2 Coríntios 7
NAƆ ‑SË 'SËËDHƐ (DAF) vs VC
1 ꞊Dhɛ 'ö ‑kë ꞊dhɛ "plüün ‑së ‑nu 'ö‑ suu 'dhö bha Atanna ꞊yaa‑ bho kwa ‑dhɛ ꞊dhɛ ‑kɔ bha‑ 'dhö bha, n dheebhang dhɔɔbhaa ‑sü ‑nu, pë 'pɛpɛ 'ö ‑kë ꞊dhɛ ‑yö ‑mɔɔ ‑bha 'ö kwa kwi "ɛɛn kwa 'nii‑ ‑dhii kun bha ‑ka ‑kwaa bho kwa ‑bha, kö 'kwa kwa 'gü dɔ "gbɩɩ‑ 'kwa kë "slʋ̈ʋ̈slʋ̈ Atanna wëëdhö, kö 'kwa "suʋ̈‑ ‑gɔ kë "dhʋ̈ kö ‑ya ‑sü 'ö 'kwa‑ 'ka ‑a ‑bha ‑ya 'gü bha 'kwa‑ ‑gɔ ‑da 'plöö.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 ‑Ka dɔ "gbɩɩ‑ kö 'ka ‑duɛ nu yi ‑dhɛ ka zuë" "piʋ̈, ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'yii ‑da mɛ 'bha "dhiʋ̈ ka kpö 'gü, 'yii ‑gɛn ‑da mɛ 'bha ‑bha ꞊naɔ 'gü kö ‑yö kë‑ ‑mɛ ‑pö ‑gɛn 'ka, "ɛɛn 'yii mɛ 'bha ‑ta ‑bhö.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Kö‑ kë ꞊dhɛ ‑a pö 'a‑ wo "dhʋ̈ bha za ꞊në 'a‑ dɔ‑ 'ka ka ‑bha 'yaa ‑mü. ‑A ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'ma‑ pö 'nu ka ‑dhɛ ꞊dhɛ ka ‑wɔn 'ö yi ‑gɔ "gbɩɩ‑ bha‑ "sima 'yaa 'dhö. Yö ꞊në‑ ‑wɔn 'gü 'yö 'kö 'zü 'ö ga 'ka oo, 'ɛɛn 'ö dha 'ka oo, 'yö 'kwa dho‑ wo kwa "kwëë.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Yi 'dhang bho ‑sü ‑yö ka "dhiʋ̈ 'kpakpadhö, "sika 'bha 'yaa yi 'gü ka ‑wɔn 'gü. ‑A ‑kë "dhʋ̈ ‑sü bha‑ 'gü, 'wɔn "gbɩɩ‑ suu "ʋʋ suu 'ö ‑wɔ yi ‑ta, 'yaa yi 'gü ga, ‑yö yi faan ꞊në‑ dɔ ‑kpɛawo, 'yö yi ꞊nii ‑da 'ö dho‑ 'ka.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 ‑A pö 'a‑ wo "dhʋ̈ bha‑ 'klɔɔ‑ ‑mü ꞊dhɛ "tʋ̈ng 'yi ꞊loo‑ 'ka Maseduanö ‑sɛ 'gü bha kö zuëwaanusü ‑tangga ‑zian 'yaa yi ‑gɔ. ‑Gblü ‑yö ‑gun yi ‑bha "kpɛnng, 'ö "suʋ̈ ‑yö gun yi 'gü.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 "Kɛɛ Atanna 'ö kpa 'mɛ 'ö‑ ‑nu ‑din 'dhö yën sië‑ ‑nu ‑zʋ ‑ta bha ꞊në ‑gasitɛ 'yii‑ ꞊slɔɔ, 'yö kpa yi ‑zʋ ‑ta Titö ‑bha ‑loo yi ‑dhɛ 'gü ‑sü 'ka. 'Yö faan ‑sɛa ‑da yi 'gü.