2 Samuel 12
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH
1 Yiang Sursĩ ớn Nathan pỡq ramóh Davĩt cớp pai chóq án neq: “Tâng muoi vil bữn bar náq cũai, muoi noaq cũai sốc bữn, ma muoi noaq ễn cũai cadĩt.
1 O Senhor Deus mandou que o profeta Natã fosse falar com Davi. Natã foi e disse: — Havia dois homens que viviam na mesma cidade: um era rico, e o outro era pobre.
2 Samiang sốc bữn ki, án bữn ntroŏq cớp cữu sa‑ữi.
2 O rico possuía muito gado e ovelhas,
3 Ma samiang cadĩt ŏ́q ntrớu loâng. Án bữn ống muoi lám cữu cán cớt cớt sâng, án chỡng tễ cũai canŏ́h. Án bán cữu ki yỗn toâr achỗn muoi prớh cớp máh con tâng dống án. Cữu ki cha sana machớng án, cớp nguaiq dỡq muoi cachoc cớp án nguaiq. Toâq án bếq, án panoam cữu ki. Cữu ki cỡt riang con cumũr án.
3 enquanto que o pobre tinha somente uma ovelha, que ele havia comprado. Ele cuidou dela, e ela cresceu na sua casa, junto com os filhos dele. Ele a alimentava com a sua própria comida, deixava que ela bebesse no seu próprio copo, e ela dormia no seu colo. A ovelha era como uma filha para ele.
4 Bữn muoi tangái, tamoi toâq sa‑óh cũai sốc; ma án tỡ ễq kiac charán án bữm yỗn tamoi cha. Chơ án ĩt cữu cũai cadĩt ki táq sana yỗn tamoi.”
4 Certo dia um visitante chegou à casa do homem rico. Este não quis matar um dos seus próprios animais para preparar uma refeição para o visitante; em vez disso, pegou a ovelha do homem pobre, matou-a e preparou com ela uma refeição para o seu hóspede.
5 Ngkíq Davĩt sâng ũan lứq chóq cũai sốc ki, cớp án pai neq: “Cứq sễq thễ dũan nhơ ramứh Yiang Sursĩ ca tamoong níc, cũai ki cóq cuchĩt!
5 Então Davi ficou furioso com aquele homem e disse: — Eu juro pelo
6 Cóq án culáh cữu pỗn trỗ pláih loah cữu án khoiq ĩt, yuaq án ŏ́q mứt sarũiq.”
6 Ele deverá pagar quatro vezes o que tirou, por ter feito uma coisa tão cruel!
7 Chơ Nathan pai neq: “Samiang ki la anhia toâp! Yiang Sursĩ tỗp I-sarel sang pai tễ anhia neq: ‘Cứq chóh mới yỗn cỡt puo cũai I-sarel, cớp chuai dỡi tamoong mới yỗn vớt tễ talang atĩ Salơ rapuai cachĩt.
7 Então Natã disse a Davi: — Esse homem é você. E é isto o que diz o
8 Cứq khoiq chiau tâm cutễq cớp máh lacuoi Salơ yỗn mới. Cứq chóh mới yỗn cỡt puo cũai I-sarel cớp cũai Yuda. Khân máh ramứh nâi ma tỡ dũ yũah, ki cứq ễ yỗn mới bữn clữi nâi ễn.
8 Eu lhe dei o reino e as mulheres dele; tornei você rei de Israel e de Judá. E, se isso não bastasse, eu lhe teria dado duas vezes mais.
9 Cỗ nŏ́q mới mumat ŏ́c cứq patâp? Nŏ́q mới táq ranáq sâuq nneq? Mới yỗn tỗp Amôn cachĩt Uria tâng ntốq rachíl, chơ mới ĩt lacuoi án.
9 Por que é que você desobedeceu aos meus mandamentos e fez essa coisa tão horrível? Você fez com que Urias, o heteu, fosse morto na batalha; deixou que os amonitas o matassem e então ficou com a esposa dele!
10 Sanua, cỗ mới mumat cứq, cớp ĩt lacuoi Uria tễ tỗp Hêt, ngkíq tŏ́ng toiq mới cu dỡi cóq bữn cũai cuchĩt na rachíl.
10 Portanto, porque você me desobedeceu e tomou a mulher de Urias, sempre alguns dos seus descendentes morrerão de morte violenta.
