Gênesis 37
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs BKJ
1 Yakôp gŭ ta bri Kanan, jêng bri bơ̆ păng veh gŭ nây nơh.
1 E Jacó habitou na terra em que seu pai foi estrangeiro, na terra de Canaã.
2 Dja jêng nau nkoch bri ma phung kon sau Yakôp.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, sendo da idade de dezessete anos, estava apascentando as ovelhas com seus irmãos. E o rapaz estava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai. E José trouxe a seu pai más notícias sobre eles.
3 Israel i geh rnha Yakôp đŏng, păng rŏng ma Yôsep rlao đah ma kon păng ƀaƀă, yorlah nôk gŭ Yôsep nây păng lĕ ranh. Păng đă bu jâng du blah ao jong dŭt ueh ăn ma Yôsep.
3 Ora, Israel amava José mais do que a todos os seus filhos, porque ele era o filho da sua velhice, e ele lhe fez uma túnica de muitas cores.
4 Dâng lĕ nô nô păng ri say i bơ̆ rŏng ma Yôsep rlao đah ma khân păng, jêh ri khân păng biănh ma Yôsep dadê, mâu geh ôh mbơh ngơi ueh ma ôbăl.
4 E quando seus irmãos viram que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, eles o odiaram, e não conseguiam falar pacificamente com ele.
5 Geh du nar Yôsep mbơi, jêh ri păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, jan ăn nô nô ri biănh ma păng lơ ma hô jât.
5 E José sonhou um sonho, e o contou a seus irmãos; e eles o odiaram ainda mais.
6 Păng lah ma khân păng: “Lŏng khân may iăt gâp nkoch mbơi gâp:
6 E ele lhes disse: Ouvi, rogo-vos, este sonho que eu sonhei:
7 Gâp mbơi, dâng lĕ bân gŭ kât nchăp ba ta mir ri dadê, dôl nây dô ma nchăp ba gâp ri dâk sŏng jât lơ ti, lŏng nchăp ba khân may ri dâk jŭm nchăp ba gâp ri, jêh ri kŭnh mbah ma nchăp ba gâp ri dadê”.
7 Eis que estávamos amarrando feixes no campo; e eis que meu feixe se levantava e ficava em pé. E eis que vossos feixes estavam em pé ao redor e faziam reverência ao meu feixe.
8 I nô nô ri lah ma păng: “Lah ndri may geh nau mân ŭch jêng kôranh ma phung hên ƀah ? Mâu lah may geh nau mân ŭch mât bôk hên?” Khân păng lơ ma hô biănh ma păng, yor ma nau mbơi păng nây, nđâp ma nau păng nkoch nây.
8 E seus irmãos lhe disseram: Deverias tu reinar sobre nós? Ou deverias ter domínio sobre nós? E eles o odiaram ainda mais por seus sonhos, e por suas palavras.
9 Jêh ri păng mbơi tay ndơ êng jât, păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, păng lah: “Gâp mbơi kơt nđa, nar, khay, ndrel ma mănh 11 kŭnh mbah ma gâp dadê”.
9 E ele sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que eu sonhei mais um sonho. E eis que o sol e a lua e onze estrelas faziam reverência a mim.
10 Păng nkoch mbơi nây ma bơ̆ păng, kơt păng nkoch ma nô nô păng nơh đŏng. Bơ̆ păng lah păng: “Mơm mbơi may kơt ndri ri? Lah ndri may ŭch ăn gâp dja, mê̆ may nây, ndrel ma dâng lĕ oh nô may nây păn mbah ma may dadê bơh?”
10 E ele o contou a seu pai, e a seus irmãos; e seu pai o repreendeu, e lhe disse: O que é este sonho que tu sonhaste? Iremos eu e tua mãe e teus irmãos, de fato nos curvar diante de ti em terra?
11 Dâng lĕ nô nô ri khân păng mâu nach ma Yôsep, yơn ma bơ̆ păng ri hôm kah gĭt mro nau nây ta nuih n'hâm păng nơm.
11 E seus irmãos o invejaram; mas seu pai observou o que se dizia.
12 Geh du nar i nô nô Yôsep, khân păng hăn chiăp be biăp bơ̆ păng ta ƀon Sikem.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai em Siquém.
