Gênesis 37

Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yakôp gŭ ta bri Kanan, jêng bri bơ̆ păng veh gŭ nây nơh.
1 Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.
2 Dja jêng nau nkoch bri ma phung kon sau Yakôp.
2 Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.
3 Israel i geh rnha Yakôp đŏng, păng rŏng ma Yôsep rlao đah ma kon păng ƀaƀă, yorlah nôk gŭ Yôsep nây păng lĕ ranh. Păng đă bu jâng du blah ao jong dŭt ueh ăn ma Yôsep.
3 Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.
4 Dâng lĕ nô nô păng ri say i bơ̆ rŏng ma Yôsep rlao đah ma khân păng, jêh ri khân păng biănh ma Yôsep dadê, mâu geh ôh mbơh ngơi ueh ma ôbăl.
4 Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.
5 Geh du nar Yôsep mbơi, jêh ri păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, jan ăn nô nô ri biănh ma păng lơ ma hô jât.
5 Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele
6 Păng lah ma khân păng: “Lŏng khân may iăt gâp nkoch mbơi gâp:
6 porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.
7 Gâp mbơi, dâng lĕ bân gŭ kât nchăp ba ta mir ri dadê, dôl nây dô ma nchăp ba gâp ri dâk sŏng jât lơ ti, lŏng nchăp ba khân may ri dâk jŭm nchăp ba gâp ri, jêh ri kŭnh mbah ma nchăp ba gâp ri dadê”.
7 Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.
8 I nô nô ri lah ma păng: “Lah ndri may geh nau mân ŭch jêng kôranh ma phung hên ƀah ? Mâu lah may geh nau mân ŭch mât bôk hên?” Khân păng lơ ma hô biănh ma păng, yor ma nau mbơi păng nây, nđâp ma nau păng nkoch nây.
8 Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.
9 Jêh ri păng mbơi tay ndơ êng jât, păng nkoch mbơi nây ma nô nô păng, păng lah: “Gâp mbơi kơt nđa, nar, khay, ndrel ma mănh 11 kŭnh mbah ma gâp dadê”.
9 Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.
10 Păng nkoch mbơi nây ma bơ̆ păng, kơt păng nkoch ma nô nô păng nơh đŏng. Bơ̆ păng lah păng: “Mơm mbơi may kơt ndri ri? Lah ndri may ŭch ăn gâp dja, mê̆ may nây, ndrel ma dâng lĕ oh nô may nây păn mbah ma may dadê bơh?”
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?
11 Dâng lĕ nô nô ri khân păng mâu nach ma Yôsep, yơn ma bơ̆ păng ri hôm kah gĭt mro nau nây ta nuih n'hâm păng nơm.
11 Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.
12 Geh du nar i nô nô Yôsep, khân păng hăn chiăp be biăp bơ̆ păng ta ƀon Sikem.
12 Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.
13 Jêh ri Yakôp i bu kuăl Israel lah ma Yôsep: “Nô nô may lĕ hăn chiăp be biăp ta ƀon Sikem ri, gâp ŭch ăn may hăn ta ri”. Yôsep ơh: “Ơ”.
13 Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.
14 Israel lah ma păng: “Hăn may hăn a nô nô may ri, gĭt ueh lăng khân păng ta ri, be biăp khân păng gĭt ueh đŏng mâu lah mâu. Jêh ri may hăn plơ̆ mbơh tay ma gâp dja”. Păng đă Yôsep tă bơh njŏng yôk Hêbron dja hăn jât Sikem ri.
14 Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,
15 Tât ta ri, geh du huê bu klô say Yôsep hăn rsong năp rsong kơi ta ja lach ri, bu klô nây ôp: “Moh joi mre nây?”
15 ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?
16 Yôsep ơh: “Gâp joi nô nô gâp, may sơm mbơh ma gâp ưh ah ntŭk khân păng chiăp”.
16 — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?
17 Bu klô nây ơh ma păng: “Khân păng lĕ trơn bơh ntŭk dja, yorlah gâp tăng khân păng tâm lah: «Hô̆ bân! Hăn ta ƀon Đôthan ri». Jêh ri Yôsep hăn tâng i nô nô păng, say khân păng ta ƀon Đôthan nây.
17 O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.
18 Dôl khân păng say Yôsep hôm bơh ngai, mâu hŏ tât, khân păng lĕ tâm di băl ŭch nkhât lơi Yôsep.
18 Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.
