2 Samuel 13

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ap-salôm con samiang Davĩt, bữn muoi lám a‑ễm cumũr, ramứh Tamar. Thán riang niang o la‑ĩat lứq; cớp niang tỡ yũah bữn cayac. Am-nôn la con samiang Davĩt tê, yoc ễ bữn niang Tamar.
1 E aconteceu depois disto que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Án ayooq niang toau cỡt rang‑ĩ loâng, yuaq án chanchớm nŏ́q la tỡ têq bữn niang. Niang cỡt cumũr plot; noau kháng tỡ yỗn án ramóh cớp samiang aléq.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia aos olhos de Amnom dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Am-nôn bữn yớu manoaq, ramứh Yô-nadap, con samiang Si-mia ai Davĩt. Yô-nadap la cũai khễuq aloŏh ngê.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Án pai chóq Am-nôn neq: “Mới la lứq con puo, ma cứq hữm mới bữn ŏ́c ngua cu rangái cu sadâu. Bữn ranáq ntrớu cỡt cớp mới?”
4 O qual lhe disse: Por que tu de dia em dia tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Yô-nadap pai chóq án neq: “Mới pỡq bếq, táq nan a‑ĩ. Toâq mpoaq mới toâq clơ, yỗn mới atỡng án neq: ‘Sễq mpoaq yỗn Tamar a‑ễm cumũr cứq toâq asiem cứq. Cứq ễq án toâq pỡ ntốq nâi dŏq táq crơng sana yỗn cứq hữm, cớp cứq ễq án toâp asiem cứq cha.’”
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 Ngkíq, Am-nôn táq nan a‑ĩ, chơ án mut bếq.
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom, ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Chơ Davĩt ớn cũai pỡq atỡng Tamar pỡ dống án neq: “Mới pỡq chu dống Am-nôn cớp táq sana yỗn án cha.”
7 Mandou então Davi à casa, a Tamar, dizendo: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Ngkíq Tamar pỡq, cớp án hữm Am-nôn bếq tâng cachơng. Án ĩt bỗt, chơ curáu cớp táq bễng pỡ ntốq ki yỗn Am-nôn hữm. Moâm ki án ĩt bễng pỡq sa-áp,
8 E foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão (ele porém estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 chơ án ĩt aloŏh tễ adéh, dững yỗn Am-nôn, ma Am-nôn tỡ ễq cha.
9 E tomou a frigideira, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Moâm ki án pai chóq niang neq: “Ĩt bễng dững chu nâi, cớp asiem yỗn cứq cha tâng pỡng cachơng nâi.”
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida ao quarto, e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera, e levou-os a Amnom, seu irmão, no quarto.
11 Ma bo niang ntôm ĩt bễng, Am-nôn yống atĩ niang cớp pai neq: “Mới cóq bếq cớp cứq!”
11 E chegando-lhos, para que comesse, pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Niang ta‑ỡi: “Tỡ ễq! Sễq ai chỗi ễp cứq táq ranáq casiet ĩn nneq. Khân táq nneq tâng tỗp I-sarel la lôih ntâng lứq!
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Nŏ́q khớn cứq nhêng chu cũai canŏ́h; dếh mới la cỡt casiet táq lứq cớp cũai I-sarel tỡ bữn yám noap noâng mới. Cóq mới pỡq sễq tễ puo; cứq noap samoât án lứq chiau cứq yỗn mới.”
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Ma Am-nôn tỡ bữn tamứng. Yuaq án rêng hỡn tễ niang, ngkíq án ễp niang bếq cớp án.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou, e se deitou com ela.
15 Vớt ki, Am-nôn kêt lứq niang; án kêt niang clữi tễ án ayooq tễ nhũang. Chơ án tuih niang neq: “Mới loŏh toâp tễ ntốq nâi!”
15 Depois Amnom sentiu grande aversão por ela, pois maior era o ódio que sentiu por ela do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Niang ta‑ỡi án: “Tỡ ễq! Mới tuih aloŏh cứq tễ ntốq nâi, la lôih hỡn tễ mới táq tỡ o chóq cứq.”
16 Então ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 Án arô cũai táq ranáq cớp ớn alới neq: “Anhia dững aloŏh mansễm nâi yỗn vớt chíq tễ moat cứq! Cutớl án aloŏh, chơ catáih chíq toong, cớp cláng raláng hỡ!”
17 E chamou a seu moço que o servia, e disse: Ponha fora a esta, e fecha a porta após ela.
18 Ngkíq cũai táq ranáq án cutớl niang cớp catáih ngoah toong, dếh cláng raláng.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis); e seu servo a pôs para fora, e fechou a porta após ela.
19 Niang apáh ŏ́c túh ngua na ĩt bŏ́h pức tâng plỡ, háq au tuar, ĩt atĩ cupât mieiq, cớp lúh nhiam hỡ.
19 Então Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou; e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi andando e clamando.
