2 Samuel 13

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ap-salôm con samiang Davĩt, bữn muoi lám a‑ễm cumũr, ramứh Tamar. Thán riang niang o la‑ĩat lứq; cớp niang tỡ yũah bữn cayac. Am-nôn la con samiang Davĩt tê, yoc ễ bữn niang Tamar.
1 Ora, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e sucedeu depois de algum tempo que Amnom, filho de Davi enamorou-se dela.
2 Án ayooq niang toau cỡt rang‑ĩ loâng, yuaq án chanchớm nŏ́q la tỡ têq bữn niang. Niang cỡt cumũr plot; noau kháng tỡ yỗn án ramóh cớp samiang aléq.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por amar, sua irmã; pois era virgem, e parecia impossível a Amnom fazer coisa alguma com ela.
3 Am-nôn bữn yớu manoaq, ramứh Yô-nadap, con samiang Si-mia ai Davĩt. Yô-nadap la cũai khễuq aloŏh ngê.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Án pai chóq Am-nôn neq: “Mới la lứq con puo, ma cứq hữm mới bữn ŏ́c ngua cu rangái cu sadâu. Bữn ranáq ntrớu cỡt cớp mới?”
4 Este lhe perguntou: Por que tu de dia para dia tanto emagreces, ó filho do rei? não mo dirás a mim? Então lhe respondeu Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Yô-nadap pai chóq án neq: “Mới pỡq bếq, táq nan a‑ĩ. Toâq mpoaq mới toâq clơ, yỗn mới atỡng án neq: ‘Sễq mpoaq yỗn Tamar a‑ễm cumũr cứq toâq asiem cứq. Cứq ễq án toâq pỡ ntốq nâi dŏq táq crơng sana yỗn cứq hữm, cớp cứq ễq án toâp asiem cứq cha.’”
5 Tornou-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante dos meus olhos, para que eu veja e coma da sua mão.
6 Ngkíq, Am-nôn táq nan a‑ĩ, chơ án mut bếq.
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente. Vindo o rei visitá-lo, disse-lhe Amnom: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma da sua mão.
7 Chơ Davĩt ớn cũai pỡq atỡng Tamar pỡ dống án neq: “Mới pỡq chu dống Am-nôn cớp táq sana yỗn án cha.”
7 Mandou, então, Davi a casa, a dizer a Tamar: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Ngkíq Tamar pỡq, cớp án hữm Am-nôn bếq tâng cachơng. Án ĩt bỗt, chơ curáu cớp táq bễng pỡ ntốq ki yỗn Am-nôn hữm. Moâm ki án ĩt bễng pỡq sa-áp,
8 Foi, pois, Tamar a casa de Amnom, seu irmão; e ele estava deitado. Ela tomou massa e, amassando-a, fez bolos e os cozeu diante dos seus olhos.
9 chơ án ĩt aloŏh tễ adéh, dững yỗn Am-nôn, ma Am-nôn tỡ ễq cha.
9 E tomou a panela, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Moâm ki án pai chóq niang neq: “Ĩt bễng dững chu nâi, cớp asiem yỗn cứq cha tâng pỡng cachơng nâi.”
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida a câmara, para que eu coma da tua mão. E Tamar, tomando os bolos que fizera, levou-os à câmara, ao seu irmão Amnom.
11 Ma bo niang ntôm ĩt bễng, Am-nôn yống atĩ niang cớp pai neq: “Mới cóq bếq cớp cứq!”
11 Quando lhos chegou, para que ele comesse, Amnom pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Niang ta‑ỡi: “Tỡ ễq! Sễq ai chỗi ễp cứq táq ranáq casiet ĩn nneq. Khân táq nneq tâng tỗp I-sarel la lôih ntâng lứq!
12 Ela, porém, lhe respondeu: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Nŏ́q khớn cứq nhêng chu cũai canŏ́h; dếh mới la cỡt casiet táq lứq cớp cũai I-sarel tỡ bữn yám noap noâng mới. Cóq mới pỡq sễq tễ puo; cứq noap samoât án lứq chiau cứq yỗn mới.”
