Atos 22
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NVT
1 “Hơi phung oh nô kônh va, ndrel ma mpôl bu ranh, gâp dăn plơng ơh ma khân ay may, dăn khân ay may iăt nau gâp ngơi dja ƀŏt!”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Dôl khân păng tăng Pôl ngơi ma nau ngơi Hêbrơ kơt nây, bu lơ ma iăt săk răk klăk ngăn, jêh ri păng lah ma khân păng:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Gâp jêng phung Israel, deh ta ƀon Tasơs, bri Kilikia. Yơn ma gâp gŭ rêh ta ƀon dja ntơm bơh jê̆ ngăn, n'ho ma lăp nti tâng nau vay phung u che bân kăl e nơh lĕ dŭt nau đŏng. Gâp nti tă bơh nơm nti Gamaliel i bu lư hô ngăn. Gâp nđơr tâng Kôranh Brah kơt khân ay may nar dja nây đŏng.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 A lor nơh gâp lĕ jan jêr ma bunuyh i nsing ma Kôranh Yêsu tât ma nkhât bu. Gâp nhŭp kât bu krŭng ta trôm ndrung, nđâp ma bu ur bu klô.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Kôranh jan brah dŭt kuŏng, ndrel ma phung kôranh jan kar phung Israel lĕ gĭt jêh gâp ngơi di ngăn ma ndơ i nây. Khân păng ăn samƀŭt ma gâp, njuăl ăn ma phung oh nô phung Israel i gŭ ta ƀon Đamas, ăn gâp geh nau dơi gay ma nhŭp kât phung i nsing ma Kôranh Yêsu, leo tê̆ dôih khân păng ta ƀon Yêrusalem dja, jêh ri gâp hăn ta ƀon nây.”
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Dôl gâp hăn rŏ trong bơi tât ta ƀon Đamas nây, klăp lah nar nklang bôk, dô ma geh ang tă bơh kalơ trôk ti chrat ang jŭm gâp ngăn.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Gâp n'ho ma chôt a neh su, jêh ri tăng nteh ngơi tă bơh kalơ trôk ti lah ma gâp: ‘Hơi Sôl! Hơi Sôl! Moh nau may jan jêr ma Gâp mêh?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Gâp ôp păng bơh dja: ‘Hơi Kôranh, bu moh May ri?’, Păng ơh tay bơh ti: ‘Gâp dja Yêsu tă bơh ƀon Nasaret, i may jan jêr nây nơh heh’.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Lĕ phung i brô̆ ndrel gâp, khân păng say dadê ndơ ang nây, tih ma mâu ôh tăng ngơi.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Gâp ôp tay Păng: ‘Lah ndri mơm gâp jan, Kôranh mêh?’, Păng ơh bơh ti: ‘May dâk hŏm, hăn ta ƀon Đamas, ta ƀon nây geh bu mra mbơh lĕ ndơ Kôranh Brah de đă ma may jan’.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Jêh ri geh bu i hăn ndrel gâp nây nơh, khân păng sơm têk ti gâp leo lăp ta ƀon Đamas, yorlah măt gâp uănh mâu hôm ôh say, yor ma nau chrat ang i nây nơh.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Ta ƀon nây geh du huê bunuyh rnha Ananês, păng jêng bunuyh iăt nau Kôranh Brah tâm di đah nau vay bân, lĕ phung Israel ta ƀon nây rnê păng dadê.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Păng brô̆ dăch ta gâp ri, jêh ri lah ma gâp: ‘Hơi nô, ăn măt may say ang hŏm’. Du n'hâm ta nây măt gâp say ang ro, gâp uănh say păng.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Jêh ri păng lah ma gâp: ‘Kôranh Brah i phung u che bân yơk mbah lĕ kơih jêh may, gay ma ăn may gĭt năl nau Păng ŭch, ăn may gĭt năl Brah Krist i nơm dŭt sŏng, ndrel ma ăn may gĭt tăng nau Păng nơm ngơi,
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 yorlah Kôranh Brah ŭch ăn may mbơh nkoch ma dâng lĕ bunuyh lam neh ntu lĕ nau khlay i may lĕ say lĕ tăng.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Aƀaơ dja moh hôm kŏp jât, khŏn may dâk hŏm dơn nau ƀăptem yŭk ma dak, mbơh sơm dăn Kôranh Brah rao kloh nau tih may’.”
