Jó 14
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARC
1 “Tễ tangái mpiq canỡt, hái ieuq cớp ŏ́q cũai rachuai; dỡi tamoong cũai cakéh cớp bữn moang ŏ́c túh arức.
1 O homem, nascido da mulher, é de bem poucos dias e cheio de inquietação.
2 Hái toâr achỗn ariang piar bát, chơ sangot khỗ; hái cỡt ariang mul vớt chái lứq.
2 Sai como a flor e se seca; foge também como a sombra e não permanece.
3 Yiang Sursĩ ơi! Anhia noâng ễ nhêng cloân níc chu cứq tỡ? Tỡ la dững cứq chu ntốq rasữq, dŏq anoat tôt cứq?
3 E sobre este tal abres os teus olhos, e a mim me fazes entrar em juízo contigo.
4 Tỡ bữn noau têq ĩt crơng bráh o tễ crơng nhơp; lứq tỡ bữn noau têq táq ngkíq.
4 (Quem do imundo tirará o puro? Ninguém!)
5 Tangái casâi cũai tamoong anhia khoiq anoat dŏq tễ dâu lứq chơ, cớp casâi cumo dũn maléq la sốt pỡ Ncháu.
5 Visto que os seus dias estão determinados, contigo está o número dos seus meses; e tu lhe puseste limites, e não passará além deles.
6 Ngkíq sễq anhia nguai chíq tễ hếq, cớp táh yỗn hếq ỡt muoi noaq sâng; dŏq yỗn hếq táq moâm máh ranáq hếq, chơ rlu machớng cũai tuthễ.
6 Desvia-te dele, para que tenha repouso, até que, como o jornaleiro, tenha contentamento no seu dia.
7 “Nỡm aluang noâng bữn ŏ́c ngcuang vớt noau tamư án, yuaq nỡm ki têq hon loah tamái.
7 Porque há esperança para a árvore, que, se for cortada, ainda se renovará, e não cessarão os seus renovos.
8 Tam rêh án khoiq crưong, cớp rangứl khoiq cuchĩt,
8 Se envelhecer na terra a sua raiz, e morrer o seu tronco no pó,
9 ma khân noau rooh dỡq yỗn yũr bĩq, lứq án tamoong loah, cớp hon abễng samoât aluang noâng cớt.
9 ao cheiro das águas, brotará e dará ramos como a planta.
10 Ma toâq cũai cuchĩt, dỡi tamoong hếq la nheq bo ki toâp; toâq hếq ta-ŏh tangứh, hếq pỡq chu léq?
10 Mas, morto o homem, é consumido; sim, rendendo o homem o espírito, então, onde está?
11 Cũai cuchĩt cỡt samoât dỡq tũm tangứt hoi, cớp samoât dỡq amống khoiq sarễt khỗ;
11 Como as águas se retiram do mar, e o rio se esgota e fica seco,
12 machớng ki tê, bo noâng bữn paloŏng, lứq cũai cuchĩt tỡ têq yuor noâng; amoaih ma tỡ bữn tamỡ; alới bếq langêt tháng, tỡ bữn rachâu noâng.
12 assim o homem se deita e não se levanta; até que não haja mais céus, não acordará, nem se erguerá de seu sono.
13 “Cứq cumíq ễq Yiang Sursĩ cutooq cứq tâng ntốq cũai cuchĩt ỡt, toau toâq tangái án tỡ bữn cutâu noâng. Sễq Ncháu anoat tangái casâi dŏq sanhữ loah cứq.
13 Tomara que me escondesses na sepultura, e me ocultasses até que a tua ira se desviasse, e me pusesses um limite, e te lembrasses de mim!
14 Khân cũai cuchĩt, têq án tamoong loah tỡ? Ma cứq ễ ỡt acoan dũ tangái sadâu, yỗn toau toâq tangái cứq bữn racláh tễ máh ramứh túh coat nâi.
14 Morrendo o homem, porventura, tornará a viver? Todos os dias de meu combate esperaria, até que viesse a minha mudança.
15 Toâq anhia arô cứq, cứq lứq ta‑ỡi anhia, chơ anhia sâng bũi tễ cứq, la cũai anhia khoiq tễng.
15 Chamar-me-ias, e eu te responderia; afeiçoa-te à obra de tuas mãos.
16 Bo ki anhia noap dũ rayáh cứq pỡq, ma anhia tỡ bữn nhêng ễ noap ranáq lôih cứq táq.
16 Mas agora contas os meus passos; não estás tu vigilante sobre o meu pecado?
17 Anhia lứq táh lôih yỗn cứq, cớp ĩt dững aloŏh nheq; anhia lứq pupứt yỗn bráh o loah máh ranáq lôih cứq.
17 A minha transgressão está selada num saco, e amontoas as minhas iniquidades.
18 “Máh cóh king ralíh cớp ta‑áh asễng. Máh crang cỡt rasĩc nheq tễ ntốq tiaq án.
18 E, na verdade, caindo a montanha, desfaz-se; e a rocha se remove do seu lugar.
19 Dỡq cưiq tamáu côl yỗn sapĩl asễng, cớp mia choân cũat dững máh cloong cutễq. Lứq ngkíq tê, Ncháu talốh táh ŏ́c cũai ngcuang.
19 As águas gastam as pedras; as cheias afogam o pó da terra; e tu fazes perecer a esperança do homem.
20 Anhia bữn riap níc alới cớp tuih alới yỗn vớt tễ yáng moat anhia. Moat múh alới cỡt bieu ravĩat toâq cuchĩt, cớp tuih alới pỡq chíq.
20 Tu para sempre prevaleces contra ele, e ele passa; tu, mudando o seu rosto, o despedes.
21 Máh con samiang alới noau yám noap lứq, ma alới tỡ bữn dáng; máh con alới ramóh túh cadĩt lứq, ma alới tỡ bữn sapúh.
21 Os seus filhos estão em honra, sem que ele o saiba; ou ficam minguados, sem que ele o perceba;
22 Alới sâng a‑ĩ tâng tỗ chác, cớp cuclỗiq cucling yỗn ống tỗ bữm sâng.”
22 mas a sua carne, nele, tem dores; e a sua alma, nele, lamenta.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.