13 Jêh ri Yakôp i bu kuăl Israel lah ma Yôsep: “Nô nô may lĕ hăn chiăp be biăp ta ƀon Sikem ri, gâp ŭch ăn may hăn ta ri”. Yôsep ơh: “Ơ”.
13 E Israel disse a José: Teus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Vem, e eu te enviarei a eles. E ele disse: Aqui eu estou.
14 Israel lah ma păng: “Hăn may hăn a nô nô may ri, gĭt ueh lăng khân păng ta ri, be biăp khân păng gĭt ueh đŏng mâu lah mâu. Jêh ri may hăn plơ̆ mbơh tay ma gâp dja”. Păng đă Yôsep tă bơh njŏng yôk Hêbron dja hăn jât Sikem ri.
14 E ele lhe disse: Vai, rogo-te, vê se está bem com teus irmãos, e bem com os rebanhos, e traze-me palavra novamente. Assim ele o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Tât ta ri, geh du huê bu klô say Yôsep hăn rsong năp rsong kơi ta ja lach ri, bu klô nây ôp: “Moh joi mre nây?”
15 E um certo homem o encontrou; e eis que ele estava vagando pelo campo. E o homem lhe perguntou, dizendo: O que tu estás procurando?
16 Yôsep ơh: “Gâp joi nô nô gâp, may sơm mbơh ma gâp ưh ah ntŭk khân păng chiăp”.
16 E ele disse: Eu procuro os meus irmãos. Dize-me, rogo-te, onde eles estão apascentando seus rebanhos.
17 Bu klô nây ơh ma păng: “Khân păng lĕ trơn bơh ntŭk dja, yorlah gâp tăng khân păng tâm lah: «Hô̆ bân! Hăn ta ƀon Đôthan ri». Jêh ri Yôsep hăn tâng i nô nô păng, say khân păng ta ƀon Đôthan nây.
17 E o homem disse: Eles partiram daqui, pois eu os ouvi dizendo: Vamo-nos a Dotã. E José foi após seus irmãos, e os encontrou em Dotã.
18 Dôl khân păng say Yôsep hôm bơh ngai, mâu hŏ tât, khân păng lĕ tâm di băl ŭch nkhât lơi Yôsep.
18 E quando eles o viram de longe, antes que se aproximasse deles, conspiraram contra ele para matá-lo.
19 Khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Uănh ri! Kôranh mbơi lĕ tât!
19 E eles disseram uns aos outros: Eis que está vindo o sonhador.
20 Hô̆ bân nkhât lơi păng aƀaơ ri, lŏng ta dja geh ŏk trôm ntu, jêh ri nklăch păng ta du mlŏm trôm ntu. Bân lah lĕ mpômpa (siŭm) janh sa hêk, bân jan kơt nây, jêh ri ăn bân kŏp uănh mơm hôm jêng đŏng ta nau mbơi păng”.
20 Vamos, pois, matá-lo e lançá-lo numa cova, e diremos: Algum animal o devorou, e veremos o que se tornará os seus sonhos.
21 Tât Rupên tăng nau khân păng ngơi kơt nây, jêh ri păng ŭch kơl Yôsep, păng lah ma khân păng: “Lơi ôh bân nkhât păng”.
21 E Rúben ouvindo isso, o livrou de suas mãos, e disse: Não o matemos.
22 Rupên lah jât: “Lơi ôh nchai mham păng, bân nklăch păng ta trôm ntu ta bri rdah dja hŏ, lơi ôh nkhât păng”. Rupên ngơi kơt nây, yorlah păng ŭch rklaih Yôsep bơh ti nô nô păng, jêh ri ŭch njŭn ăn păng sât a bơ̆ ri.
22 E Rúben lhes disse: Não derrameis sangue, mas lançai-o nesta cova que está no deserto, e não ponde as mãos sobre ele; disse isso a fim de livrá-lo de suas mãos para fazê-lo voltar ao seu pai.
23 Yôsep hăn tât ta i nô nô ri, khân păng droh lơi ao dŭt ueh Yôsep de nsoh ri,
23 E aconteceu que, quando José havia chegado a seus irmãos, eles despiram José de sua túnica, a túnica de muitas cores que estava nele;
24 nhŭp păng nklăch ta trôm ntu ri, ntu nây mâu hôm ôh geh dak.
