Apocalipse 14
Chru (CJE) vs VC
1 Dơlhă c̆ơ 'buh, dih Abo Anà dò dơ̆ng tơ ngŏ c̆ơ̆ Siôn, găm sơ̆ng sa rơtùh pà pluh pà rơbơu aràng mơnih hũ angăn Abo Anà, sơ̆ng angăn Ama Abo Anà wă tơ ngŏ thơ̆i drơi.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Dơlhă mơhư̆ sa săp mư̆ng ngŏ lơngì yơu săp lô c̆roh ia, sơ̆ng yơu săp grơ̆m prŏng. Săp dơlhă mơhư̆ nư̆n mơhiơ̆ yơu săp mư̆ng lô kơñi pĕ, kơyoa mư̆ng lô mơnih khờh pĕ kơñi pĕ sa tŭ găm sơ̆ng gơŭ.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Buơl guñu adoh sa pơnuaĭ adoh bơrhơu tơ anaŭ sơbàn, tơ anaŭ pà Jơi-Phơ̆n Hơdiŭ, sơ̆ng tơ anaŭ du mơnih gơnuăr-tha. 'Buh aràng sơi hũ rơgơi mơgru-thơu jiơ̆ng pơnuaĭ adoh nư̆n, rơlau tơ sa rơtùh pà pluh pà rơbơu aràng mơnih, la du mơnih hũ dŏng tơrbuh klàh mư̆ng dun-ya.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Du mơnih nư̆n 'buh kơđòng sơŭ-sơnoh sơ̆ng mơnih kơmơi, kơyoa buơl guñu sơđaŭ dò sơc̆ih-sơc̆ăn. Abo Anà nau anih lơi buơl guñu nau tui anih nư̆n. Buơl guñu la du mơnih hũ dŏng tơrbuh mư̆ng tơkrah jơi anà mơnih, tô ngă boh akŏ thŭn tơ Yàng Pô Lơngì sơ̆ng Abo Anà.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Lăm kàng buơl guñu 'buh hũ sa pơnuaĭ lơ̆r 'bơ̆r lơi. Buơl guñu la du mơnih wĭl-tơ̆l biă, 'buh hũ nàl sơŭ.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Bloh nư̆n dơlhă 'buh sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n pơ̆r tơkrah lơwah lơngì, hũ Pơnuaĭ-Siàm rài pơdò rài tô pơto-akhàn tơ buơl làng dò lăm lơ̆n-tơnah, nư̆n la tơ abih tơgrơ̆ lơgăr, tơgrơ̆ jơi-pơtiàn, tơgrơ̆ ia đờm, sơ̆ng tơgrơ̆ buơl làng.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Mơnih gơdrưh nư̆n đờm prŏng săp lài: “Duh-huơĭ bĕ tơ Yàng Pô Lơngì sơ̆ng mơyòm-pơglòng Pô, kơyoa tŭ jơ Pô c̆ahrơña hũ truh bơjơ. Duh-dơlbăt bĕ Pô c̆rơ̆ng-tơbiă lơngì, tơnah-rơya, ia-tơsì sơ̆ng tơgrơ̆ c̆roh ia.”
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n, la mơnih gơdrưh dua, tui hơdơi, đờm lài: “'Babilôn prŏng hũ jơrlơh-tơrlŭng abih bơjơ, hũ jơrlơh-tơrlŭng abih bơjơ! Kơyoa ñu hũ brơi abih tơgrơ̆ lơgăr mơñŭm tơpai pơnuaĭ dri-sơnoh bŭng-pơkăl ñu.”
