Apocalipse 14

Chru (CJE) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Dơlhă c̆ơ 'buh, dih Abo Anà dò dơ̆ng tơ ngŏ c̆ơ̆ Siôn, găm sơ̆ng sa rơtùh pà pluh pà rơbơu aràng mơnih hũ angăn Abo Anà, sơ̆ng angăn Ama Abo Anà wă tơ ngŏ thơ̆i drơi.
1 E olhei, e eis o Cordeiro em pé sobre o Monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, que traziam na fronte escrito o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Dơlhă mơhư̆ sa săp mư̆ng ngŏ lơngì yơu săp lô c̆roh ia, sơ̆ng yơu săp grơ̆m prŏng. Săp dơlhă mơhư̆ nư̆n mơhiơ̆ yơu săp mư̆ng lô kơñi pĕ, kơyoa mư̆ng lô mơnih khờh pĕ kơñi pĕ sa tŭ găm sơ̆ng gơŭ.
2 E ouvi uma voz do céu, como a voz de muitas águas, e como a voz de um grande trovão e a voz que ouvi era como de harpistas, que tocavam as suas harpas.
3 Buơl guñu adoh sa pơnuaĭ adoh bơrhơu tơ anaŭ sơbàn, tơ anaŭ pà Jơi-Phơ̆n Hơdiŭ, sơ̆ng tơ anaŭ du mơnih gơnuăr-tha. 'Buh aràng sơi hũ rơgơi mơgru-thơu jiơ̆ng pơnuaĭ adoh nư̆n, rơlau tơ sa rơtùh pà pluh pà rơbơu aràng mơnih, la du mơnih hũ dŏng tơrbuh klàh mư̆ng dun-ya.
3 E cantavam um cântico novo diante do trono, e diante dos quatro seres viventes e dos anciãos; e ninguém podia aprender aquele cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil, aqueles que foram comprados da terra.
4 Du mơnih nư̆n 'buh kơđòng sơŭ-sơnoh sơ̆ng mơnih kơmơi, kơyoa buơl guñu sơđaŭ dò sơc̆ih-sơc̆ăn. Abo Anà nau anih lơi buơl guñu nau tui anih nư̆n. Buơl guñu la du mơnih hũ dŏng tơrbuh mư̆ng tơkrah jơi anà mơnih, tô ngă boh akŏ thŭn tơ Yàng Pô Lơngì sơ̆ng Abo Anà.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres; porque são virgens. Estes são os que seguem o Cordeiro para onde quer que vá. Estes foram comprados dentre os homens para serem as primícias para Deus e para o Cordeiro.
5 Lăm kàng buơl guñu 'buh hũ sa pơnuaĭ lơ̆r 'bơ̆r lơi. Buơl guñu la du mơnih wĭl-tơ̆l biă, 'buh hũ nàl sơŭ.
5 E na sua boca não se achou engano; porque são irrepreensíveis.
6 Bloh nư̆n dơlhă 'buh sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n pơ̆r tơkrah lơwah lơngì, hũ Pơnuaĭ-Siàm rài pơdò rài tô pơto-akhàn tơ buơl làng dò lăm lơ̆n-tơnah, nư̆n la tơ abih tơgrơ̆ lơgăr, tơgrơ̆ jơi-pơtiàn, tơgrơ̆ ia đờm, sơ̆ng tơgrơ̆ buơl làng.
6 E vi outro anjo voando pelo meio do céu, e tinha um evangelho eterno para proclamar aos que habitam sobre a terra e a toda nação, e tribo, e língua, e povo,
7 Mơnih gơdrưh nư̆n đờm prŏng săp lài: “Duh-huơĭ bĕ tơ Yàng Pô Lơngì sơ̆ng mơyòm-pơglòng Pô, kơyoa tŭ jơ Pô c̆ahrơña hũ truh bơjơ. Duh-dơlbăt bĕ Pô c̆rơ̆ng-tơbiă lơngì, tơnah-rơya, ia-tơsì sơ̆ng tơgrơ̆ c̆roh ia.”
7 dizendo com grande voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória; porque é chegada a hora do seu juízo; e adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n, la mơnih gơdrưh dua, tui hơdơi, đờm lài: “'Babilôn prŏng hũ jơrlơh-tơrlŭng abih bơjơ, hũ jơrlơh-tơrlŭng abih bơjơ! Kơyoa ñu hũ brơi abih tơgrơ̆ lơgăr mơñŭm tơpai pơnuaĭ dri-sơnoh bŭng-pơkăl ñu.”
8 Um segundo anjo o seguiu, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, que a todas as nações deu a beber do vinho da ira da sua prostituição.
9 Sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n, la mơnih gơdrưh klơu, tui hơdơi dua aràng mơnih gơdrưh dih truh sơ̆ng prŏng săp đờm lài: “Yah mơnih lơi duh-dơlbăt jơi-phơ̆n pà gah tơkai găm sơ̆ng rùp-rơ̆p ñu, đồ-mă nàl ñu tơ ngŏ thơ̆i halài tơ ngŏ tơngàn drơi,
9 Seguiu-os ainda um terceiro anjo, dizendo com grande voz: Se alguém adorar a besta, e a sua imagem, e receber o sinal na fronte, ou na mão,
10 mơnih nư̆n rơŭ mơñŭm tơpai pơnuaĭ anok-anoa prŏng Yàng Pô Lơngì. Tơpai nư̆n la tơpai 'buh soài jrơu, hũ tuh tơma lăm c̆uàn pơnuaĭ anok-anoa prŏng Pô. Mơnih nư̆n rơŭ kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr lăm apui sơ̆ng siau apui tơ anaŭ du mơnih gơdrưh sơc̆ih-sri sơ̆ng tơ anaŭ Abo Anà.
