2 Samuel 13

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ap-salôm con samiang Davĩt, bữn muoi lám a‑ễm cumũr, ramứh Tamar. Thán riang niang o la‑ĩat lứq; cớp niang tỡ yũah bữn cayac. Am-nôn la con samiang Davĩt tê, yoc ễ bữn niang Tamar.
1 Aconteceu, depois disso, que Amnon, filho de Davi, se enamorou de Tamar, irmã de Absalão, filho de Davi, que era muito bela.
2 Án ayooq niang toau cỡt rang‑ĩ loâng, yuaq án chanchớm nŏ́q la tỡ têq bữn niang. Niang cỡt cumũr plot; noau kháng tỡ yỗn án ramóh cớp samiang aléq.
2 Amnon se consumia de tal modo por Tamar, sua irmã, a ponto de ficar doente, pois ela era virgem e parecia-lhe impossível fazer-lhe o que quer que fosse.
3 Am-nôn bữn yớu manoaq, ramứh Yô-nadap, con samiang Si-mia ai Davĩt. Yô-nadap la cũai khễuq aloŏh ngê.
3 Ora, Amnon tinha um amigo chamado Jonadab, filho de Semaa, irmão de Davi, o qual era muito sagaz.
4 Án pai chóq Am-nôn neq: “Mới la lứq con puo, ma cứq hữm mới bữn ŏ́c ngua cu rangái cu sadâu. Bữn ranáq ntrớu cỡt cớp mới?”
4 Disse ele a Amnon: Por que, ó príncipe, estás tão abatido todas as manhãs? Não mo queres dizer? É que amo Tamar, respondeu Amnon, a irmã de meu irmão Absalão.
5 Yô-nadap pai chóq án neq: “Mới pỡq bếq, táq nan a‑ĩ. Toâq mpoaq mới toâq clơ, yỗn mới atỡng án neq: ‘Sễq mpoaq yỗn Tamar a‑ễm cumũr cứq toâq asiem cứq. Cứq ễq án toâq pỡ ntốq nâi dŏq táq crơng sana yỗn cứq hữm, cớp cứq ễq án toâp asiem cứq cha.’”
5 Jonadab disse-lhe: Deita em tua cama, e finge-te doente. Quando o teu pai vier ver-te, tu lhe dirás: Permite que Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante de mim, a fim de que eu coma iguarias preparadas por sua mão.
6 Ngkíq, Am-nôn táq nan a‑ĩ, chơ án mut bếq.
6 Amnon deitou-se e fingiu que estava enfermo. Quando o rei veio visitá-lo, ele disse-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha preparar à minha vista dois pasteizinhos, para que eu coma de sua mão.
7 Chơ Davĩt ớn cũai pỡq atỡng Tamar pỡ dống án neq: “Mới pỡq chu dống Am-nôn cớp táq sana yỗn án cha.”
7 Davi mandou dizer a Tamar, no palácio: Vai à casa de teu irmão Amnon e prepara-lhe sua refeição.
8 Ngkíq Tamar pỡq, cớp án hữm Am-nôn bếq tâng cachơng. Án ĩt bỗt, chơ curáu cớp táq bễng pỡ ntốq ki yỗn Am-nôn hữm. Moâm ki án ĩt bễng pỡq sa-áp,
8 Tamar foi ter com o seu irmão Amnon, que estava deitado. Tomou farinha, amassou e fez os pastéis à sua vista.
9 chơ án ĩt aloŏh tễ adéh, dững yỗn Am-nôn, ma Am-nôn tỡ ễq cha.
9 Depois de tê-los cozido, tomou a panela e despejou-a diante dele, mas Amnon não quis comer, e disse: Manda sair todos daqui. E retiraram-se todos os que estavam junto dele,
10 Moâm ki án pai chóq niang neq: “Ĩt bễng dững chu nâi, cớp asiem yỗn cứq cha tâng pỡng cachơng nâi.”
10 Amnon disse então a Tamar: Traze o prato no meu quarto, para que eu coma de tua mão. Tamar tomou os pastéis que fizera e levou-os ao seu irmão no quarto.
11 Ma bo niang ntôm ĩt bễng, Am-nôn yống atĩ niang cớp pai neq: “Mới cóq bếq cớp cứq!”
11 E quando ela os oferecia a Amnon para que comesse, este segurou-a, dizendo: Vem, deita-te comigo, minha irmã!
12 Niang ta‑ỡi: “Tỡ ễq! Sễq ai chỗi ễp cứq táq ranáq casiet ĩn nneq. Khân táq nneq tâng tỗp I-sarel la lôih ntâng lứq!
12 Não, meu irmão, disse-lhe ela; não me violentes. Não se faz uma tal coisa em Israel. Não cometas semelhante infâmia.
13 Nŏ́q khớn cứq nhêng chu cũai canŏ́h; dếh mới la cỡt casiet táq lứq cớp cũai I-sarel tỡ bữn yám noap noâng mới. Cóq mới pỡq sễq tễ puo; cứq noap samoât án lứq chiau cứq yỗn mới.”