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n, la mơnih gơdrưh klơu, tui hơdơi dua aràng mơnih gơdrưh dih truh sơ̆ng prŏng săp đờm lài: “Yah mơnih lơi duh-dơlbăt jơi-phơ̆n pà gah tơkai găm sơ̆ng rùp-rơ̆p ñu, đồ-mă nàl ñu tơ ngŏ thơ̆i halài tơ ngŏ tơngàn drơi,
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 mơnih nư̆n rơŭ mơñŭm tơpai pơnuaĭ anok-anoa prŏng Yàng Pô Lơngì. Tơpai nư̆n la tơpai 'buh soài jrơu, hũ tuh tơma lăm c̆uàn pơnuaĭ anok-anoa prŏng Pô. Mơnih nư̆n rơŭ kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr lăm apui sơ̆ng siau apui tơ anaŭ du mơnih gơdrưh sơc̆ih-sri sơ̆ng tơ anaŭ Abo Anà.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Asă mư̆ng anih guñu kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr rơŭ pơ̆r đì rài pơdò rài 'buh luĭ. Du mơnih duh-dơlbăt jơi-phơ̆n pà gah tơkai sơ̆ng rùp-rơ̆p ñu, găm sơ̆ng tơgrơ̆ mơnih đồ-mă nàl angăn mơta ñu, nư̆n găm hơrơi halài mơlăm kŭng 'buh tŭ lơi hũ pơdời-gleh.”
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Ni la tŭ buơl làng sơc̆ih-sri, la tơgrơ̆ mơnih păng-rơmiă ngă tui du pơnuaĭ adăt-pơđăr Yàng Pô Lơngì sơ̆ng hơdiŭ tui pơnuaĭ păng-tui lăm Yàng Jêsu, păl hũ hơtai-hơtiàn kŏng ă-ư̆n.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Dơlhă mơhư̆ hũ săp mư̆ng ngŏ lơngì đờm lài: “Wă bĕ pơnuaĭ ni: Mư̆ng ni, lơngai-pơtuah biă tơ du mơnih mơtai la mơtai lăm Yàng!” Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri đờm: “Biă yơu nư̆n, buơl guñu hũ pơdời-gleh klàh mư̆ng tơgrơ̆ bruă gleh-glăr drơi, sơ̆ng tơgrơ̆ bruă buơl guñu ngă sơđaŭ tui buơl guñu.”
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Bloh nư̆n dơlhă 'buh, dih, hũ sa puk hwăl kò, tơ ngŏ puk hwăl hũ aràng sơi dò guh, c̆ơ mơhiơ̆ yơu Anà Mơnih, akŏ klŭm kơlmu-pơtau sơ̆ng mừh, tơngàn apăn sa 'bĕ wăng lơhư̆.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n mư̆ng sàng duh-dơlbăt nau tơbiă, pồ săp đờm prŏng sơ̆ng Pô dò guh tơ ngŏ hwăl: “Yòng angui wăng Pô bloh yuă bĕ, kơyoa jơ yuă hũ truh bơjơ, brơñàn-blàn tơ ala lơ̆n hũ să abih bơjơ.”
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Pô dò guh tơ ngŏ hwăl prah wăng drơi trŭn tơ ala lơ̆n, nư̆n abih boh tơnah kŏng yuă.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Dơlhă 'buh sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n mư̆ng sàng duh-dơlbăt tơ ngŏ lơngì nau tơbiă. Mơnih gơdrưh nư̆n kŭng hũ sa 'bĕ wăng lơhư̆.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Bloh nư̆n sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n wơ̆, hũ gơnuăr tơ ngŏ apui, mư̆ng anih sơbàn duh-dơlbăt nau tơbiă, prŏng săp iơu mơnih gơdrưh hũ wăng lơhư̆ lài: “Prah bĕ wăng lơhư̆ pô trŭn sơ̆ng pĕ du ơmùng ño lăm ala lơ̆n, kơyoa ño hũ să bơjơ.”
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Mơnih gơdrưh prah wăng drơi trŭn tơ ala lơ̆n, kơtrĕ abih du ơmùng ño lăm ala lơ̆n, sơ̆ng prah tơma lăm lơsŭng-prŏng păt ño, nư̆n la pơnuaĭ anok-anoa prŏng Yàng Pô Lơngì.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Aràng juă boh ño lăm lơsŭng-prŏng daŭ tơ gah agàh plơi-prŏng, sơ̆ng drah mư̆ng lơsŭng-prŏng nư̆n hŏ tơbiă, đì glòng băm truh tơ kàng aseh, atàh pơgăp klơu rơtùh kơsồ.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.