Jó 14
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NVT
1 “Tễ tangái mpiq canỡt, hái ieuq cớp ŏ́q cũai rachuai; dỡi tamoong cũai cakéh cớp bữn moang ŏ́c túh arức.
1 “Como é frágil o ser humano! Sua vida é breve e cheia de aflições.
2 Hái toâr achỗn ariang piar bát, chơ sangot khỗ; hái cỡt ariang mul vớt chái lứq.
2 Como uma flor, nasce e depois murcha; como uma sombra passageira, some depressa.
3 Yiang Sursĩ ơi! Anhia noâng ễ nhêng cloân níc chu cứq tỡ? Tỡ la dững cứq chu ntốq rasữq, dŏq anoat tôt cứq?
3 É preciso que vigies uma criatura tão frágil e exijas que te preste contas?
4 Tỡ bữn noau têq ĩt crơng bráh o tễ crơng nhơp; lứq tỡ bữn noau têq táq ngkíq.
4 Quem pode extrair pureza de algo impuro? Ninguém!
5 Tangái casâi cũai tamoong anhia khoiq anoat dŏq tễ dâu lứq chơ, cớp casâi cumo dũn maléq la sốt pỡ Ncháu.
5 Estabeleceste a extensão de nossa vida; sabes quantos meses viveremos, e não recebemos nem um dia a mais.
6 Ngkíq sễq anhia nguai chíq tễ hếq, cớp táh yỗn hếq ỡt muoi noaq sâng; dŏq yỗn hếq táq moâm máh ranáq hếq, chơ rlu machớng cũai tuthễ.
6 Portanto, dá-nos sossego, deixa-nos descansar! Somos como trabalhadores braçais; permite que terminemos nosso trabalho em paz.
7 “Nỡm aluang noâng bữn ŏ́c ngcuang vớt noau tamư án, yuaq nỡm ki têq hon loah tamái.
7 “Até mesmo uma árvore tem mais esperança, pois, se for cortada, voltará a brotar e dar novos ramos.
8 Tam rêh án khoiq crưong, cớp rangứl khoiq cuchĩt,
8 Ainda que as raízes tenham envelhecido na terra e o tronco esteja podre,
9 ma khân noau rooh dỡq yỗn yũr bĩq, lứq án tamoong loah, cớp hon abễng samoât aluang noâng cớt.
9 com o cheiro da água, voltará a brotar e dar ramos, como uma planta nova.
10 Ma toâq cũai cuchĩt, dỡi tamoong hếq la nheq bo ki toâp; toâq hếq ta-ŏh tangứh, hếq pỡq chu léq?
10 “Mas, quando as pessoas morrem, perdem as forças; dão o último suspiro e, depois, onde estão?
11 Cũai cuchĩt cỡt samoât dỡq tũm tangứt hoi, cớp samoât dỡq amống khoiq sarễt khỗ;
11 Como a água evapora do lago e o rio desaparece na seca,
12 machớng ki tê, bo noâng bữn paloŏng, lứq cũai cuchĩt tỡ têq yuor noâng; amoaih ma tỡ bữn tamỡ; alới bếq langêt tháng, tỡ bữn rachâu noâng.
12 são colocadas no túmulo e não voltam a se levantar. Até que os céus deixem de existir, não acordarão; não serão despertadas de seu sono.
13 “Cứq cumíq ễq Yiang Sursĩ cutooq cứq tâng ntốq cũai cuchĩt ỡt, toau toâq tangái án tỡ bữn cutâu noâng. Sễq Ncháu anoat tangái casâi dŏq sanhữ loah cứq.
13 “Quem dera tu me escondesses na sepultura e me esquecesses ali até tua ira passar! Quem dera me desses um tempo de descanso, para que só então te lembrasses de mim!
14 Khân cũai cuchĩt, têq án tamoong loah tỡ? Ma cứq ễ ỡt acoan dũ tangái sadâu, yỗn toau toâq tangái cứq bữn racláh tễ máh ramứh túh coat nâi.
14 Podem os mortos voltar a viver? Assim eu teria esperança durante todos os meus anos de luta e aguardaria a libertação que a morte traz.
15 Toâq anhia arô cứq, cứq lứq ta‑ỡi anhia, chơ anhia sâng bũi tễ cứq, la cũai anhia khoiq tễng.
15 Tu chamarias, e eu responderia; tu ansiarias por mim, a obra de tuas mãos.
16 Bo ki anhia noap dũ rayáh cứq pỡq, ma anhia tỡ bữn nhêng ễ noap ranáq lôih cứq táq.
16 Assim, tu protegerias meus passos, em vez de vigiares meus pecados.
17 Anhia lứq táh lôih yỗn cứq, cớp ĩt dững aloŏh nheq; anhia lứq pupứt yỗn bráh o loah máh ranáq lôih cứq.
17 Meus pecados seriam fechados num saco, e tu cobririas minha culpa.
18 “Máh cóh king ralíh cớp ta‑áh asễng. Máh crang cỡt rasĩc nheq tễ ntốq tiaq án.
18 “Em vez disso, assim como os montes desmoronam e as rochas caem de onde estão,
19 Dỡq cưiq tamáu côl yỗn sapĩl asễng, cớp mia choân cũat dững máh cloong cutễq. Lứq ngkíq tê, Ncháu talốh táh ŏ́c cũai ngcuang.
19 como a água desgasta as pedras e as enchentes arrastam a terra, tu destróis a esperança do ser humano.
20 Anhia bữn riap níc alới cớp tuih alới yỗn vớt tễ yáng moat anhia. Moat múh alới cỡt bieu ravĩat toâq cuchĩt, cớp tuih alới pỡq chíq.
20 Tu prevaleces sempre sobre ele, e ele se vai; tu o desfiguras na morte e o mandas embora.
21 Máh con samiang alới noau yám noap lứq, ma alới tỡ bữn dáng; máh con alới ramóh túh cadĩt lứq, ma alới tỡ bữn sapúh.
21 Não sabe se os filhos crescerão com honra ou afundarão no esquecimento.
22 Alới sâng a‑ĩ tâng tỗ chác, cớp cuclỗiq cucling yỗn ống tỗ bữm sâng.”
22 Ele sofre sua própria dor e lamenta apenas por si mesmo”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.