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Faan ‑sɛa ‑zian 'ö ‑da yi 'gü "dhʋ̈ bha‑ ‑gɛn 'yii kë Titö ‑bha nu ‑sü yöö do‑ 'ka, "kɛɛ yöö ‑dɩ 'pö‑ zuë" 'ö gun 'waannu ‑sü 'ka ka ‑wɔn 'gü bha ꞊në yi ‑bha zuë" 'waanu ‑sü ‑ta pa. ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya nu ꞊ya ꞊loo yö, 'wɔn "pɛpɛ 'ö ka ‑zʋ "piʋ̈ 'yö ‑ziö ꞊gban ‑gɛn 'gü yi ‑dhɛ. ‑Kɔ ‑nu 'ö ka "piʋ̈ ꞊dhɛ 'ka "yan ‑kpan 'ka n ‑bha oo, ‑kɔ ‑nu 'ö ‑wëë 'dhö bɔ sië‑ 'ka ka ‑ta ‑da 'ka‑ wo n "dhiʋ̈ bha‑ ‑wɔn 'gü bha oo, n ‑ta ‑ko zë ‑pɛng 'ö ka ‑ta ‑kɔ ‑nu 'ö‑ 'gü, 'yö‑ ꞊gban ‑gɛn ‑dɔ yi ‑dhɛ. 'Wɔn 'ö‑ ‑wɔn 'gü 'yö 'ma ‑ya ꞊niidadhe "yi ꞊bhaa bha 'yö bha.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 'Kö 'zü ‑wʋ 'ö gun 'sëëdhɛ 'a‑ bɔ ka ‑dhɛ bha‑ 'gü 'ö "yua ‑zian ꞊në‑ wo ka ‑bha, "kɛɛ 'yaa bhɔ n 'gü 'wɔnyaa ‑bha 'zü. ‑Yö kë ‑bhɔ n 'gü 'wɔn yaa ‑bha ‑blɛɛsü ꞊naa kö 'ma‑ ma ꞊dhɛ ‑yö kë ‑yua ka ‑bha "tʋ̈ng ꞊në 'bha 'ka.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 "Kɛɛ "tʋ̈ng 'dhɛ 'kwa dɔ‑ 'ka ya ‑yö n zuë" ꞊nii ‑da. N zuë" ꞊nii 'ö‑ ‑da bha‑ 'klɔɔ‑ 'yaa ‑mü 'ma 'ö‑ wo ka ‑bha bha‑ 'ka. "Kɛɛ 'ma 'ö‑ wo ka ‑bha "dhʋ̈ bha ꞊në‑ ‑wɔn 'gü 'yö 'ka ‑bhɛa Atanna ‑dhɛ. 'Wɔn 'ö‑ ‑wɔn 'gü 'yö n ꞊nii ‑da bha 'yö bha. ꞊Ya kë "dhʋ̈ kö 'sëëdhɛ 'a‑ bɔ ka ‑dhɛ bha Atanna ‑dhidhɛ ‑wɔn ꞊në gun‑ 'ka, 'wɔn 'ö‑ ‑wɔn 'gü 'yö ka 'bha 'yii "kan ka "dhiʋ̈ bha 'yö bha.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 ‑A pö 'a‑ wo "dhʋ̈ bha‑ 'klɔɔ‑ ‑mü ꞊dhɛ wëëgüsiödhe 'dhɛ 'ö ‑dhi Atanna ‑dhɛ bha ‑yö mɛ ‑bha ‑tosɛa "gla ꞊në‑ wo 'yö dha ‑zian bho mɛ 'ka. Wëëgüsiödhe 'dhɛ 'kö bha 'yaa mɛ kɔngga ‑da mɛ "dhi ‑gɛn bho. "Kɛɛ ‑a 'dhɛ 'ö 'mɛ 'waa Atanna dɔ ‑a ‑nu ‑gɔ bha ꞊në 'yaa ‑së. ‑A ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ yö ‑zë ‑yö mɛ "dhiʋ̈ ꞊në‑ bho ga ‑dhɛ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Wëëgüsiödhe 'dhɛ 'ö Atanna ‑dhidhɛwɔn 'ka bha ‑kaa ‑ga bha, kö 'ka‑ "dhiʋ̈ ‑ya ‑dhɛ ‑ga. Yö ꞊në pa ka ‑bha 'yö 'ka ‑ya ka ‑dɩ ‑wɔn zuën ‑ta, kë "dhʋ̈ kö pö 'a 'dho kë ka ‑bha Atanna wëëdhö, 'yö 'ka‑ 'wɔn dɔ ꞊dhɛ ka ꞊bhlë ꞊ya ‑pö, 'yö "suʋ̈ 'dhö ‑da ka 'gü, 'yö ka zuë" ‑yö ꞊wlü ꞊dedewo Atanna ‑wɔn 'gü, 'yö‑ ‑zian mɔɔ‑ ‑sü ‑pɛng dɔ ka ‑ta, 'yö 'ka 'wɔn bho 'wɔnyaakëmɛ bha‑ 'gü 'kpakpadhö, 'yö 'ka‑ ‑zɔn ‑kɔ ꞊gban "pɛpɛ suu 'gü ꞊dhɛ ka ‑kɔ 'yaa gun 'wɔn bha‑ 'gü.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 'Sa 'sëëdhɛ 'a‑ ‑bɛn zë "dhʋ̈ 'a‑ bɔ ka ‑dhɛ bha 'mii‑ bɔ 'mɛ 'ö "si bha‑ bho, "ɛɛn 'mɛ 'wo‑ bho‑ ‑gɔ ‑a ‑nu 'bha 'ko ‑sɔn. A‑ ‑bɔ "dhʋ̈ kö ꞊bhlë ‑ya yi ‑bha ‑pɛng 'ö ka ‑ta bha ꞊në 'ka‑ 'gü ‑wɔn kë ‑dhɛ yö Atanna wëëdhö.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 'Wɔn 'ö‑ ‑wɔn 'gü 'yö yi zuë" ꞊ya 'waannu ‑tɛkpɛ ‑tɛkpɛdhö, "kɛɛ 'yö ‑ya mü 'zü, 'yö Titö ‑bhaa zuëniidadhe 'ö go‑ 'ka ka "piʋ̈ mü 'ö‑ ‑zʋ ‑gban ‑sü 'ka, 'ö ‑gban ‑a faan 'ka‑ dɔ‑ ‑bha bha‑ "dhia ‑yö ma yi 'gü "dhiʋ̈ ziö 'ka 'pö bha 'yö bha.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 ‑A pö 'a‑ wo "dhʋ̈ bha‑ 'klɔɔ‑ ‑mü ꞊dhɛ n 'tɔ 'a‑ kun ka ‑wɔn 'gü Titö ‑dhɛ ꞊kö 'yii nu ꞊kö ka ‑dhɛ 'gü mü, (꞊dhɛ ka ‑dhio ‑ma n ‑ta) bha, 'kii 'yiʋ̈‑ dɔ n ‑bha ‑a ‑dhɛ. "Kɛɛ ꞊dhɛ 'ö ‑kë 'pö ꞊dhɛ dhiang "pɛpɛ 'yi‑ zë ka ꞊dhɛ ‑a 'bha 'yaa ꞊sua 'ka bha, 'wɔn 'ö‑ ‑wɔn 'gü 'yö 'wɔn 'a n 'tɔ kun‑ 'gü Titö ‑dhɛ ka ‑bu 'gü ‑a 'bha 'yii kë ꞊sua 'ka 'pö bha 'yö bha.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 ‑A ‑kë "dhʋ̈ ‑sü bha‑ 'gü, Titö ‑zʋ ꞊ya ‑bö 'ka ö ‑dhɛang ‑wɔn "dhia ma ‑kɔ 'ö‑ 'gü, waa‑ "suʋ̈ ‑nu 'ka‑ wo‑ "yan ‑gɔ 'ö 'ka ꞊bhlë ‑ya ‑wʋ ‑bha ‑kɔ ꞊gban ‑kɔ ꞊gban 'gü bha‑ ‑ta ‑kɔ 'ö‑ 'gü 'do 'do, ka ‑dhɔ ‑bha ‑a kë ‑sü 'bha ꞊në ‑da 'gü do 'ö dho‑ 'ka.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 'Dhang 'a‑ bho ka "dhiʋ̈ 'wɔn ꞊gban ‑wɔn ꞊gban 'gü 'ö 'kii 'yiʋ̈‑ dɔ n bha 'pö tongtongdhö bha 'wɔn 'ö n zuë" ꞊nii ‑da ꞊dedewo 'yö bha.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.