Gênesis 37
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs VC
1 Yakôp gŭ ta bri Kanan, jêng bri bơ̆ păng veh gŭ nây nơh.
1 Jacó habitou na região onde seu pai havia morado, na terra de Canaã.
2 Dja jêng nau nkoch bri ma phung kon sau Yakôp.
2 Eis a história da descendência de Jacó: José, ainda jovem, com a idade de dezessete anos, apascentava o rebanho com seus irmãos, os filhos de Bala e os filhos de Zelfa, mulheres de seu pai; e ele contou ao seu pai as más conversas dos irmãos.
3 Israel i geh rnha Yakôp đŏng, păng rŏng ma Yôsep rlao đah ma kon păng ƀaƀă, yorlah nôk gŭ Yôsep nây păng lĕ ranh. Păng đă bu jâng du blah ao jong dŭt ueh ăn ma Yôsep.
3 Israel amava José mais do que todos os outros filhos, porque ele era o filho de sua velhice; e mandara-lhe fazer uma túnica de várias cores.
4 Dâng lĕ nô nô păng ri say i bơ̆ rŏng ma Yôsep rlao đah ma khân păng, jêh ri khân păng biănh ma Yôsep dadê, mâu geh ôh mbơh ngơi ueh ma ôbăl.
4 Seus irmãos, vendo que seu pai o preferia a eles, conceberam ódio contra ele e não podiam mais tratá-lo com bons modos.
5 Geh du nar Yôsep mbơi, jêh ri păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, jan ăn nô nô ri biănh ma păng lơ ma hô jât.
5 Ora, José teve um sonho, e o contou aos seus irmãos, que o detestaram ainda mais:
6 Păng lah ma khân păng: “Lŏng khân may iăt gâp nkoch mbơi gâp:
6 "Ouvi, disse-lhes ele, o sonho que tive:
7 Gâp mbơi, dâng lĕ bân gŭ kât nchăp ba ta mir ri dadê, dôl nây dô ma nchăp ba gâp ri dâk sŏng jât lơ ti, lŏng nchăp ba khân may ri dâk jŭm nchăp ba gâp ri, jêh ri kŭnh mbah ma nchăp ba gâp ri dadê”.
7 estávamos ligando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e se pôs de pé, enquanto os vossos o cercavam e se prostravam diante dele."
8 I nô nô ri lah ma păng: “Lah ndri may geh nau mân ŭch jêng kôranh ma phung hên ƀah ? Mâu lah may geh nau mân ŭch mât bôk hên?” Khân păng lơ ma hô biănh ma păng, yor ma nau mbơi păng nây, nđâp ma nau păng nkoch nây.
8 Seus irmãos disseram-lhe: "Quererias, porventura, reinar sobre nós e tornar-te nosso senhor?" E odiaram-no ainda mais por causa de seus sonhos e de suas palavras.
9 Jêh ri păng mbơi tay ndơ êng jât, păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, păng lah: “Gâp mbơi kơt nđa, nar, khay, ndrel ma mănh 11 kŭnh mbah ma gâp dadê”.
9 José teve ainda outro sonho, que contou aos seus irmãos. "Tive, disse ele, ainda um sonho: o sol, a lua e onze estrelas prostravam-se diante de mim."
10 Păng nkoch mbơi nây ma bơ̆ păng, kơt păng nkoch ma nô nô păng nơh đŏng. Bơ̆ păng lah păng: “Mơm mbơi may kơt ndri ri? Lah ndri may ŭch ăn gâp dja, mê̆ may nây, ndrel ma dâng lĕ oh nô may nây păn mbah ma may dadê bơh?”
10 Ele contou isso ao seu pai e aos seus irmãos, mas foi repreendido por seu pai: "Que significa, disse-lhe ele, este sonho que tiveste? Viremos, porventura, eu, tua mãe e teus irmãos, a nos prostrar por terra diante de ti?"
11 Dâng lĕ nô nô ri khân păng mâu nach ma Yôsep, yơn ma bơ̆ păng ri hôm kah gĭt mro nau nây ta nuih n'hâm păng nơm.
11 Seus irmãos ficaram, pois, com inveja dele, mas seu pai guardou a lembrança desse acontecimento.
12 Geh du nar i nô nô Yôsep, khân păng hăn chiăp be biăp bơ̆ păng ta ƀon Sikem.
12 Os irmãos de José foram apascentar os rebanhos de seu pai em Siquém.
13 Jêh ri Yakôp i bu kuăl Israel lah ma Yôsep: “Nô nô may lĕ hăn chiăp be biăp ta ƀon Sikem ri, gâp ŭch ăn may hăn ta ri”. Yôsep ơh: “Ơ”.
