ yö, ‑a ꞊nii ‑yö ‑da 'ö‑ sü 'ö‑ ‑wɔ ö gbaandhö,
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 'ö nu‑ 'ka "kwɛandhö 'ö ö "tɛabɔ ‑nu waa‑ ö ‑yayɔɔ ‑nu ‑dhɛ 'ö‑ pö‑ ‑nu ‑dhɛ: «‑Ka nu kö 'kwa ma "tan kë n ‑dhɛ, ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ ma "bhlaa 'ö ꞊dhɛng bha 'ma‑ yö!»
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 A‑ ‑pö ka ‑dhɛ tɛan‑ ꞊dede 'ka ꞊dhɛ: ‑Kɔ do bha ꞊në ꞊niidadhe ‑yö kë‑ 'ka dhang‑ 'gü kö 'wɔnyaakëmɛ doseng ‑zian ꞊ya bɔ Atanna 'ka "kpʋng ꞊taa 'ö ‑ziö 'ka mɛ ‑kaɔng "sueisiö ga "sueisiö 'ö pö 'aa‑ ‑nu ‑bha ‑a ‑nu ‑dɩ 'gü, 'ö‑ ‑nu ‑mawɔn 'yaa ‑bɔ Atanna 'ka ‑wɔn ‑bha 'zü ‑a ‑nu ‑wɔn ‑ta.»
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 'Yö go mü 'zü 'ö‑ pö: «Kö 'wëë‑ "puu ga ‑kaɔng do ‑yö kë dhebhɔ do ‑gɔ, kö‑ ga do ‑yö ꞊dhɛng, ‑yö ‑dho ‑dhangbha dɔ 'ö ‑pia sü 'ö‑ ‑ziö 'kɔ "piʋ̈ ‑dhɛ ꞊gban "pɛpɛ 'gü, "fɔn kö ꞊yaa‑ yö. "Ɛɛn 'yaa kë "dhʋ̈ ‑ee?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 ꞊Ya ö bo‑ yö ‑sü 'ka, 'yö ö "tɛabɔ ‑nu waa‑ ö ‑yayɔɔ ‑nu ‑dhɛ 'yö‑ pö: «‑Ka nu 'kwa ma troo kë n ‑dhɛ, ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ ma 'wëë‑ "puu ga 'a kë‑ ꞊dhɛng bha 'ma‑ yö!»
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 'Yö‑ pö: «A‑ ‑pö ka ‑dhɛ ꞊dhɛ: Kö 'wɔnyaakëmɛ do ‑yö bɔ Atanna 'ka, ‑a ꞊niidadhe ‑yö ‑kë ‑a ‑bha "kië ‑nu kpö 'gü dhang‑ 'gü ‑kɔ do bha ꞊në‑ 'gü.»
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 'Yö ‑ya mü 'zü 'ö "gwënng do 'bha ‑da 'ö‑ pö: «Gɔndënë do 'bha ꞊në gun, 'yö 'nëgɔɔn ꞊plɛ ‑yö gun‑ ‑gɔ.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 'Yö‑ mɛ "bhlëngsü ‑ya pö ö dë ‑dhɛ yi do 'ka 'ö‑ pö: «N dë, i 'kɛan‑ 'ö dho 'to yi ‑gɔ dhia" bha, ‑bhö ‑a 'gü ‑gblü kö 'i n ‑bha nu.» 'Yö‑ dë ‑yö ö 'kɛan‑ 'gü ‑gblü ‑a ‑nu ‑ta.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 ꞊Dhɛ 'ö mɛ "bhlëngsü bha 'ö ö ‑kɔ ‑da ö ‑bha ꞊naɔ bha‑ 'gü, 'yö ‑dhɛkpaɔyi 'në 'bha ‑kë, 'yö ꞊wlü 'ö dho "sɛ ꞊gblɛɛn 'bha 'gü, 'yö ‑ya 'nëglɔɔndhɛ kë ‑sü ‑bha ꞊naɔ bha‑ 'gü, 'yö ‑ya ‑a 'gü see‑ ‑sü ‑bha.