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Tât gâp plơ̆ sât ta ƀon Yêrusalem, dôl gâp gŭ mbơh sơm ta jŏng gung nhih jan brah, gâp geh nau tâm say.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Gâp say Kôranh Yêsu lah ma gâp: ‘May dâk hŏm hăn ăn gơnh bơh ntŭk dja, yorlah bunuyh ta ƀon dja bu mâu ôh iăt nau may mbơh nkoch nau Gâp’.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Jêh ri gâp mbơh ma Păng: ‘Hơi Kôranh, bunuyh ta ƀon dja lĕ bu gĭt jêh gâp hăn rŏ nhih rƀŭn dâng lĕ, nhŭp dâng lĕ bunuyh i nsing ma May, rpăt mbang khân păng, tê̆ khân păng ta trôm ndrung.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Khân păng gĭt đŏng dôl bu nkhât Satêphan nây nơh, jêng nơm mbơh nkoch nau khlay May, gâp gŭ ndrel ta nây, ndrel ma lĕ tâm di nau ma phung nây đŏng, gâp đŏng gŭ njrăng bok ao kuŏng i mpôl nkhât păng droh nây nơh’.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Jêh ri Păng lah ma gâp jât: ‘Mâu ôh, may dâk hăn hŏm, Gâp ăn may hăn ta ntŭk ngai, ta phung i mâu di phung Israel’.”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Phung ƀon lan gŭ iăt nau păng ngơi tât tăng păng ngơi i nây, jêh ri bu nter drơu lah: “Nkhât lơi păng, moh jan rong bunuyh i nây!”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Lĕ phung ƀon lan nây nter dŭt hô, droh mƀăr bok ao khân păng nơm, nđâp ma kuak neh sui jât lơ jât, yor ma khân păng ji nuih dŭt hô ngăn.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Yor ma say kơt nây, kôranh tahen kuŏng de đă bu leo Pôl lăp ta pôyh ri, jêh ri đă bu rpăt păng ma rse, ndrel ma ôp jek ŭch gĭt moh nau dâng bu ji nuih nter kơt nđay.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Jêh bu kât păng gay ma rpăt, păng ngơi đah kôranh tahen i gŭ dăch ma păng nây: “Di đŏng may rpăt du huê phung Rôm, lah ê hŏ phat dôih?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Tât ma tăng nau păng lah kơt nây, kôranh tahen i nây hăn mbơh ma kôranh tahen kuŏng ri: “Moh jan mre kơt nđay? Bunuyh i nây jêng phung Rôm ya.”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Kôranh tahen kuŏng nây hăn ôp Pôl, lah ma păng: “Lŏng may mbơh ma gâp, ngăn lah may nơh phung Rôm?” Pôl ơh: “Ơ, ngăn đŏng.”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Kôranh tahen kuŏng lah tay ma păng: “Gâp ăn prăk dŭt ŏk, dâng jêng phung Rôm.” Pôl de ơh ma păng: “Gâp jêng phung Rôm ntơm bơh ndŭl me ngăn.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Lĕ phung i gay ma ôp păng nây du ngai bơh păng ro. Lŏng kôranh tahen kuŏng nây klach, tât ma păng gĭt bunuyh i păng đă bu kât nây jêng phung Rôm.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Tât ôi tay ri, kôranh tahen kuŏng nây đă bu droh rse rvăk Pôl, jêh ri păng đă mpôl kôranh jan brah, ndrel ma mpôl kôranh jan kar phung bri Yuđa dâng lĕ, rgum ta ntŭk khân păng, jêh ri păng leo Pôl hăn ta bơh năp khân păng nây, yorlah păng ŭch gĭt, moh nau dâng phung bri Yuđa ntôn Pôl nây.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.