2 Samuel 13

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ap-salôm con samiang Davĩt, bữn muoi lám a‑ễm cumũr, ramứh Tamar. Thán riang niang o la‑ĩat lứq; cớp niang tỡ yũah bữn cayac. Am-nôn la con samiang Davĩt tê, yoc ễ bữn niang Tamar.
1 E aconteceu, depois disso, que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Án ayooq niang toau cỡt rang‑ĩ loâng, yuaq án chanchớm nŏ́q la tỡ têq bữn niang. Niang cỡt cumũr plot; noau kháng tỡ yỗn án ramóh cớp samiang aléq.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia, aos olhos de Amnom, dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Am-nôn bữn yớu manoaq, ramứh Yô-nadap, con samiang Si-mia ai Davĩt. Yô-nadap la cũai khễuq aloŏh ngê.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. E era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Án pai chóq Am-nôn neq: “Mới la lứq con puo, ma cứq hữm mới bữn ŏ́c ngua cu rangái cu sadâu. Bữn ranáq ntrớu cỡt cớp mới?”
4 E ele lhe disse: Por que tu de manhã em manhã tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então, lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Yô-nadap pai chóq án neq: “Mới pỡq bếq, táq nan a‑ĩ. Toâq mpoaq mới toâq clơ, yỗn mới atỡng án neq: ‘Sễq mpoaq yỗn Tamar a‑ễm cumũr cứq toâq asiem cứq. Cứq ễq án toâq pỡ ntốq nâi dŏq táq crơng sana yỗn cứq hữm, cớp cứq ễq án toâp asiem cứq cha.’”
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço- te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 Ngkíq, Am-nôn táq nan a‑ĩ, chơ án mut bếq.
6 Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Chơ Davĩt ớn cũai pỡq atỡng Tamar pỡ dống án neq: “Mới pỡq chu dống Am-nôn cớp táq sana yỗn án cha.”
7 Mandou, então, Davi a casa, a Tamar, dizendo: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Ngkíq Tamar pỡq, cớp án hữm Am-nôn bếq tâng cachơng. Án ĩt bỗt, chơ curáu cớp táq bễng pỡ ntốq ki yỗn Am-nôn hữm. Moâm ki án ĩt bễng pỡq sa-áp,
8 E foi Tamar a casa de Amnom, seu irmão (ele, porém, estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 chơ án ĩt aloŏh tễ adéh, dững yỗn Am-nôn, ma Am-nôn tỡ ễq cha.
9 E tomou a assadeira e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Moâm ki án pai chóq niang neq: “Ĩt bễng dững chu nâi, cớp asiem yỗn cứq cha tâng pỡng cachơng nâi.”
10 Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera e os trouxe a Amnom, seu irmão, à câmara.
11 Ma bo niang ntôm ĩt bễng, Am-nôn yống atĩ niang cớp pai neq: “Mới cóq bếq cớp cứq!”
11 E, chegando-lhos, para que comesse, pegou dela e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, irmã minha.
12 Niang ta‑ỡi: “Tỡ ễq! Sễq ai chỗi ễp cứq táq ranáq casiet ĩn nneq. Khân táq nneq tâng tỗp I-sarel la lôih ntâng lứq!
12 Porém ela lhe disse: Não, irmão meu, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Nŏ́q khớn cứq nhêng chu cũai canŏ́h; dếh mới la cỡt casiet táq lứq cớp cũai I-sarel tỡ bữn yám noap noâng mới. Cóq mới pỡq sễq tễ puo; cứq noap samoât án lứq chiau cứq yỗn mới.”
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço- te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Ma Am-nôn tỡ bữn tamứng. Yuaq án rêng hỡn tễ niang, ngkíq án ễp niang bếq cớp án.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou e se deitou com ela.
15 Vớt ki, Am-nôn kêt lứq niang; án kêt niang clữi tễ án ayooq tễ nhũang. Chơ án tuih niang neq: “Mới loŏh toâp tễ ntốq nâi!”
15 Depois, Amnom a aborreceu com grandíssimo aborrecimento, porque maior era o aborrecimento com que a aborrecia do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te e vai-te.
16 Niang ta‑ỡi án: “Tỡ ễq! Mới tuih aloŏh cứq tễ ntốq nâi, la lôih hỡn tễ mới táq tỡ o chóq cứq.”
16 Então, ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 Án arô cũai táq ranáq cớp ớn alới neq: “Anhia dững aloŏh mansễm nâi yỗn vớt chíq tễ moat cứq! Cutớl án aloŏh, chơ catáih chíq toong, cớp cláng raláng hỡ!”
17 E chamou a seu moço que o servia e disse: Deita a esta fora e fecha a porta após ela.
18 Ngkíq cũai táq ranáq án cutớl niang cớp catáih ngoah toong, dếh cláng raláng.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis, com capas), e seu criado a deitou fora e fechou a porta após ela.
19 Niang apáh ŏ́c túh ngua na ĩt bŏ́h pức tâng plỡ, háq au tuar, ĩt atĩ cupât mieiq, cớp lúh nhiam hỡ.
19 Então, Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou, e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi-se andando e clamando.
