Lucas 14

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Bữn muoi Tangái Rlu, Yê-su pỡq cha muoi pêl tâng dống manoaq cũai sốt tâng tỗp Pha-rasi. Máh cũai ỡt ngki nhêng níc chu Yê-su.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Bữn manoaq samiang a‑ĩ u-áih toâq pỡ Yê-su.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Yê-su blớh máh cũai atỡng phễp rit cớp máh cũai Pha-rasi neq: “Puai rit hái, têq hái táq bán cũai a‑ĩ tâng Tangái Rlu tỡ?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Ma alới ỡt ravưl sâng, tỡ bữn ta‑ỡi ntrớu. Ngkíq Yê-su tếc cũai a‑ĩ ki, cớp án táq bán. Chơ Yê-su ớn án chu.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Moâm ki Yê-su atỡng neq: “Khân bữn manoaq tễ anhia ma bữn con samiang tỡ la ntroŏq ma sapứl tâng dỡq parníq tâng Tangái Rlu, anhia lứq âc achỗn bo ki toâp, pĩeiq tỡ?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ma alới tỡ bữn ta‑ỡi Yê-su ntrớu tễ ŏ́c ki.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Yê-su hữm bữn máh cũai tamoi rưoh ntốq tacu coah pỡng. Ngkíq án atỡng alới toâq parnai sacâm neq:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Toâq noau mơi anhia pỡq côl, anhia chỗi chuaq ntốq tacu coah pỡng. Cŏh lơ bữn manoaq toâr hỡn tễ anhia toâq tê.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Ngkíq cũai ca mơi anhia toâq cớp pai neq: ‘Anhia priang ntốq yỗn cũai nâi tacu.’ Ŏ́c ki táq yỗn anhia sâng casiet, cớp anhia cóq pỡq tacu coah pưn ễn.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Ma khân noau mơi anhia, o lứq la anhia ỡt coah pưn. Chơ án ca mơi anhia toâq cớp atỡng anhia neq: ‘Ai ơi! Sễq ai chỗn tacu coah pỡng.’ Ngkíq án ca mơi anhia yám noap anhia yáng moat máh tamoi.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Yuaq cũai aléq ma achỗn tỗ bữm, nỡ‑ra cũai ki lứq cỡt cacớt. Ma cũai aléq asễng tỗ bữm, nỡ‑ra cũai ki lứq cỡt toâr.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Moâm ki Yê-su atỡng cũai ca mơi án neq: “Bo léq mới ễ táq muoi pêl cha bũi, tâng tarưp tỡ la tabữ, mới chỗi mơi yớu, tỡ la sễm ai, tỡ la cũai sốc tâng vil mới toâq. Cŏh lơ alới ễ mơi loah mới tê, chơ culáh dỡq tễ mới khoiq mơi alới.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Ma toâq mới táq muoi pêl cha bũi, cóq mới mơi máh cũai cadĩt, máh cũai ralĩh, máh cũai yỗt, cớp máh cũai sũt moat.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Chơ mới bữn ŏ́c bốn sa‑ữi, yuaq cũai ki ŏ́q ntrớu ễ culáh yỗn mới. Lứq Yiang Sursĩ toâp culáh cóng mới tang alới tâng tangái cũai tanoang o tamoong loah tễ cuchĩt.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Bữn manoaq tacu cha ntốq ki sâng Yê-su atỡng ngkíq, chơ án pai chóq Yê-su neq: “Bốn lứq alới ca cha sana tâng ntốq Yiang Sursĩ sốt!”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Ma Yê-su atỡng án neq: “Bữn manoaq samiang táq muoi pêl bũi, cớp án mơi clứng cũai toâq cha.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Toâq ngư cha, án ớn ranễng án pỡq coâiq máh cũai khoiq án mơi neq: ‘Anhia toâq cha! Khoiq moâm chơ hếq tễng sana!’