24 e eles o tomaram, e o lançaram em uma cova. E a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Jêh ri khân păng nơm gŭ sông, dô ma khân păng n'gâl măt say phung Ismaêl du mpôl, nđâp ma seh samô khân păng tă bơh bri Kalat. Seh samô khân păng rdeng chai kroh, ndrel ma ndơ ƀô kah êng êng leo jât bri Êsip ri.
25 E eles sentaram-se para comer pão, e levantaram seus olhos e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade com seus camelos carregando especiarias e bálsamo e mirra, transportando para o Egito.
26 Say kơt nây, Yuđa lah ma oh nô păng: “Lah bân nkhât oh bân, mâu ôh say ntil, jêr đŏng ma mo.
26 E Judá disse a seus irmãos: Que proveito haverá se matarmos nosso irmão e escondermos seu sangue?
27 Lah ndri bân tăch păng ăn ma phung Ismaêl dôh, lơi nkhât păng, yorlah păng oh bân, jêng mham bân đŏng”. Khân păng iăt nau păng.
27 Vinde, e vendamo-lo aos ismaelitas, e que nossas mãos não estejam sobre ele, pois ele é nosso irmão e nossa carne; e seus irmãos ficaram satisfeitos.
28 Dôl nây geh mpôl tăch drăp tât ta ri, i nô nô Yôsep n'hao păng bơh trôm ntu ri, tăch păng ăn ma phung Ismaêl khlay 20 kăk prăk. Jêh ri mpôl nây leo păng jât bri Êsip ri.
28 Então, passavam ali mercadores midianitas, e eles tiraram e levantaram José da cova, e venderam José aos ismaelitas por vinte peças de prata; e eles trouxeram José ao Egito.
29 Tât Rupên plơ̆ uănh tay ta trôm ntu ri mâu hôm ôh say Yôsep, păng nkhêk bok ao păng nơm, yorlah păng rngot hô ngăn,
29 E Rúben retornou à cova, e eis que José não estava na cova; e ele rasgou suas vestes.
30 jêh ri hăn ta oh oh ri, lah ma khân păng: “Kon se nây lĕ roh jêh, lah ndri gâp dja ah jât gŭ?”
30 E ele retornou aos seus irmãos, e disse: O menino não está; e eu, para onde irei?
31 Jêh ri khân păng nkhât du mlŏm be nkuŏng, sŏ ao Yôsep i dŭt ueh ri nơh yŭk ta mham be ri,
31 E eles tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e mergulharam a túnica no sangue.
32 leo ao nây nhhơ ma i bơ̆ ri, mbơh ma păng: “Hên say ao dja. Lŏng may uănh bơ̆, gĭt di ao kon may ngăn mâu lah mâu?”
32 E eles enviaram a túnica de muitas cores, e a levaram a seu pai, e disseram: Achamos isto; vê agora se é ou não a túnica de teu filho.
33 Yakôp năl ao nây, jêh ri lah: “Ao dja ao kon gâp ngăn, lĕ bu kăp sa ro păng dja ơ, lĕ ngăn ro bu sa hêk Yôsep dja”.
33 E ele a reconheceu, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o devorou; José sem dúvida foi rasgado em pedaços.
34 Jêh ri Yakôp nkhêk bok ao păng nơm ri, nsoh n'gut ƀao chiăt, păng gŭ rngot nklŏn ma kon păng nây jŏ nar.
34 E Jacó rasgou suas vestes, e colocou pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou por seu filho durante muitos dias.
35 Dâng lĕ oh kon păng, nđâp ma bu ur nđâp ma bu klô hăn bonh leng păng dadê, yơn ma păng mâu ôh bah nau rngot nklŏn nây, păng lah: “Gâp mra khât tâm mâp đah kon gâp, kŏ mâu bah đŏng rngot nklŏn kon gâp” ndri dâng păng hôm nhŭm nâng.
35 E todos os seus filhos e todas as suas filhas se levantaram para consolá-lo, mas ele recusou ser consolado. E ele disse: Pois, eu descerei ao túmulo lamentando meu filho. Assim seu pai chorou por ele.
36 Lŏng Yôsep nây phung Miđiân de leo păng hăn ta bri Êsip, tăch păng ăn ma Phôtiphar, kôranh mât njrăng kađăch Pharaon.
36 E os midianitas o venderam ao Egito, a Potifar, oficial de Faraó, e capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.