13 Quanto a mim, para onde levaria o meu opróbrio? E tu passarias por um dos insensatos em Israel. Rogo-te, pois, que fales ao rei, porque ele não me negará a ti.
14 Ma Am-nôn tỡ bữn tamứng. Yuaq án rêng hỡn tễ niang, ngkíq án ễp niang bếq cớp án.
14 Todavia ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Vớt ki, Am-nôn kêt lứq niang; án kêt niang clữi tễ án ayooq tễ nhũang. Chơ án tuih niang neq: “Mới loŏh toâp tễ ntốq nâi!”
15 Depois sentiu Amnom grande aversão por ela, pois maior era a aversão que se sentiu por ela do que o amor que lhe tivera. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Niang ta‑ỡi án: “Tỡ ễq! Mới tuih aloŏh cứq tễ ntốq nâi, la lôih hỡn tễ mới táq tỡ o chóq cứq.”
16 Então ela lhe respondeu: Não há razão de me despedires; maior seria este mal do que o outro já me tens feito. Porém ele não lhe quis dar ouvidos,
17 Án arô cũai táq ranáq cớp ớn alới neq: “Anhia dững aloŏh mansễm nâi yỗn vớt chíq tễ moat cứq! Cutớl án aloŏh, chơ catáih chíq toong, cớp cláng raláng hỡ!”
17 mas, chamando o moço que o servia, disse-lhe: Deita fora a esta mulher, e fecha a porta após ela.
18 Ngkíq cũai táq ranáq án cutớl niang cớp catáih ngoah toong, dếh cláng raláng.
18 Ora, trazia ela uma túnica talar; porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis. Então o criado dele a deitou fora, e fechou a porta após ela.
19 Niang apáh ŏ́c túh ngua na ĩt bŏ́h pức tâng plỡ, háq au tuar, ĩt atĩ cupât mieiq, cớp lúh nhiam hỡ.
19 Pelo que Tamar, lançando cinza sobre a cabeça, e rasgando a túnica talar que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça, e se foi andando e clamando.
20 Toâq Ap-salôm ai án hữm ngkíq, án blớh neq: “Am-nôn táq tỡ o cớp a‑ễm, pĩeiq tỡ? A‑ễm ơi! Mới chỗi túh ngua luat ngư tễ ranáq nâi. Án la ai mới, ma mpha mpiq. Ngkíq chỗi yỗn cũai canŏ́h dáng tễ ranáq nâi.”
20 Mas Absalão, seu irmão, lhe perguntou: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o seu coração por isto. Assim ficou Tamar, desolada, em casa de Absalão, seu irmão.
21 Toâq puo Davĩt sâng tễ ranáq nâi, án sâng ũan lứq.
21 Quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Ma Ap-salôm kêt lứq Am-nôn, toau án tỡ rơi táq ntỡng noâng cớp Am-nôn, la cỗ tian Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar, amuaq án.
22 Absalão, porém, não falou com Amnom, nem mal nem bem, porque odiava a Amnom por ter ele forçado a Tamar, sua irmã.
23 Toâq vớt bar cumo, Ap-salôm aloŏh ngê yỗn pỡq cứt sóc cữu án pỡ vil Ba-al Hasor ỡt cheq vil Ep-ra-im. Án mơi máh con samiang puo toâq rôm pỡ ntốq ki.
23 Decorridos dois anos inteiros, tendo Absalão tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, convidou todos os filhos do rei.
24 Án pỡq ramóh puo Davĩt cớp pai neq: “Mpoaq ơi! Cứq con ễ táq muoi pêl cha bũi bo cứt sóc cữu cứq. Mpoaq cớp máh cũai ayững atĩ mpoaq têq toâq rôm tê tỡ?”
24 Foi, pois, Absalão ter com o rei, e disse: Eis que agora o teu servo faz a tosquia. Peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Davĩt ta‑ỡi neq: “Con ơi! Cứq tỡ bữn pỡq mŏ! Khân hếq dũ náq pỡq, ki coat tê yỗn mới.”
25 O rei, porém, respondeu a Absalão: Não, meu filho, não vamos todos, para não te sermos pesados. Absalão instou com ele; todavia ele não quis ir, mas deu-lhe a sua benção.