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Ma máh cũai án khoiq mơi, ariang pai alới bữn muoi mứt tỡ ễq pỡq. Bữn manoaq tễ tỗp alới pai neq: ‘Cứq khoiq chỡng muoi tâm cutễq dŏq táq sarái. Cứq sễq lôih, cứq cóq pỡq nhêng salĩq!’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Bữn manoaq ễn pai neq: ‘Cứq khoiq chỡng sỡng cáp ntroŏq. Cứq sễq lôih, cứq cóq pỡq nhêng chim ntroŏq.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Cớp bữn manoaq ễn pai neq: ‘Cứq mbỡiq ĩt lacuoi. Ngkíq cứq tỡ têq pỡq.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Chơ ranễng ki chu atỡng loah ncháu án máh santoiq alới pai. Ncháu ki sâng ũan lứq, chơ án ớn ranễng án neq: ‘Mới pỡq chái chu máh rana dũ ravéh tâng vil, cớp pỡq coâiq máh cũai cadĩt, máh cũai yỗt, cớp máh cũai sũt moat, yỗn alới pỡq pỡ nâi.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Chơ ranễng ki chu, cớp án pai neq: ‘Ncháu ơi! Cứq khoiq táq samoât ncháu ớn, ma tâng dống ncháu noâng la‑a.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Chơ ncháu ki ớn ranễng án neq: ‘Mới loŏh tễ vil, pỡq chu rana put cớp dũ ravéh cớt hỡ. Khân mới ramóh cũai aléq, yỗn mới cucốh cucũoi mơi cũai ki toâq, dŏq táq yỗn tadát dống cứq.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Ma máh cũai cứq khoiq mơi tễ nhũang, ki tỡ va manoaq têq toâq cha bũi tâng dống cứq.’”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Bữn clứng cũai pỡq parnơi cớp Yê-su. Chơ án píh nhêng chu alới cớp atỡng alới neq:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Khân cũai aléq yoc ễ puai ngê cứq, ma cũai ki ayooq mpiq mpoaq án, tỡ la con lacuoi án, tỡ la sễm ai sễm ỡi án, tỡ la án ayooq rangứh án bữm hỡn tễ án ayooq cứq, cũai ki tỡ têq puai ngê cứq.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Cũai aléq ma tỡ bữn ĩt dỗl bữm aluang sangcáng án bữm, cớp tỡ bữn puai cứq lứq samoât, cũai ki tỡ têq cỡt cũai rien tễ cứq.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Khân bữn manoaq tễ anhia ma yoc ễ táq muoi lám dống toâr, dâu lứq cóq án tếng máh aluang aloai crái samữ voai.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Khân án tỡ bữn táq ngkíq, cŏh lơ toâq án patứng dống, ma tỡ bữn khám máh crơng ễ táq moâm, chơ dũ náq cũai hữm dống ki tỡ bữn moâm, cớp alới cacháng ayê án.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Alới pai neq: ‘Cũai nâi khoiq táq dống, ma tỡ cỡt moâm noâng!’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Cớp khân bữn puo ca bữn muoi vian tahan, ma án ễ pỡq chíl puo ca bữn bar vian tahan, dâu lứq puo ki cóq chanchớm nŏ́q án ễ táq yỗn têq riap.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Khân án dáng tỡ riap, bo puo canŏ́h noâng ỡt yơng, án cóq ớn máh ranễng án pỡq sễq tễ puo ki chỗi chíl noâng, ma yỗn ỡt ratoi.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Machớng ki tê, khân bữn cũai tễ anhia ma tỡ bữn táh dũ ramứh án bữn, án tỡ têq cỡt cũai rien tễ cứq.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Boi la lứq crơng o. Ma khân boi cỡt ntiah, nŏ́q ễ táq yỗn cỡt báq loah?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Tỡ têq táq ntrớu noâng boi ki. Hái cóq voang chu cutễq. Aléq bữn cutũr yoc ễ tamứng, ki tamứng!”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.