19 Khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Uănh ri! Kôranh mbơi lĕ tât!
19 Eles disseram: — Lá vem o sonhador!
20 Hô̆ bân nkhât lơi păng aƀaơ ri, lŏng ta dja geh ŏk trôm ntu, jêh ri nklăch păng ta du mlŏm trôm ntu. Bân lah lĕ mpômpa (siŭm) janh sa hêk, bân jan kơt nây, jêh ri ăn bân kŏp uănh mơm hôm jêng đŏng ta nau mbơi păng”.
20 Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.
21 Tât Rupên tăng nau khân păng ngơi kơt nây, jêh ri păng ŭch kơl Yôsep, păng lah ma khân păng: “Lơi ôh bân nkhât păng”.
21 Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.
22 Rupên lah jât: “Lơi ôh nchai mham păng, bân nklăch păng ta trôm ntu ta bri rdah dja hŏ, lơi ôh nkhât păng”. Rupên ngơi kơt nây, yorlah păng ŭch rklaih Yôsep bơh ti nô nô păng, jêh ri ŭch njŭn ăn păng sât a bơ̆ ri.
22 Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.
23 Yôsep hăn tât ta i nô nô ri, khân păng droh lơi ao dŭt ueh Yôsep de nsoh ri,
23 Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.
24 nhŭp păng nklăch ta trôm ntu ri, ntu nây mâu hôm ôh geh dak.
24 Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.
25 Jêh ri khân păng nơm gŭ sông, dô ma khân păng n'gâl măt say phung Ismaêl du mpôl, nđâp ma seh samô khân păng tă bơh bri Kalat. Seh samô khân păng rdeng chai kroh, ndrel ma ndơ ƀô kah êng êng leo jât bri Êsip ri.
25 E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .
26 Say kơt nây, Yuđa lah ma oh nô păng: “Lah bân nkhât oh bân, mâu ôh say ntil, jêr đŏng ma mo.
26 Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Lah ndri bân tăch păng ăn ma phung Ismaêl dôh, lơi nkhât păng, yorlah păng oh bân, jêng mham bân đŏng”. Khân păng iăt nau păng.
27 Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.
28 Dôl nây geh mpôl tăch drăp tât ta ri, i nô nô Yôsep n'hao păng bơh trôm ntu ri, tăch păng ăn ma phung Ismaêl khlay 20 kăk prăk. Jêh ri mpôl nây leo păng jât bri Êsip ri.
28 Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Tât Rupên plơ̆ uănh tay ta trôm ntu ri mâu hôm ôh say Yôsep, păng nkhêk bok ao păng nơm, yorlah păng rngot hô ngăn,
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.
30 jêh ri hăn ta oh oh ri, lah ma khân păng: “Kon se nây lĕ roh jêh, lah ndri gâp dja ah jât gŭ?”
30 Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?
31 Jêh ri khân păng nkhât du mlŏm be nkuŏng, sŏ ao Yôsep i dŭt ueh ri nơh yŭk ta mham be ri,
31 Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.
32 leo ao nây nhhơ ma i bơ̆ ri, mbơh ma păng: “Hên say ao dja. Lŏng may uănh bơ̆, gĭt di ao kon may ngăn mâu lah mâu?”
32 Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?
33 Yakôp năl ao nây, jêh ri lah: “Ao dja ao kon gâp ngăn, lĕ bu kăp sa ro păng dja ơ, lĕ ngăn ro bu sa hêk Yôsep dja”.
33 Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.
34 Jêh ri Yakôp nkhêk bok ao păng nơm ri, nsoh n'gut ƀao chiăt, păng gŭ rngot nklŏn ma kon păng nây jŏ nar.
34 Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.
35 Dâng lĕ oh kon păng, nđâp ma bu ur nđâp ma bu klô hăn bonh leng păng dadê, yơn ma păng mâu ôh bah nau rngot nklŏn nây, păng lah: “Gâp mra khât tâm mâp đah kon gâp, kŏ mâu bah đŏng rngot nklŏn kon gâp” ndri dâng păng hôm nhŭm nâng.
35 Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.
36 Lŏng Yôsep nây phung Miđiân de leo păng hăn ta bri Êsip, tăch păng ăn ma Phôtiphar, kôranh mât njrăng kađăch Pharaon.
36 Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.