13 Israel disse a José: "Teus irmãos guardam os rebanhos em Siquém. Vem: vou mandar-te a eles." "Eis-me aqui", respondeu José.
14 Israel lah ma păng: “Hăn may hăn a nô nô may ri, gĭt ueh lăng khân păng ta ri, be biăp khân păng gĭt ueh đŏng mâu lah mâu. Jêh ri may hăn plơ̆ mbơh tay ma gâp dja”. Păng đă Yôsep tă bơh njŏng yôk Hêbron dja hăn jât Sikem ri.
14 "Vai, pois, ver se tudo corre bem a teus irmãos e ao rebanho, e traze-me notícias deles." Enviou-o do vale de Hebron, e José foi a Siquém.
15 Tât ta ri, geh du huê bu klô say Yôsep hăn rsong năp rsong kơi ta ja lach ri, bu klô nây ôp: “Moh joi mre nây?”
15 Um homem encontrou-o errando pelo campo: "Que buscas?" perguntou ele.
16 Yôsep ơh: “Gâp joi nô nô gâp, may sơm mbơh ma gâp ưh ah ntŭk khân păng chiăp”.
16 "Busco meus irmãos, respondeu ele. Dize-me onde apascentam os rebanhos."
17 Bu klô nây ơh ma păng: “Khân păng lĕ trơn bơh ntŭk dja, yorlah gâp tăng khân păng tâm lah: «Hô̆ bân! Hăn ta ƀon Đôthan ri». Jêh ri Yôsep hăn tâng i nô nô păng, say khân păng ta ƀon Đôthan nây.
17 E o homem respondeu: "Partiram daqui e ouvi-os dizer: Vamos a Dotain." Partiu então José em busca dos seus irmãos e encontrou-os em Dotain.
18 Dôl khân păng say Yôsep hôm bơh ngai, mâu hŏ tât, khân păng lĕ tâm di băl ŭch nkhât lơi Yôsep.
18 Eles o viram de longe. Antes que José se aproximasse, combinaram entre si como o haveriam de matar;
19 Khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Uănh ri! Kôranh mbơi lĕ tât!
19 e disseram: "Eis o sonhador que chega.
20 Hô̆ bân nkhât lơi păng aƀaơ ri, lŏng ta dja geh ŏk trôm ntu, jêh ri nklăch păng ta du mlŏm trôm ntu. Bân lah lĕ mpômpa (siŭm) janh sa hêk, bân jan kơt nây, jêh ri ăn bân kŏp uănh mơm hôm jêng đŏng ta nau mbơi păng”.
20 Vamos, matemo-lo e atiremo-lo numa cisterna; diremos depois que uma fera o devorou; e então veremos de que lhe aproveitaram os seus sonhos."
21 Tât Rupên tăng nau khân păng ngơi kơt nây, jêh ri păng ŭch kơl Yôsep, păng lah ma khân păng: “Lơi ôh bân nkhât păng”.
21 Ouvindo-o, porém, Rubem, quis livra-lo de suas mãos: "Não lhe tiremos a vida, disse ele.
22 Rupên lah jât: “Lơi ôh nchai mham păng, bân nklăch păng ta trôm ntu ta bri rdah dja hŏ, lơi ôh nkhât păng”. Rupên ngơi kơt nây, yorlah păng ŭch rklaih Yôsep bơh ti nô nô păng, jêh ri ŭch njŭn ăn păng sât a bơ̆ ri.
22 Não derrameis sangue. Jogai-o naquela cisterna, no deserto, mas não levanteis vossa mão contra ele." Pois Rubem pensava livrá-lo de suas mãos para o reconduzir ao pai.
23 Yôsep hăn tât ta i nô nô ri, khân păng droh lơi ao dŭt ueh Yôsep de nsoh ri,
23 Quando José se aproximou de seus irmãos, eles o despojaram de sua túnica, daquela bela túnica de várias cores que trazia,
24 nhŭp păng nklăch ta trôm ntu ri, ntu nây mâu hôm ôh geh dak.
24 e jogaram-no numa cisterna velha, que não tinha água.