10 também o tal beberá do vinho da ira de Deus, que se acha preparado sem mistura, no cálice da sua ira; e será atormentado com fogo e enxofre diante dos santos anjos e diante do Cordeiro.
11 Asă mư̆ng anih guñu kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr rơŭ pơ̆r đì rài pơdò rài 'buh luĭ. Du mơnih duh-dơlbăt jơi-phơ̆n pà gah tơkai sơ̆ng rùp-rơ̆p ñu, găm sơ̆ng tơgrơ̆ mơnih đồ-mă nàl angăn mơta ñu, nư̆n găm hơrơi halài mơlăm kŭng 'buh tŭ lơi hũ pơdời-gleh.”
11 A fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre; e não têm repouso nem de dia nem de noite os que adoram a besta e a sua imagem, nem aquele que recebe o sinal do seu nome.
12 Ni la tŭ buơl làng sơc̆ih-sri, la tơgrơ̆ mơnih păng-rơmiă ngă tui du pơnuaĭ adăt-pơđăr Yàng Pô Lơngì sơ̆ng hơdiŭ tui pơnuaĭ păng-tui lăm Yàng Jêsu, păl hũ hơtai-hơtiàn kŏng ă-ư̆n.
12 Aqui está a perseverança dos santos, daqueles que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Dơlhă mơhư̆ hũ săp mư̆ng ngŏ lơngì đờm lài: “Wă bĕ pơnuaĭ ni: Mư̆ng ni, lơngai-pơtuah biă tơ du mơnih mơtai la mơtai lăm Yàng!” Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri đờm: “Biă yơu nư̆n, buơl guñu hũ pơdời-gleh klàh mư̆ng tơgrơ̆ bruă gleh-glăr drơi, sơ̆ng tơgrơ̆ bruă buơl guñu ngă sơđaŭ tui buơl guñu.”
13 Então ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Bem-aventurados os mortos que desde agora morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os acompanham.
14 Bloh nư̆n dơlhă 'buh, dih, hũ sa puk hwăl kò, tơ ngŏ puk hwăl hũ aràng sơi dò guh, c̆ơ mơhiơ̆ yơu Anà Mơnih, akŏ klŭm kơlmu-pơtau sơ̆ng mừh, tơngàn apăn sa 'bĕ wăng lơhư̆.
14 E olhei, e eis uma nuvem branca, e assentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, que tinha sobre a cabeça uma coroa de ouro, e na mão uma foice afiada.
15 Sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n mư̆ng sàng duh-dơlbăt nau tơbiă, pồ săp đờm prŏng sơ̆ng Pô dò guh tơ ngŏ hwăl: “Yòng angui wăng Pô bloh yuă bĕ, kơyoa jơ yuă hũ truh bơjơ, brơñàn-blàn tơ ala lơ̆n hũ să abih bơjơ.”
15 E outro anjo saiu do santuário, clamando com grande voz ao que estava assentado sobre a nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, porque já a seara da terra está madura.
16 Pô dò guh tơ ngŏ hwăl prah wăng drơi trŭn tơ ala lơ̆n, nư̆n abih boh tơnah kŏng yuă.
16 Então aquele que estava assentado sobre a nuvem meteu a sua foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Dơlhă 'buh sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n mư̆ng sàng duh-dơlbăt tơ ngŏ lơngì nau tơbiă. Mơnih gơdrưh nư̆n kŭng hũ sa 'bĕ wăng lơhư̆.
17 Ainda outro anjo saiu do santuário que está no céu, o qual também tinha uma foice afiada.
18 Bloh nư̆n sa aràng mơnih gơdrưh pơkơ̆n wơ̆, hũ gơnuăr tơ ngŏ apui, mư̆ng anih sơbàn duh-dơlbăt nau tơbiă, prŏng săp iơu mơnih gơdrưh hũ wăng lơhư̆ lài: “Prah bĕ wăng lơhư̆ pô trŭn sơ̆ng pĕ du ơmùng ño lăm ala lơ̆n, kơyoa ño hũ să bơjơ.”
18 E saiu do altar outro anjo, que tinha poder sobre o fogo, e clamou com grande voz ao que tinha a foice afiada, dizendo: Lança a tua foice afiada, e vindima os cachos da vinha da terra, porque já as suas uvas estão maduras.
19 Mơnih gơdrưh prah wăng drơi trŭn tơ ala lơ̆n, kơtrĕ abih du ơmùng ño lăm ala lơ̆n, sơ̆ng prah tơma lăm lơsŭng-prŏng păt ño, nư̆n la pơnuaĭ anok-anoa prŏng Yàng Pô Lơngì.
19 E o anjo meteu a sua foice à terra, e vindimou as uvas da vinha da terra, e lançou-as no grande lagar da ira de Deus.
20 Aràng juă boh ño lăm lơsŭng-prŏng daŭ tơ gah agàh plơi-prŏng, sơ̆ng drah mư̆ng lơsŭng-prŏng nư̆n hŏ tơbiă, đì glòng băm truh tơ kàng aseh, atàh pơgăp klơu rơtùh kơsồ.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e saiu sangue do lagar até os freios dos cavalos, pelo espaço de mil e seiscentos estádios.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.