13 Aonde levaria eu o meu opróbrio? E tu serias olhado como um ímpio em Israel! É melhor que fales ao rei: ele não recusará dar-me a ti.
14 Ma Am-nôn tỡ bữn tamứng. Yuaq án rêng hỡn tễ niang, ngkíq án ễp niang bếq cớp án.
14 Mas ele não quis dar-lhe ouvidos e, como era mais forte que ela, violentou-a e se deitou com ela.
15 Vớt ki, Am-nôn kêt lứq niang; án kêt niang clữi tễ án ayooq tễ nhũang. Chơ án tuih niang neq: “Mới loŏh toâp tễ ntốq nâi!”
15 E logo a seguir Amnon concebeu uma profunda aversão por ela, mais violenta do que o amor que antes lhe tivera. Levanta-te, disse-lhe ele, e vai-te!
16 Niang ta‑ỡi án: “Tỡ ễq! Mới tuih aloŏh cứq tễ ntốq nâi, la lôih hỡn tễ mới táq tỡ o chóq cứq.”
16 Não, meu irmão, respondeu ela; o ultraje que me farias, expulsando-me, seria ainda mais grave do que o que me acabas de fazer. Ele, porém, não quis ouvi-la;
17 Án arô cũai táq ranáq cớp ớn alới neq: “Anhia dững aloŏh mansễm nâi yỗn vớt chíq tễ moat cứq! Cutớl án aloŏh, chơ catáih chíq toong, cớp cláng raláng hỡ!”
17 chamou o seu servo e disse-lhe: Põe fora daqui esta moça que me está importunando, e fecha a porta atrás dela.
18 Ngkíq cũai táq ranáq án cutớl niang cớp catáih ngoah toong, dếh cláng raláng.
18 {Ela trazia um vestido comprido, como se vestiam outrora as donzelas filhas do rei.} O servo expulsou-a, fechando a porta atrás dela.
19 Niang apáh ŏ́c túh ngua na ĩt bŏ́h pức tâng plỡ, háq au tuar, ĩt atĩ cupât mieiq, cớp lúh nhiam hỡ.
19 Tamar derramou então cinza sobre a cabeça, rasgou o seu longo vestido e, pondo a mão sobre a cabeça, afastou-se gritando.
20 Toâq Ap-salôm ai án hữm ngkíq, án blớh neq: “Am-nôn táq tỡ o cớp a‑ễm, pĩeiq tỡ? A‑ễm ơi! Mới chỗi túh ngua luat ngư tễ ranáq nâi. Án la ai mới, ma mpha mpiq. Ngkíq chỗi yỗn cũai canŏ́h dáng tễ ranáq nâi.”
20 Seu irmão Absalão disse-lhe: Esteve realmente contigo Amnon, teu irmão? Por agora, cala-te, minha irmã; ele é teu irmão: não penses mais nisso. E Tamar permaneceu consternada, na casa de seu irmão Absalão.
21 Toâq puo Davĩt sâng tễ ranáq nâi, án sâng ũan lứq.
21 O rei Davi soube de tudo o que se tinha passado, e inflamou-se com violência a sua cólera, mas não quis afligir seu filho Amnon, pois o amava por ser o seu primogênito.
22 Ma Ap-salôm kêt lứq Am-nôn, toau án tỡ rơi táq ntỡng noâng cớp Am-nôn, la cỗ tian Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar, amuaq án.
22 Quanto a Absalão, este não disse a Amnon uma só palavra, nem boa nem má, porque o odiava, por ter ele violado sua irmã Tamar.
23 Toâq vớt bar cumo, Ap-salôm aloŏh ngê yỗn pỡq cứt sóc cữu án pỡ vil Ba-al Hasor ỡt cheq vil Ep-ra-im. Án mơi máh con samiang puo toâq rôm pỡ ntốq ki.
23 Passados dois anos, Absalão tosquiava suas ovelhas em Baal Hasor, perto de Efraim, e convidou todos os filhos do rei.
24 Án pỡq ramóh puo Davĩt cớp pai neq: “Mpoaq ơi! Cứq con ễ táq muoi pêl cha bũi bo cứt sóc cữu cứq. Mpoaq cớp máh cũai ayững atĩ mpoaq têq toâq rôm tê tỡ?”
24 Veio ter com o rei e disse-lhe: Eis que se tosquiam as ovelhas de teu servo; venha, pois, o rei com os seus familiares à casa do teu servo.
25 Davĩt ta‑ỡi neq: “Con ơi! Cứq tỡ bữn pỡq mŏ! Khân hếq dũ náq pỡq, ki coat tê yỗn mới.”
25 O rei disse-lhe: Não, meu filho, não iremos todos, para não te sermos pesados. Malgrado instâncias de Absalão, o rei não quis ir, e o abençoou.
26 Ap-salôm sễq neq: “Khân ngkíq, cứq sễq mpoaq yỗn Am-nôn ai cứq ễn pỡq, têq tỡ?”
26 Absalão replicou: Se tu não vens, deixa ao menos que venha conosco o meu irmão Amnon. Por que, disse Davi, iria ele contigo?