20 Toâq Ap-salôm ai án hữm ngkíq, án blớh neq: “Am-nôn táq tỡ o cớp a‑ễm, pĩeiq tỡ? A‑ễm ơi! Mới chỗi túh ngua luat ngư tễ ranáq nâi. Án la ai mới, ma mpha mpiq. Ngkíq chỗi yỗn cũai canŏ́h dáng tễ ranáq nâi.”
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, irmã minha, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve solitária em casa de Absalão, seu irmão.
21 Toâq puo Davĩt sâng tễ ranáq nâi, án sâng ũan lứq.
21 E, ouvindo o rei Davi todas essas coisas, muito se acendeu em ira.
22 Ma Ap-salôm kêt lứq Am-nôn, toau án tỡ rơi táq ntỡng noâng cớp Am-nôn, la cỗ tian Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar, amuaq án.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão aborrecia a Amnom, por ter forçado a Tamar, sua irmã.
23 Toâq vớt bar cumo, Ap-salôm aloŏh ngê yỗn pỡq cứt sóc cữu án pỡ vil Ba-al Hasor ỡt cheq vil Ep-ra-im. Án mơi máh con samiang puo toâq rôm pỡ ntốq ki.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 Án pỡq ramóh puo Davĩt cớp pai neq: “Mpoaq ơi! Cứq con ễ táq muoi pêl cha bũi bo cứt sóc cữu cứq. Mpoaq cớp máh cũai ayững atĩ mpoaq têq toâq rôm tê tỡ?”
24 E veio Absalão ao rei e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Davĩt ta‑ỡi neq: “Con ơi! Cứq tỡ bữn pỡq mŏ! Khân hếq dũ náq pỡq, ki coat tê yỗn mới.”
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Ap-salôm sễq neq: “Khân ngkíq, cứq sễq mpoaq yỗn Am-nôn ai cứq ễn pỡq, têq tỡ?”
26 Então, disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria contigo?
27 Ap-salôm nhễt-panhễt rasễq níc toau Davĩt yỗn Am-nôn cớp máh con samiang án pỡq tê.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom e a todos os filhos do rei.
28 Án atỡng cũai táq ranáq án neq: “Anhia tutuaiq Am-nôn toâq án bũl blŏ́ng chơ. Chơ toâq cứq atỡng anhia neq: ‘Cachĩt chíq án,’ yỗn nheq náq anhia pỡq cachĩt toâp! Chỗi ngcŏh ntrớu; cứq roap bữm tễ ranáq nâi. Cóq anhia sabớng cớp clŏ́q lứq.”
28 E Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom! Então, o matareis; não temais; porventura, não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos e sede valentes.
29 Ngkíq máh cũai táq ranáq án táq puai ariang án ớn; tỗp alới cachĩt Am-nôn. Chơ máh con samiang puo Davĩt canŏ́h ễn chỗn ỡt tâng aséh lai, alới lúh chu nheq.
29 E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 Bo tỗp alới ntôm píh chu, bữn cũai pỡq atỡng Davĩt neq: “Ap-salôm khoiq cachĩt nheq con samiang anhia! Tỡ bữn noau khlâiq noâng.”
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, veio a nova a Davi, de que se dizia: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Yóiq toâp puo Davĩt yuor tayứng! Cớp án háq tampâc án tâc, dếh pũp tâng cutễq táq tếc sâng ngua. Máh cũai táq ranáq tâng ntốq ki háq tê tampâc alới.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 Ma ramon Davĩt, ramứh Yô-nadap con samiang Si-mia, toâq atỡng neq: “Puo hếq ơi! Án tỡ bữn cachĩt nheq mŏ con samiang anhia; án cachĩt ống Am-nôn sâng. Ranáq nâi Ap-salôm carláh dỡq chóq Am-nôn, yuaq án dadŏq ễ táq Am-nôn, noap tễ tangái Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar a‑ễm án.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os jovens filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Anhia chỗi tamứng santoiq noau pai con samiang anhia khoiq cuchĩt nheq. Án cachĩt ống manoaq Am-nôn sâng.”
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração do rei, meu senhor, tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Ma bo ki tê Ap-salôm lúh.
34 E Absalão fugiu. E o jovem que estava de guarda levantou os seus olhos e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pela banda do monte.
35 Yô-nadap atỡng puo Davĩt neq: “Nhêng tíh! Cũai ntôm sễng tễ cuar cóh ki la tỗp con samiang anhia, ariang hếq khoiq atỡng anhia chơ.”
35 Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Toâq án pai moâm, máh con samiang Davĩt toâq. Tỗp alới nhiam; chơ puo cớp máh ayững atĩ án nhiam tê, cỗ alới sâng ngua lứq.
36 E aconteceu que, quando acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram com mui grande choro.
37 — ausente —
37 Assim, Absalão fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi trouxe dó por seu filho todos aqueles dias.
38 — ausente —
38 Assim, Absalão fugiu e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 Tữ ŏ́c ngua cỗ Am-nôn cuchĩt khoiq viei loah chơ, Davĩt sâng sanhữ lứq Ap-salôm.
39 Então, tinha o rei Davi saudades de Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.