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya ö bo‑ ꞊gban 'gü see‑ ‑sü 'ka "pɛɛpɛdhö, 'yö "vʋ̈ʋ̈ ‑yö ‑da "sɛ bha‑ 'gü, 'yö ‑kpla ‑yö zun‑ 'kun ‑sü ‑bha.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 'Yö dho 'yö ‑da yë 'gü "sɛ bha‑ 'gü mi do "piʋ̈, 'yö 'mɛ bha 'ö‑ bɔ ö ‑gɔ ‑bhɔ ‑kluu 'gü kö ‑yö ‑ya ‑a ‑nu ‑gɔ "dhiʋ̈.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 "Tʋ̈ng 'ö gun‑ 'ka ‑bhɔ ‑gɔ "dhiʋ̈ bha, ‑bhɔ ‑nu ‑bhöpë 'wo‑ nu‑ ‑nu ‑dhɛ bha‑ 'bha ‑bhö ‑dhɔ ‑gun ‑bha; ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ kö ‑bhöpë 'bhaa‑ ‑gɔ, (kö din‑ ‑ya kë sië), "kɛɛ 'waa gun‑ ‑bha nu sië.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Yi do 'ka 'yö 'yaanu 'ö ö ‑zʋ gɔn "fluudhö 'yö‑ pö: «Din‑ ‑yö n ‑zë ‑më ‑wɔn ‑zë 'gü kö 'mɛ 'wo yë 'gü n dë ‑gɔ ‑wo 'gbɛ, "kɛɛ kö ‑wo pë ‑bhö 'wo ꞊fië‑ ‑kpɛa ‑bha.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 A ‑dho "wlü 'a dho n dë "piʋ̈, 'ö 'a‑ pö n dë ‑dhɛ: «N dë, ‑bhö n 'to, 'ma ‑da Atanna "dhiʋ̈, 'ma ‑da i "dhiʋ̈,
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 ‑a ‑dhɛ 'yaa ‑bha ‑zianwo 'zü ꞊dhɛ ‑wo i 'tɔ pö n ‑bha ꞊dhɛ i gbö ‑mü n 'ka, "kɛɛ 'kö 'zü 'i n 'sü ‑zianwo ꞊dhɛ i ‑bha yëkëmɛ do 'dhö kö 'yö bha.»
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 ꞊Dhɛ 'ö 'në bha 'ö ö ‑zʋ gɔn "dhʋ̈, 'yö ꞊wlü 'ö dho ö dë "piʋ̈.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 'Yö‑ gbö ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «N dë, 'ma nu, "kɛɛ nu 'a‑ wo bha a‑ ‑dɔ ꞊dhɛ 'ma ‑da Atanna "dhiʋ̈, 'ma ‑da i "dhiʋ̈, ‑a ‑dhɛ 'yaa ‑bha 'zü ꞊dhɛ ‑wo i 'tɔ ‑zian pö n ‑bha.»
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 "Kɛɛ 'yö‑ dë ‑ya pö ö ‑bha gwëëzë ‑nu ‑dhɛ 'ö‑ pö: «‑Ka 'dho "vaandhö kö 'ka nu ma ꞊gbauu‑ ga ‑sësü ꞊dede 'ö 'kɔɔdhö bha‑ 'ka kö 'ka‑ ‑da n gbö ya‑ ‑bha, kö 'ka kɔnggaapë ‑ya ‑kɔ ‑bha (kö ‑ya ‑zɔn ꞊dhɛ ‑kɔ do 'ö gun‑ ‑bha n ‑gɔ ‑blɛɛsü bha ꞊ya kë 'zü‑ ‑bha ‑deewo), kö 'ka ‑slu ‑ya ‑gɛn ‑bha!
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 ‑Ka 'dho kö 'ka nu ‑du "gbɔng 'ö 'kwa‑ "dhiʋ̈ gba 'ö ꞊ya "yɔn kë bha‑ 'ka kö 'ka‑ zë kö 'kwa pë ‑bhö kö 'kwa troo kë!
