Apocalipse 14
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs VC
1 Ᵽúrto, niluj nijuh Gabbarum gagu guilo ni firijaŋ fafu faa Sioŋ, ban bajen to ni go bugan gono súuli ekeme n’úvi gúuba ni sibbagir (144 000), bugo gajow gagu gala go ni ᵽoᵽ gaa Ᵽay go uhiĉi ni gúringil.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Niun ᵽoᵽ firim fúᵽurul n’émit nihi fiel ti báyuyoer mal bámah, ti nihi fuᵽaranu fámah fiel me. Firim faufu fo niun mee fieyel ᵽoᵽ ti nihi bugan gammeŋe guno me n’eteh uhakaŋil ni manur.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Bugan bugagu gaam bo me ni Gabbarum gagu ubugu n’guiye bújoŋor efenjeŋ yay, bújoŋor úuwenum waw waroŋ me waamme ubbagir ni ufan waw, ban n’gúni n’éfoñ gáfoñ gavugul. Bajut an ace ájue aligen gáfoñ gaugu eno let bugo ubugi bare gaamme súuli ekeme n’úvi gúuba ni sibbagir, gaalloruli me ni mof mamu.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Bugan bugaubugi gusigut sinilil ni bujobuet, guroborobo bugan gakure. Tánotan to Gabbarum gagu gujae, gulagenegolagen bi to. Bugan bugaubugi gualloruliwallor ni gupalil urafuhow bi éni bugan gútiar bugal Aláemit ni Gabbarum gagu.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Jibij jánojan júmusut júᵽurul n’utumil, ban gukanut maarat mánoman.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Ᵽúrto, nijuh amalaka ace áit ároŋen dó n’émit ; firim fásume fo mati fúmus fubao nabaje bi egiten bugan bugagu bugaa mof : bugal ettam yánoyan, fiil fánofan, gúlobum gánogan, ésuh yánoyan.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Amalaka ahumu nah’aah fatiya : « Júholi Aláemit ban ni jisalol ! Tinah talu tiĉige no najae me etaliŋ bugan bugagu. Ey, jimigeletol, aĉila átul me émit yay, ettam yay, fal fafu, ni ᵽoᵽ súbula mal sasu ! »
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Mbiban, ni baj ace amalaka áutten áit alagen átiar ahu nah’aah : « Efumoe, ésuh yay yámah yay Babilon efumoe ! Esigene súsuh sasu ᵽe n’esen so bunuh yo sirem, bunuh babu baa bujobuet yo bájalo mee ! »
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Ᵽúrto, ni baj mul amalaka ace áfatten alagen útiar waw gaamme gúuba nah’aah fatiya : « An amigelet me gánuhureŋ gagu ni enetal yay yala go, ban nayab ni fíringol ter ni gañenol fúffasum fafu fala go,
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 ᵽan may arem bunuh babu baa bitiña-fiiñ babu bal Aláemit, báuleni me m’baĉambuluti n’éremuma yay yaa bitiña-fiiñol. An ahumu ᵽan álam ni sambun ni batoroh bújoŋor Gabbarum gagu ni emalaka go.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Fakor fafu faa sambun sasu sálameneil me ᵽan fiilo bi nánonan ; ey, bugan bugagu gamigelet me gánuhureŋ gagu ni enetal yay yala go, gayab me fúffasum fafu fala go, bugan bugaubugi mati gubaj gáelo etufunaha ti ᵽoᵽ efuga.
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Yo eĉil me bugan bugagu bugo Aláemit aĉil me, gákanum me gúboñ gagu gola ban ᵽoᵽ n’gúinen ni Yésu, guote guaken min gumuten. »
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Ᵽúrto, niun firim fuogulom n’émit : « Uhiĉ firim fe : “Maer bugan bugagu gajoh me n’Ataw iki guĉet gubaje gásumay !” Biinum Banabe buoge : “Ey, maagen, bugan bugaubugi ᵽan gúelo urok waw wolil wátañi mee, mata maaro mamu mo gukan me ᵽan miĉilil min guyab bacam.” »
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Nibbañ iluj, nijuh gápar gútuay, ban ni baj búuwenum bíni ti arafuhow burobo ni go. Búuwenum baubu ni bubaj ni fuhow bo élandiŋ yaa jávi yal éurus ban ni bútuh ni gañen bo garusum gañege faŋ.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Ni baj amalaka ace áᵽurul ni gávi gagu ban naah fatiya an ahu arobo me ni gápar gagu : « Tinah talu tal eᵽit tiĉige, eᵽit yay yaa mof mamu eale. Uŋar ñer garusumi min uᵽit ! »
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Ñer an ahu arobo me ni gápar gagu nárur garusumol ni mof mamu min aᵽit mo.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Ᵽúrto, amalaka ace mul náᵽurul ni gávi gagu gaamme n’émit ; o may naogen garusum gañege.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Ace mul amalaka náᵽurul ni físimenum fafu ; ahume nababaj sembe ni sambun sasu. Naah fatiya ahu aogen me garusum gagu gañeh me : « Uŋar garusumi min uᵽikul gújeŋ gagu ᵽe gal úbiñu|bíbiñu waw waa mof, mata mitiñ wo muale. »
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Ñer amalaka ahu nárur garusumol, ban naᵽirih gújeŋ gagu gal úbiñu waw ᵽe waa mof abelen ni fupucenum fafu faa bíñu faa bitiña-fiiñ babu bal Aláemit.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Ñer mitiñ mamu ni muŋari iki mupuceni ni fupucenum fafu tíyaŋ ésuh yay : gúĉiĉilen gaa físim n’gúᵽurul dó ni fupucenum faufu, gahulie simetar súuli sikeme sífaji, ban ni gúsiki maageima emetar ni biremben.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.