Jó 14

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 “Tễ tangái mpiq canỡt, hái ieuq cớp ŏ́q cũai rachuai; dỡi tamoong cũai cakéh cớp bữn moang ŏ́c túh arức.
1 “O ser humano, nascido de mulher, vive breve tempo, cheio de inquietação.
2 Hái toâr achỗn ariang piar bát, chơ sangot khỗ; hái cỡt ariang mul vớt chái lứq.
2 Nasce como a flor e murcha; foge como a sombra e não permanece.
3 Yiang Sursĩ ơi! Anhia noâng ễ nhêng cloân níc chu cứq tỡ? Tỡ la dững cứq chu ntốq rasữq, dŏq anoat tôt cứq?
3 Sobre ele abres os teus olhos? E me fazes entrar em juízo contigo?
4 Tỡ bữn noau têq ĩt crơng bráh o tễ crơng nhơp; lứq tỡ bữn noau têq táq ngkíq.
4 Quem poderá tirar coisa pura daquilo que é impuro? Ninguém!
5 Tangái casâi cũai tamoong anhia khoiq anoat dŏq tễ dâu lứq chơ, cớp casâi cumo dũn maléq la sốt pỡ Ncháu.
5 Visto que os dias do ser humano estão contados, o número dos seus meses está nas tuas mãos; traçaste limites além dos quais não passará.
6 Ngkíq sễq anhia nguai chíq tễ hếq, cớp táh yỗn hếq ỡt muoi noaq sâng; dŏq yỗn hếq táq moâm máh ranáq hếq, chơ rlu machớng cũai tuthễ.
6 Desvia dele o teu olhar, para que tenha repouso, até que, como o trabalhador, tenha prazer no seu dia.”
7 “Nỡm aluang noâng bữn ŏ́c ngcuang vớt noau tamư án, yuaq nỡm ki têq hon loah tamái.
7 “Porque há esperança para a árvore, pois, mesmo cortada, voltará a brotar, e não cessarão os seus rebentos.
8 Tam rêh án khoiq crưong, cớp rangứl khoiq cuchĩt,
8 Se as suas raízes envelhecerem na terra, e o seu tronco morrer no chão,
9 ma khân noau rooh dỡq yỗn yũr bĩq, lứq án tamoong loah, cớp hon abễng samoât aluang noâng cớt.
9 ao cheiro das águas brotará e dará ramos como a planta nova.
10 Ma toâq cũai cuchĩt, dỡi tamoong hếq la nheq bo ki toâp; toâq hếq ta-ŏh tangứh, hếq pỡq chu léq?
10 Mas, se alguém morre, fica prostrado; o ser humano expira e para onde vai?”
11 Cũai cuchĩt cỡt samoât dỡq tũm tangứt hoi, cớp samoât dỡq amống khoiq sarễt khỗ;
11 “Como as águas do lago evaporam, e o rio se esgota e seca,
12 machớng ki tê, bo noâng bữn paloŏng, lứq cũai cuchĩt tỡ têq yuor noâng; amoaih ma tỡ bữn tamỡ; alới bếq langêt tháng, tỡ bữn rachâu noâng.
12 assim o ser humano se deita e não se levanta; enquanto existirem os céus, não acordará, nem será despertado do seu sono.”
13 “Cứq cumíq ễq Yiang Sursĩ cutooq cứq tâng ntốq cũai cuchĩt ỡt, toau toâq tangái án tỡ bữn cutâu noâng. Sễq Ncháu anoat tangái casâi dŏq sanhữ loah cứq.
13 “Quem dera me escondesses na sepultura e me ocultasses até que a tua ira passasse! Quem dera me fixasses um prazo e depois te lembrasses de mim!
14 Khân cũai cuchĩt, têq án tamoong loah tỡ? Ma cứq ễ ỡt acoan dũ tangái sadâu, yỗn toau toâq tangái cứq bữn racláh tễ máh ramứh túh coat nâi.
14 Quando alguém morre, será que volta a viver? Todos os dias da minha luta esperaria, até que viesse a minha mudança.
15 Toâq anhia arô cứq, cứq lứq ta‑ỡi anhia, chơ anhia sâng bũi tễ cứq, la cũai anhia khoiq tễng.
15 Tu me chamarias, e eu te responderia; terias saudades da obra das tuas mãos;
16 Bo ki anhia noap dũ rayáh cứq pỡq, ma anhia tỡ bữn nhêng ễ noap ranáq lôih cứq táq.
16 e até contarias os meus passos e não levarias em conta os meus pecados.
17 Anhia lứq táh lôih yỗn cứq, cớp ĩt dững aloŏh nheq; anhia lứq pupứt yỗn bráh o loah máh ranáq lôih cứq.
17 A minha transgressão estaria selada num saco, e terias encoberto as minhas iniquidades.”
18 “Máh cóh king ralíh cớp ta‑áh asễng. Máh crang cỡt rasĩc nheq tễ ntốq tiaq án.
18 “Mas como o monte que desmorona e se desfaz, e a rocha que se move do seu lugar,
19 Dỡq cưiq tamáu côl yỗn sapĩl asễng, cớp mia choân cũat dững máh cloong cutễq. Lứq ngkíq tê, Ncháu talốh táh ŏ́c cũai ngcuang.
19 como as águas gastam as pedras, e as cheias levam o pó da terra, assim destróis a esperança humana.
20 Anhia bữn riap níc alới cớp tuih alới yỗn vớt tễ yáng moat anhia. Moat múh alới cỡt bieu ravĩat toâq cuchĩt, cớp tuih alới pỡq chíq.
20 Tu prevaleces para sempre contra o ser humano, e ele passa; mudas o semblante dele e o despedes.
21 Máh con samiang alới noau yám noap lứq, ma alới tỡ bữn dáng; máh con alới ramóh túh cadĩt lứq, ma alới tỡ bữn sapúh.
21 Os seus filhos recebem honras, e ele não sabe; são humilhados, e ele não percebe.
22 Alới sâng a‑ĩ tâng tỗ chác, cớp cuclỗiq cucling yỗn ống tỗ bữm sâng.”
22 Ele sente as dores apenas de seu próprio corpo, e a sua alma lamenta apenas por si mesma.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.