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 ‑A ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ n gbö 'ka‑ ‑ga sië 'ö dɔ bha, ꞊ya gun ꞊ya kë ꞊dhɛ 'mɛ ꞊ya ga ꞊në‑ 'dhö, n gbö 'ö ꞊ya bhɔ ‑deewo ö dɔ bha ꞊ya gun ꞊ya ꞊dhɛng 'nu n ‑gɔ, "kɛɛ 'yö 'ma‑ yö bha!» 'Yö 'wo ‑ya troo kë ‑sü ‑bha.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 "Kɛɛ kë 'wo‑ wo sië "dhʋ̈ bha kö ‑a gbö 'kpiisü ‑zë ‑yö 'bhlaa. ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya nu ꞊ya ꞊loo "kwɛandhɛ "sɔɔ, 'yö‑ "tʋ ‑yö ‑da "wɩpë ‑nu waa‑ troo ‑nu ‑wʋ 'gü.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 'Yö ö dë ‑bha gwëë" ‑nu bha‑ mɛ do ‑dhɛ 'yö‑ dhɛɛ" kpɔ 'ö‑ pö: «'Kwa‑ ma "kwɛandhö?»
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 'Yö gwëëmi bha 'ö‑ pö‑ ‑dhɛ: «I dheebhang 'ö kë dho "sɛ "piʋ̈ bha ꞊në ꞊ya ö yee kë ꞊ya nu, 'yö i dë ꞊ya ‑du zë‑ ‑dhɛ, nu 'ö‑ wo kö ‑a "klʋ̈ʋ̈klʋ̈ ‑sü ‑yö ‑kpan ‑bha bha‑ ‑wɔn 'gü.»
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 ‑A ma 'ö‑ wo "dhʋ̈ bha 'yö ‑siö ‑dhɛ, 'yö ‑zʋʋ ‑kë 'ö‑ pö 'yii 'dho 'dho "kwɛandhö. ‑A dë‑ ‑zun "kpɛnng ‑gɛn ꞊nɛ, 'yö ꞊bhɛa‑ ‑dhɛ kö 'wo 'dho 'kɔɔdhö.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 "Kɛɛ 'yö‑ pö ö dë ‑dhɛ 'ö‑ pö: «Ma ‑zë 'a zun yë ‑kë i ‑dhɛ ‑sü ‑bha "dhʋ̈ 'yi bha‑ 'ka, yö ꞊në‑ ꞊dɛɛ 'dhö 'dhö, 'mii i ‑wʋ bho‑ "piʋ̈ do, "kɛɛ 'bhii ‑bhʋ 'në ‑zian nu n ‑dhɛ do kö yaa‑ n "tɛabɔ ‑nu 'yi‑ ‑bhö kö 'yi troo kë‑ ‑ta,
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 "Kɛɛ i gbö 'kö yö ‑zë 'ö i ‑bha ꞊naɔ sü 'ö dho‑ 'ka "sɛ "piʋ̈, 'ö‑ ꞊gban 'gü see‑ ‑zuadhe ‑nu ‑bha bha, yö ‑zë 'ö nu 'bha ‑du 'kwa gun‑ "dhiʋ̈ gba sië bha‑ zë‑ ‑dhɛ ‑kɛɛ!»
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 'Yö‑ dë ‑ya pö‑ ‑dhɛ 'ö‑ pö: «Gɔnnë, bhi ‑zë kwɛng ko 'ko "piʋ̈ yi ꞊gban 'ka, pë "pɛpɛ 'ö n ‑gɔ ya i ‑bha ‑mü,
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 "kɛɛ bhii ꞊dede ‑bhö ‑a ‑ga bha, i 'zlaa‑ 'ö dɔ ya, ꞊ya gun ꞊ya kë ꞊dhɛ 'mɛ ꞊ya ga‑ 'dhö, 'yö ꞊ya ‑bö 'ö dɔ bha, ꞊ya gun ꞊ya kë ꞊dhɛ 'mɛ ꞊ya ꞊dhɛng ‑a 'dhö, 'yö 'ma‑ yö ö dɔ bha. (‑A ‑kë "dhʋ̈ ‑sü 'gü, ‑a ‑dhɛ ‑gun ‑bha ꞊dhɛ i 'zlaa‑ 'ö nu bha, 'kwa‑ 'gü ‑troo kë kö 'kwa kwa "dhia bho).»
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.