11 Cứq pai samoât samơi lứq, cứq ễ yỗn muoi noaq cũai tễ dống sũ mới toâp dững ranáq túh arức lứq atoâq pỡ mới. Mới têq bữn hữm máh ranáq nâi, toâq cứq ĩt máh lacuoi mới yỗn samiang canŏ́h, cớp samiang ki parlưi lacuoi mới yỗn dũ náq cũai hữm.
11 E também afirmo que farei uma pessoa da sua própria família causar a sua desgraça. Você verá isso quando eu tirar as suas esposas e as der a outro homem; e ele terá relações com elas em plena luz do dia.
12 Mới táq ranáq lôih tâng ntốq clỡp, ma cứq ễ táq yỗn ranáq nâi cỡt tâng ntốq mpáh, yỗn nheq tữh cũai I-sarel bữn hữm.’”
12 Você pecou escondido, em segredo, mas eu farei com que isso aconteça em plena luz do dia, para todo o povo de Israel ver.”
13 Davĩt ta‑ỡi neq: “Cứq khoiq táq lôih chóq Yiang Sursĩ chơ.”
13 Então Davi disse: — Eu pequei contra Deus, o Natã respondeu: — O
14 Ma cỗ mới saryễ Yiang Sursĩ ariang nâi, con samiang mới cóq cuchĩt.”
14 Mas, porque, fazendo isso, você mostrou tanto desprezo pelo Senhor , o seu filho morrerá.
15 Vớt Nathan chu, Yiang Sursĩ táq yỗn con Davĩt bữn tễ lacuoi Uria cỡt a‑ĩ ntâng lứq.
15 Aí Natã foi para casa. Então o
16 Ngkíq Davĩt câu sễq tễ Yiang Sursĩ yỗn chuai con án cỡt bán. Án tỡ bữn cha ntrớu. Cu sadâu toâq án mut tâng clống bếq, án bếq níc tâng tapang, án tỡ bữn bếq tâng cachơng.
16 Davi orou a Deus para que a criança sarasse e não quis comer nada. Entrou no seu quarto e passou a noite inteira deitado no chão.
17 Máh cũai ayững atĩ tâng dống puo mut ramóh án; alới rakiauq yỗn án yuor. Ma án tỡ ễq yuor, cớp tỡ ễq cha ntrớu cớp alới.
17 Então os funcionários do palácio tentaram fazer Davi se levantar, mas ele não quis e não comeu nada com eles.
18 Toâq tapul tangái ễn, con án cuchĩt; ma cũai ayững atĩ án tỡ khớn atỡng án. Tỗp alới chanchớm neq: “Bo carnễn ki noâng tamoong, án tỡ bữn ta‑ỡi ntrớu hái táq ntỡng cớp án. Ma khân hái atỡng án pai con samiang án khoiq cuchĩt chơ, cŏh lơ án samũl mứt cớp táq tỡ o tỗ án bữm.”
18 Uma semana depois, a criança morreu, e os funcionários ficaram com medo de dar a notícia a Davi. Eles disseram: — Enquanto a criança estava viva, Davi não respondia quando falávamos com ele. Como vamos dizer a ele que a criança morreu? Ele poderá fazer alguma loucura!
19 Toâq Davĩt hữm alới rachâp, án dáng raloaih la con án khoiq cuchĩt chơ. Ngkíq án blớh alới: “Con cứq khoiq cuchĩt chơ, pĩeiq tỡ?”
19 Quando Davi viu os oficiais cochichando uns com os outros, compreendeu que a criança havia morrido. Então perguntou: — A criança morreu? — Morreu! — responderam eles.
20 Davĩt yuor tễ tapang, chơ pỡq mpơi dỡq, atia nsễng tâng sóc, cớp thái tampâc tamái. Moâm ki án pỡq rôm sang toam Yiang Sursĩ tâng dống sang. Toâq án píh chu pỡ dống, án sễq crơng sana, chơ noau aloŏh yỗn án cha.
20 Então Davi se levantou do chão, tomou um banho, penteou os cabelos e trocou de roupa. Depois foi à casa de Deus, o Senhor , e o adorou. Quando voltou ao palácio, pediu comida e comeu logo o que lhe foi servido.
21 Máh ayững atĩ án pai neq: “Tỗp hếq dớt tễ ranáq nâi. Bo carnễn ki noâng tamoong, anhia nhiam cớp ót sana; ma toâq án cuchĩt, anhia yuor cớp chi-cha!”
21 Aí os seus oficiais disseram: — Nós não entendemos isto. Enquanto o menino estava vivo, o senhor chorou por ele e não comeu; mas, logo que ele morreu, o senhor se levantou e comeu!
22 Davĩt ta‑ỡi: “Pĩeiq! Cứq ót sana cớp nhiam bo án noâng tamoong. Cứq chanchớm, cŏh lơ Yiang Sursĩ sâng sarũiq táq cứq cớp tỡ bữn yỗn con cứq cuchĩt.
22 — Sim! — respondeu Davi. — Enquanto o menino estava vivo, eu jejuei e chorei porque o Senhor poderia ter pena de mim e não deixar que ele morresse.
23 Ma sanua, án khoiq cuchĩt chơ, bữn cứq ót sana táq ntrớu? Têq cứq táq yỗn án tamoong loah tỡ? Nỡ‑ra cứq pỡq ỡt ntốq án ỡt tê. Ma án tỡ têq píh loah chu cứq.”
23 Mas agora que está morto, por que jejuar? Será que eu poderia fazê-lo viver novamente? Um dia eu irei para o lugar onde ele está, porém ele nunca voltará para mim.
24 Vớt ki, Davĩt aliam Bat-si-ba lacuoi án, cớp án bếq parnơi cớp Bat-si-ba. Chơ Bat-si-ba canỡt muoi lám con samiang, alới dŏq ramứh Sa-lamôn. Yiang Sursĩ ayooq Sa-lamôn,
24 Então Davi consolou a sua esposa Bate-Seba. Teve relações com ela, e ela deu à luz um filho, a quem Davi deu o nome de Salomão. Deus amou o menino
25 cớp Yiang Sursĩ ớn Nathan, la cũai tang bỗq án, yỗn amứh carnễn ki ramứh Yê-di-dia, yuaq Yiang Sursĩ ayooq án.
25 e mandou que o profeta Natã lhe desse o nome de Jedidias porque o Senhor Deus o amava.
26 Bo ki, Yô-ap ntôm chíl vil Raba, la vil toâr tỗp Amôn, cớp án cheng cheq ễ riap chơ.
26 Enquanto isso, Joabe continuou a atacar Rabá, a capital do país de Amom. Quando estava para conquistar a cidade,
27 Yô-ap ớn cũai dững parnai pỡq atỡng Davĩt neq: “Hếq khoiq chíl vil Raba, cớp khoiq ĩt ndỡm ntốq dỡq mec vil ki.
27 enviou mensageiros com o seguinte recado para Davi: — Eu ataquei Rabá e conquistei os seus reservatórios de água.
28 Sanua, sễq puo toâp parỗm máh tahan canŏ́h, chơ toâq chíl cớp cheng ĩt vil ki. Yuaq hếq tỡ ễq bữn ramứh ranoâng pai hếq chíl bữn vil nâi.”
28 Reúna agora o resto dos seus soldados, e o senhor ataque a cidade, e tome-a. Eu não quero ficar com a glória dessa vitória.
29 Ngkíq, Davĩt parỗm nheq tahan án; chơ loŏh chíl vil Raba cớp cheng bữn.
29 Então Davi reuniu os seus soldados, foi até Rabá, atacou a cidade e a conquistou.
30 Án ĩt vuam yiang Mil-côm, la rup yiang tỗp Amôn. Vuam ki noau táq toâq yễng, ntâng mán pái chít la sỡng ki-lô, cớp bữn hỗt tiaq atớt tâng ki. Davĩt curŏh ĩt hỗt tiaq ki, chơ án chóq tâng vuam án ễn. Cớp án ĩt máh crơng tâng vil nâi sa‑ữi lứq.
30 Moloque , o ídolo que os amonitas adoravam, tinha uma coroa que pesava mais ou menos trinta e quatro quilos. A coroa era de ouro, e nela havia uma pedra preciosa, que Davi tirou e colocou na sua própria coroa. Levou também de Rabá muitas coisas de valor.
31 Davĩt pốh dững achu nheq máh cũai proai tâng vil ki, cớp yỗn alới ĩt canữo, cũoc, cớp achât dŏq táq ranáq. Án táq machớng ki tê chóq dũ vil tỗp Amôn. Chơ án dững nheq tữh tỗp tahan chu loah pỡ vil Yaru-salem.
31 Davi fez o povo da cidade trabalhar com serras, enxadas e machados e fabricar tijolos. E fez o mesmo em todas as outras cidades de Amom. Então Davi e os seus soldados voltaram para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.