20 Toâq Ap-salôm ai án hữm ngkíq, án blớh neq: “Am-nôn táq tỡ o cớp a‑ễm, pĩeiq tỡ? A‑ễm ơi! Mới chỗi túh ngua luat ngư tễ ranáq nâi. Án la ai mới, ma mpha mpiq. Ngkíq chỗi yỗn cũai canŏ́h dáng tễ ranáq nâi.”
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isto. Assim ficou Tamar, e esteve solitária em casa de Absalão seu irmão.
21 Toâq puo Davĩt sâng tễ ranáq nâi, án sâng ũan lứq.
21 E, ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Ma Ap-salôm kêt lứq Am-nôn, toau án tỡ rơi táq ntỡng noâng cớp Am-nôn, la cỗ tian Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar, amuaq án.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão odiava a Amnom, por ter forçado a Tamar sua irmã.
23 Toâq vớt bar cumo, Ap-salôm aloŏh ngê yỗn pỡq cứt sóc cữu án pỡ vil Ba-al Hasor ỡt cheq vil Ep-ra-im. Án mơi máh con samiang puo toâq rôm pỡ ntốq ki.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim; e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 Án pỡq ramóh puo Davĩt cớp pai neq: “Mpoaq ơi! Cứq con ễ táq muoi pêl cha bũi bo cứt sóc cữu cứq. Mpoaq cớp máh cũai ayững atĩ mpoaq têq toâq rôm tê tỡ?”
24 E foi Absalão ao rei, e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Davĩt ta‑ỡi neq: “Con ơi! Cứq tỡ bữn pỡq mŏ! Khân hếq dũ náq pỡq, ki coat tê yỗn mới.”
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém não quis ir, mas o abençoou.
26 Ap-salôm sễq neq: “Khân ngkíq, cứq sễq mpoaq yỗn Am-nôn ai cứq ễn pỡq, têq tỡ?”
26 Então disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei disse: Para que iria contigo?
27 Ap-salôm nhễt-panhễt rasễq níc toau Davĩt yỗn Am-nôn cớp máh con samiang án pỡq tê.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom, e a todos os filhos do rei.
28 Án atỡng cũai táq ranáq án neq: “Anhia tutuaiq Am-nôn toâq án bũl blŏ́ng chơ. Chơ toâq cứq atỡng anhia neq: ‘Cachĩt chíq án,’ yỗn nheq náq anhia pỡq cachĩt toâp! Chỗi ngcŏh ntrớu; cứq roap bữm tễ ranáq nâi. Cóq anhia sabớng cớp clŏ́q lứq.”
28 E Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então o matareis; não temais: porque porventura não sou eu quem vo-lo ordenei? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Ngkíq máh cũai táq ranáq án táq puai ariang án ớn; tỗp alới cachĩt Am-nôn. Chơ máh con samiang puo Davĩt canŏ́h ễn chỗn ỡt tâng aséh lai, alới lúh chu nheq.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 Bo tỗp alới ntôm píh chu, bữn cũai pỡq atỡng Davĩt neq: “Ap-salôm khoiq cachĩt nheq con samiang anhia! Tỡ bữn noau khlâiq noâng.”
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, chegou a nova a Davi, dizendo-se: Absalão feriu a todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Yóiq toâp puo Davĩt yuor tayứng! Cớp án háq tampâc án tâc, dếh pũp tâng cutễq táq tếc sâng ngua. Máh cũai táq ranáq tâng ntốq ki háq tê tampâc alới.
31 Então o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 Ma ramon Davĩt, ramứh Yô-nadap con samiang Si-mia, toâq atỡng neq: “Puo hếq ơi! Án tỡ bữn cachĩt nheq mŏ con samiang anhia; án cachĩt ống Am-nôn sâng. Ranáq nâi Ap-salôm carláh dỡq chóq Am-nôn, yuaq án dadŏq ễ táq Am-nôn, noap tễ tangái Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar a‑ễm án.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, respondeu, e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os moços filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que forçou a Tamar sua irmã.
33 Anhia chỗi tamứng santoiq noau pai con samiang anhia khoiq cuchĩt nheq. Án cachĩt ống manoaq Am-nôn sâng.”
33 Não se lhe ponha, pois, agora no coração do rei meu senhor tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Ma bo ki tê Ap-salôm lúh.
34 E Absalão fugiu; e o moço que estava de guarda, levantou os seus olhos, e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Yô-nadap atỡng puo Davĩt neq: “Nhêng tíh! Cũai ntôm sễng tễ cuar cóh ki la tỗp con samiang anhia, ariang hếq khoiq atỡng anhia chơ.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme à palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Toâq án pai moâm, máh con samiang Davĩt toâq. Tỗp alới nhiam; chơ puo cớp máh ayững atĩ án nhiam tê, cỗ alới sâng ngua lứq.
36 E aconteceu que, como acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 — ausente —
37 Assim Absalão fugiu, e foi a Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava por seu filho todos aqueles dias.
38 — ausente —
38 Assim Absalão fugiu, e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 Tữ ŏ́c ngua cỗ Am-nôn cuchĩt khoiq viei loah chơ, Davĩt sâng sanhữ lứq Ap-salôm.
39 Então tinha o rei Davi saudades de Absalão; porque já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.