26 Ap-salôm sễq neq: “Khân ngkíq, cứq sễq mpoaq yỗn Am-nôn ai cứq ễn pỡq, têq tỡ?”
26 Disse-lhe Absalão: Ao menos, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. O rei, porém, lhe perguntou: Para que iria ele contigo?
27 Ap-salôm nhễt-panhễt rasễq níc toau Davĩt yỗn Am-nôn cớp máh con samiang án pỡq tê.
27 Mas como Absalão instasse com o rei, este deixou ir com ele Amnom, e os demais filhos do rei.
28 Án atỡng cũai táq ranáq án neq: “Anhia tutuaiq Am-nôn toâq án bũl blŏ́ng chơ. Chơ toâq cứq atỡng anhia neq: ‘Cachĩt chíq án,’ yỗn nheq náq anhia pỡq cachĩt toâp! Chỗi ngcŏh ntrớu; cứq roap bữm tễ ranáq nâi. Cóq anhia sabớng cớp clŏ́q lứq.”
28 Ora, Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom; então matai-o. Não tenhais medo; não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Ngkíq máh cũai táq ranáq án táq puai ariang án ớn; tỗp alới cachĩt Am-nôn. Chơ máh con samiang puo Davĩt canŏ́h ễn chỗn ỡt tâng aséh lai, alới lúh chu nheq.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um no seu mulo, fugiram.
30 Bo tỗp alới ntôm píh chu, bữn cũai pỡq atỡng Davĩt neq: “Ap-salôm khoiq cachĩt nheq con samiang anhia! Tỡ bữn noau khlâiq noâng.”
30 Enquanto eles ainda estavam em caminho, chegou a Davi um rumor, segundo o qual se dizia: Absalão matou todos os filhos do rei; nenhum deles ficou.
31 Yóiq toâp puo Davĩt yuor tayứng! Cớp án háq tampâc án tâc, dếh pũp tâng cutễq táq tếc sâng ngua. Máh cũai táq ranáq tâng ntốq ki háq tê tampâc alới.
31 Então o rei se levantou e, rasgando as suas vestes, lançou-se por terra; da mesma maneira todos os seus servos que lhe assistiam rasgaram as suas vestes.
32 Ma ramon Davĩt, ramứh Yô-nadap con samiang Si-mia, toâq atỡng neq: “Puo hếq ơi! Án tỡ bữn cachĩt nheq mŏ con samiang anhia; án cachĩt ống Am-nôn sâng. Ranáq nâi Ap-salôm carláh dỡq chóq Am-nôn, yuaq án dadŏq ễ táq Am-nôn, noap tễ tangái Am-nôn táq tỡ o chóq Tamar a‑ễm án.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse-lhe: Não presuma o meu senhor que mataram todos os mancebos filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Anhia chỗi tamứng santoiq noau pai con samiang anhia khoiq cuchĩt nheq. Án cachĩt ống manoaq Am-nôn sâng.”
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração ao rei meu senhor o pensar que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Ma bo ki tê Ap-salôm lúh.
34 Absalão, porém, fugiu. E o mancebo que estava de guarda, levantando os olhos, orou, e eis que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, ao lado do monte.
35 Yô-nadap atỡng puo Davĩt neq: “Nhêng tíh! Cũai ntôm sễng tễ cuar cóh ki la tỗp con samiang anhia, ariang hếq khoiq atỡng anhia chơ.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Toâq án pai moâm, máh con samiang Davĩt toâq. Tỗp alới nhiam; chơ puo cớp máh ayững atĩ án nhiam tê, cỗ alới sâng ngua lứq.
36 Acabando ele de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a sua voz, choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 — ausente —
37 Absalão, porém, fugiu, e foi ter com Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Tendo Absalão fugido para Gesur, esteve ali três anos.
39 Tữ ŏ́c ngua cỗ Am-nôn cuchĩt khoiq viei loah chơ, Davĩt sâng sanhữ lứq Ap-salôm.
39 Então o rei Davi sentiu saudades de Absalão, pois já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.