25 Jêh ri khân păng nơm gŭ sông, dô ma khân păng n'gâl măt say phung Ismaêl du mpôl, nđâp ma seh samô khân păng tă bơh bri Kalat. Seh samô khân păng rdeng chai kroh, ndrel ma ndơ ƀô kah êng êng leo jât bri Êsip ri.
25 E, sentando-se para comer, eis que, levantando os olhos, viram surgir no horizonte uma caravana de ismaelitas vinda de Galaad. Seus camelos estavam carregados de resina, de bálsamo e de ládano, que transportavam para o Egito.
26 Say kơt nây, Yuđa lah ma oh nô păng: “Lah bân nkhât oh bân, mâu ôh say ntil, jêr đŏng ma mo.
26 Então Judá disse aos seus irmãos: "Que nos aproveita matar nosso irmão e ocultar o seu sangue?
27 Lah ndri bân tăch păng ăn ma phung Ismaêl dôh, lơi nkhât păng, yorlah păng oh bân, jêng mham bân đŏng”. Khân păng iăt nau păng.
27 Vinde e vendamo-lo aos ismaelitas. Não levantemos nossas mãos contra ele, pois, afinal, é nosso irmão, nossa carne." Seus irmãos concordaram.
28 Dôl nây geh mpôl tăch drăp tât ta ri, i nô nô Yôsep n'hao păng bơh trôm ntu ri, tăch păng ăn ma phung Ismaêl khlay 20 kăk prăk. Jêh ri mpôl nây leo păng jât bri Êsip ri.
28 E, quando passaram os negociantes madianitas, tiraram José da cisterna e venderam-no por vinte moedas de prata aos ismaelitas, que o levaram para o Egito.
29 Tât Rupên plơ̆ uănh tay ta trôm ntu ri mâu hôm ôh say Yôsep, păng nkhêk bok ao păng nơm, yorlah păng rngot hô ngăn,
29 Rubem voltou à cisterna, e eis que José já não estava ali.
30 jêh ri hăn ta oh oh ri, lah ma khân păng: “Kon se nây lĕ roh jêh, lah ndri gâp dja ah jât gŭ?”
30 Rasgou então suas vestes e voltou para junto dos seus irmãos: "O menino desapareceu, disse ele. E eu, para onde irei?"
31 Jêh ri khân păng nkhât du mlŏm be nkuŏng, sŏ ao Yôsep i dŭt ueh ri nơh yŭk ta mham be ri,
31 Tomaram então a túnica de José, mataram um cabrito e a mergulharam no seu sangue.
32 leo ao nây nhhơ ma i bơ̆ ri, mbơh ma păng: “Hên say ao dja. Lŏng may uănh bơ̆, gĭt di ao kon may ngăn mâu lah mâu?”
32 E mandaram-na levar ao seu pai com esta mensagem: "Eis o que encontramos: vê se não é, porventura, a túnica do teu filho."
33 Yakôp năl ao nây, jêh ri lah: “Ao dja ao kon gâp ngăn, lĕ bu kăp sa ro păng dja ơ, lĕ ngăn ro bu sa hêk Yôsep dja”.
33 Jacó reconheceu-a e exclamou: "É a túnica de meu filho! Uma fera o devorou! José foi estraçalhado!"
34 Jêh ri Yakôp nkhêk bok ao păng nơm ri, nsoh n'gut ƀao chiăt, păng gŭ rngot nklŏn ma kon păng nây jŏ nar.
34 E, rasgando as vestes, cobriu-se de um saco, e chorou o seu filho por muito tempo.
35 Dâng lĕ oh kon păng, nđâp ma bu ur nđâp ma bu klô hăn bonh leng păng dadê, yơn ma păng mâu ôh bah nau rngot nklŏn nây, păng lah: “Gâp mra khât tâm mâp đah kon gâp, kŏ mâu bah đŏng rngot nklŏn kon gâp” ndri dâng păng hôm nhŭm nâng.
35 Todos os seus filhos e filhas vieram consolá-lo, mas ele não aceitou nenhuma condolência: "É chorando, disse ele, que descerei para junto de meu filho na habitação dos mortos." Foi assim que o seu pai o chorou.
36 Lŏng Yôsep nây phung Miđiân de leo păng hăn ta bri Êsip, tăch păng ăn ma Phôtiphar, kôranh mât njrăng kađăch Pharaon.
36 Os madianitas venderam-no a Putifar, no Egito, eunuco do faraó e chefe da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.