2 Coríntios 7

Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Gutiom bugo níbboli me nár, nemme Aláemit nalobe esenolal waf wauwu ᵽe, kan nuotale úᵽural ni wáfowaf ᵽe wájue usigen sinilolal ter uinumolal. Uakenal min gákanum Aláemit gújaenumolal uk’ubanal éni maagen mamu bugan ganabe.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Jípeguloli uinumul ! Wóli jibijut ni ánoan, juloenut an, ban may jubutut an min jiŋar wafol.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Nilob maa let bi fujogul nílobum yo ; ti nilob yo me iban, buru ubugu n’uinumóli, ban bajut waf wájue úᵽunnul dó : nuĉelale-ó, nuroŋale-ó, ᵽan jíni to me n’uinumóli.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nibabaj gafium gámah ni buru, ban nísumaete faŋ molul. Ni sílamoli ᵽe so jujuh me, nibajdóbaj buaken faŋ, ban ésumay yámah efaĉom mala yo.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Maagen mamu, no jiĉih me Masedonia, jibajut bo gáelo gánogan, bare til sílam sánosan jibajsobobaj : bútaj tíyaŋ, gáholi ñáraruoli.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Bare Aláemit o nah’asafor me bugan bugagu gádeume me, nasaforólisafor n’éjoul yay yaa Tit,
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 ban let ejoulol bare esaforóli, bare ᵽoᵽ min alobóli me bu buru faŋaul jisaforol me nogor. Nalobólilob bu buru jimaŋ me faŋ ebbañ jujugom. Nalobóli ᵽoᵽ mala eteh mahat yay yolul, ni bu jírihenom me nogor bújoŋor ulatorom. Waf wauwu ᵽe ukanomkan min ifaŋ nísumaete.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ey, hani eletar yay yo nihiĉulul me ekanulkan n’júgogor, ĉilutom min ijoh émiremma. Maagen, nijogenjoh émiremma no nijuh me búoh eletar yauyu ekanulkan n’júgogor maa.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Bare maer ínje umu n’ésumay : let mala min ikanul me n’júgogor, bare mala min gágogor gaugu guĉilul me n’júvu búsol buroŋul baarat me, min jíbaho jiŋar buroŋ buvugul. Gágogorul gujaojaor ni búnongum Aláemit, yo eