Gênesis 37
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NAA
1 Yakôp gŭ ta bri Kanan, jêng bri bơ̆ păng veh gŭ nây nơh.
1 Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Dja jêng nau nkoch bri ma phung kon sau Yakôp.
2 Esta é a história de Jacó. Quando José tinha dezessete anos, apascentava os rebanhos com os seus irmãos. Sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Israel i geh rnha Yakôp đŏng, păng rŏng ma Yôsep rlao đah ma kon păng ƀaƀă, yorlah nôk gŭ Yôsep nây păng lĕ ranh. Păng đă bu jâng du blah ao jong dŭt ueh ăn ma Yôsep.
3 Ora, Israel amava mais José do que todos os seus outros filhos, porque era filho da sua velhice; e mandou fazer para ele uma túnica talar de mangas compridas.
4 Dâng lĕ nô nô păng ri say i bơ̆ rŏng ma Yôsep rlao đah ma khân păng, jêh ri khân păng biănh ma Yôsep dadê, mâu geh ôh mbơh ngơi ueh ma ôbăl.
4 Quando os seus irmãos viram que o pai o amava mais do que todos os outros filhos, odiaram-no e já não podiam falar com ele de forma pacífica.
5 Geh du nar Yôsep mbơi, jêh ri păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, jan ăn nô nô ri biănh ma păng lơ ma hô jât.
5 José teve um sonho e o contou aos seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Păng lah ma khân păng: “Lŏng khân may iăt gâp nkoch mbơi gâp:
6 Ele lhes disse: — Peço que ouçam o sonho que tive.
7 Gâp mbơi, dâng lĕ bân gŭ kât nchăp ba ta mir ri dadê, dôl nây dô ma nchăp ba gâp ri dâk sŏng jât lơ ti, lŏng nchăp ba khân may ri dâk jŭm nchăp ba gâp ri, jêh ri kŭnh mbah ma nchăp ba gâp ri dadê”.
7 Sonhei que estávamos amarrando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé, enquanto os feixes de vocês o rodeavam e se inclinavam diante do meu.
8 I nô nô ri lah ma păng: “Lah ndri may geh nau mân ŭch jêng kôranh ma phung hên ƀah ? Mâu lah may geh nau mân ŭch mât bôk hên?” Khân păng lơ ma hô biănh ma păng, yor ma nau mbơi păng nây, nđâp ma nau păng nkoch nây.
8 Então os irmãos lhe disseram: — Você pensa que vai mesmo reinar sobre nós? Pensa que realmente dominará sobre nós? E com isso o odiavam ainda mais, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Jêh ri păng mbơi tay ndơ êng jât, păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, păng lah: “Gâp mbơi kơt nđa, nar, khay, ndrel ma mănh 11 kŭnh mbah ma gâp dadê”.
9 José teve ainda outro sonho, que ele contou aos seus irmãos, dizendo: — Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam diante de mim.
10 Păng nkoch mbơi nây ma bơ̆ păng, kơt păng nkoch ma nô nô păng nơh đŏng. Bơ̆ păng lah păng: “Mơm mbơi may kơt ndri ri? Lah ndri may ŭch ăn gâp dja, mê̆ may nây, ndrel ma dâng lĕ oh nô may nây păn mbah ma may dadê bơh?”
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos seus irmãos, o pai o repreendeu, dizendo: — Que sonho é esse que você teve? Você está querendo dizer que eu, a sua mãe e os seus irmãos iremos e nos inclinaremos até o chão diante de você?
11 Dâng lĕ nô nô ri khân păng mâu nach ma Yôsep, yơn ma bơ̆ păng ri hôm kah gĭt mro nau nây ta nuih n'hâm păng nơm.
11 Os irmãos tinham inveja dele; o pai, no entanto, guardou aquilo no coração.
12 Geh du nar i nô nô Yôsep, khân păng hăn chiăp be biăp bơ̆ păng ta ƀon Sikem.
12 Como os irmãos foram apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Jêh ri Yakôp i bu kuăl Israel lah ma Yôsep: “Nô nô may lĕ hăn chiăp be biăp ta ƀon Sikem ri, gâp ŭch ăn may hăn ta ri”. Yôsep ơh: “Ơ”.
13 Israel perguntou a José: — Os seus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Venha, pois vou mandar você até eles. José respondeu: — Eis-me aqui.
14 Israel lah ma păng: “Hăn may hăn a nô nô may ri, gĭt ueh lăng khân păng ta ri, be biăp khân păng gĭt ueh đŏng mâu lah mâu. Jêh ri may hăn plơ̆ mbơh tay ma gâp dja”. Păng đă Yôsep tă bơh njŏng yôk Hêbron dja hăn jât Sikem ri.
14 Israel continuou: — Vá, agora, e veja se está tudo bem com os seus irmãos e com o rebanho; e traga-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Tât ta ri, geh du huê bu klô say Yôsep hăn rsong năp rsong kơi ta ja lach ri, bu klô nây ôp: “Moh joi mre nây?”
15 E um homem encontrou José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: — O que você está procurando?
16 Yôsep ơh: “Gâp joi nô nô gâp, may sơm mbơh ma gâp ưh ah ntŭk khân păng chiăp”.
16 Ele respondeu: — Estou procurando os meus irmãos. Por favor, pode me dizer onde eles estão apascentando o rebanho?
17 Bu klô nây ơh ma păng: “Khân păng lĕ trơn bơh ntŭk dja, yorlah gâp tăng khân păng tâm lah: «Hô̆ bân! Hăn ta ƀon Đôthan ri». Jêh ri Yôsep hăn tâng i nô nô păng, say khân păng ta ƀon Đôthan nây.
17 O homem respondeu: — Foram embora daqui. Ouvi quando disseram: “Vamos a Dotã.” Então José seguiu atrás dos irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Dôl khân păng say Yôsep hôm bơh ngai, mâu hŏ tât, khân păng lĕ tâm di băl ŭch nkhât lơi Yôsep.
18 De longe eles o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Uănh ri! Kôranh mbơi lĕ tât!
19 Disseram uns aos outros: — Lá vem o grande sonhador!
20 Hô̆ bân nkhât lơi păng aƀaơ ri, lŏng ta dja geh ŏk trôm ntu, jêh ri nklăch păng ta du mlŏm trôm ntu. Bân lah lĕ mpômpa (siŭm) janh sa hêk, bân jan kơt nây, jêh ri ăn bân kŏp uănh mơm hôm jêng đŏng ta nau mbơi păng”.
20 Venham, pois, agora, vamos matá-lo e jogar o corpo numa destas cisternas. Diremos que um animal selvagem o devorou. Vejamos em que vão dar os sonhos dele.
21 Tât Rupên tăng nau khân păng ngơi kơt nây, jêh ri păng ŭch kơl Yôsep, păng lah ma khân păng: “Lơi ôh bân nkhât păng”.
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: — Não lhe tiremos a vida.
22 Rupên lah jât: “Lơi ôh nchai mham păng, bân nklăch păng ta trôm ntu ta bri rdah dja hŏ, lơi ôh nkhât păng”. Rupên ngơi kơt nây, yorlah păng ŭch rklaih Yôsep bơh ti nô nô păng, jêh ri ŭch njŭn ăn păng sât a bơ̆ ri.
22 Rúben disse mais: — Não derramem sangue. Joguem o rapaz naquela cisterna que está no deserto, e não lhe façam mal. Rúben disse isto para o livrar deles, a fim de levá-lo de volta ao pai.
23 Yôsep hăn tât ta i nô nô ri, khân păng droh lơi ao dŭt ueh Yôsep de nsoh ri,
23 Mas, logo que José chegou a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia,
24 nhŭp păng nklăch ta trôm ntu ri, ntu nây mâu hôm ôh geh dak.
24 e o jogaram na cisterna. A cisterna estava vazia, sem água.
25 Jêh ri khân păng nơm gŭ sông, dô ma khân păng n'gâl măt say phung Ismaêl du mpôl, nđâp ma seh samô khân păng tă bơh bri Kalat. Seh samô khân păng rdeng chai kroh, ndrel ma ndơ ƀô kah êng êng leo jât bri Êsip ri.
25 Depois sentaram-se para comer. Levantando os olhos, viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade. Seus camelos traziam especiarias, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Say kơt nây, Yuđa lah ma oh nô păng: “Lah bân nkhât oh bân, mâu ôh say ntil, jêr đŏng ma mo.
26 Então Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Lah ndri bân tăch păng ăn ma phung Ismaêl dôh, lơi nkhât păng, yorlah păng oh bân, jêng mham bân đŏng”. Khân păng iăt nau păng.
27 Venham, vamos vendê-lo aos ismaelitas. Não lhe façamos mal, pois é nosso irmão, é do nosso sangue. Seus irmãos concordaram.
28 Dôl nây geh mpôl tăch drăp tât ta ri, i nô nô Yôsep n'hao păng bơh trôm ntu ri, tăch păng ăn ma phung Ismaêl khlay 20 kăk prăk. Jêh ri mpôl nây leo păng jât bri Êsip ri.
28 E, quando os mercadores midianitas passaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam aos ismaelitas por vinte moedas de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Tât Rupên plơ̆ uănh tay ta trôm ntu ri mâu hôm ôh say Yôsep, păng nkhêk bok ao păng nơm, yorlah păng rngot hô ngăn,
29 Quando Rúben voltou à cisterna, eis que José não estava nela; então rasgou as suas roupas.
30 jêh ri hăn ta oh oh ri, lah ma khân păng: “Kon se nây lĕ roh jêh, lah ndri gâp dja ah jât gŭ?”
30 E, voltando aos seus irmãos, disse: — O rapaz não está mais lá! E agora, o que eu vou fazer?
31 Jêh ri khân păng nkhât du mlŏm be nkuŏng, sŏ ao Yôsep i dŭt ueh ri nơh yŭk ta mham be ri,
31 Então pegaram a túnica de José, mataram um bode e molharam a túnica no sangue.
32 leo ao nây nhhơ ma i bơ̆ ri, mbơh ma păng: “Hên say ao dja. Lŏng may uănh bơ̆, gĭt di ao kon may ngăn mâu lah mâu?”
32 E enviaram a túnica de mangas compridas ao pai com este recado: — Achamos isto. Veja se é ou não a túnica de seu filho.
33 Yakôp năl ao nây, jêh ri lah: “Ao dja ao kon gâp ngăn, lĕ bu kăp sa ro păng dja ơ, lĕ ngăn ro bu sa hêk Yôsep dja”.
33 Ele a reconheceu e disse: — É a túnica de meu filho. Um animal selvagem o devorou. Certamente José foi despedaçado.
34 Jêh ri Yakôp nkhêk bok ao păng nơm ri, nsoh n'gut ƀao chiăt, păng gŭ rngot nklŏn ma kon păng nây jŏ nar.
34 Então Jacó rasgou as suas roupas, vestiu-se de pano de saco e lamentou o filho durante muitos dias.
35 Dâng lĕ oh kon păng, nđâp ma bu ur nđâp ma bu klô hăn bonh leng păng dadê, yơn ma păng mâu ôh bah nau rngot nklŏn nây, păng lah: “Gâp mra khât tâm mâp đah kon gâp, kŏ mâu bah đŏng rngot nklŏn kon gâp” ndri dâng păng hôm nhŭm nâng.
35 Todos os seus filhos e todas as suas filhas vieram, para o consolar; ele, porém, recusou ser consolado e disse: — Chorando, descerei à sepultura para junto do meu filho. E continuou a chorar pelo filho.
36 Lŏng Yôsep nây phung Miđiân de leo păng hăn ta bri Êsip, tăch păng ăn ma Phôtiphar, kôranh mât njrăng kađăch Pharaon.
36 Enquanto isso, no Egito, os midianitas venderam José a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.