27 Ap-salôm nhễt-panhễt rasễq níc toau Davĩt yỗn Am-nôn cớp máh con samiang án pỡq tê.
27 Mas Absalão tanto insistiu que Davi deixou partir com ele Amnon e todos os filhos do rei. E Absalão organizou um banquete real.
28 Án atỡng cũai táq ranáq án neq: “Anhia tutuaiq Am-nôn toâq án bũl blŏ́ng chơ. Chơ toâq cứq atỡng anhia neq: ‘Cachĩt chíq án,’ yỗn nheq náq anhia pỡq cachĩt toâp! Chỗi ngcŏh ntrớu; cứq roap bữm tễ ranáq nâi. Cóq anhia sabớng cớp clŏ́q lứq.”
28 Ora, Absalão dera aos seus criados a ordem seguinte: Ouvi! Quando Amnon tiver o coração alegre por causa do vinho, e eu vos disser: Feri Amnon!, então vós o matareis; não tenhais medo, porque sou eu quem vo-lo ordena. Coragem, e sede homens fortes!
29 Ngkíq máh cũai táq ranáq án táq puai ariang án ớn; tỗp alới cachĩt Am-nôn. Chơ máh con samiang puo Davĩt canŏ́h ễn chỗn ỡt tâng aséh lai, alới lúh chu nheq.
29 Os servos de Absalão fizeram a Amnon conforme o seu senhor lhes ordenara. Então todos os filhos do rei se levantaram, montaram nas suas mulas e fugiram.
30 Bo tỗp alới ntôm píh chu, bữn cũai pỡq atỡng Davĩt neq: “Ap-salôm khoiq cachĩt nheq con samiang anhia! Tỡ bữn noau khlâiq noâng.”
30 Estavam ainda a caminho, quando chegou ao rei o boato que dizia: Absalão feriu todos os príncipes; nenhum se salvou!
31 Yóiq toâp puo Davĩt yuor tayứng! Cớp án háq tampâc án tâc, dếh pũp tâng cutễq táq tếc sâng ngua. Máh cũai táq ranáq tâng ntốq ki háq tê tampâc alới.
31 O rei levantou-se, rasgou suas vestes e prostrou-se por terra; e todos os que o rodeavam rasgaram também as suas vestes.
32 Ma ramon Davĩt, ramứh Yô-nadap con samiang Si-mia, toâq atỡng neq: “Puo hếq ơi! Án tỡ bữn cachĩt nheq mŏ con samiang anhia; án cachĩt ống Am-nôn sâng. Ranáq nâi Ap-salôm carláh dỡq chóq Am-nôn, yuaq án dadŏq ễ táq Am-nôn, noap tễ tangái Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar a‑ễm án.
32 Mas Jonadab, filho de Semaa, irmão de Davi, tomou a palavra: Não pense o rei, meu senhor, que foram assassinados todos os jovens. Só Amnon morreu, porque Absalão decidira matá-lo desde o dia em que ele violou sua irmã Tamar.
33 Anhia chỗi tamứng santoiq noau pai con samiang anhia khoiq cuchĩt nheq. Án cachĩt ống manoaq Am-nôn sâng.”
33 Não acredite o rei, meu senhor, que morreram todos os príncipes. Só Amnon pereceu,
34 Ma bo ki tê Ap-salôm lúh.
34 e seus outros irmãos estão vivos. Entretanto, Absalão fugira. A sentinela, levantando os olhos, viu uma grande tropa que descia pelo declive do caminho de Horonaim, e veio anunciar ao rei: Vi homens que vinham pelo caminho de Horonaim, no flanco da montanha.
35 Yô-nadap atỡng puo Davĩt neq: “Nhêng tíh! Cũai ntôm sễng tễ cuar cóh ki la tỗp con samiang anhia, ariang hếq khoiq atỡng anhia chơ.”
35 Jonadab disse ao rei: São os príncipes que chegam; é bem como tinha dito o teu servo.
36 Toâq án pai moâm, máh con samiang Davĩt toâq. Tỗp alới nhiam; chơ puo cớp máh ayững atĩ án nhiam tê, cỗ alới sâng ngua lứq.
36 Falava ele ainda, quando entraram os filhos do rei e puseram-se a chorar. Então o rei e todos os seus derramaram abundantes lágrimas.
37 — ausente —
37 Quanto a Absalão, fugira para junto de Tolomai, filho de Amiud, rei de Gessur.
38 — ausente —
38 Enquanto isso, Davi continuava de luto pelo filho. E Absalão permaneceu três anos em Gessur, para onde fugira.
39 Tữ ŏ́c ngua cỗ Am-nôn cuchĩt khoiq viei loah chơ, Davĩt sâng sanhữ lứq Ap-salôm.
39 O ânimo do rei cessou de irritar-se contra Absalão, tendo-se consolado da perda de Amnon.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.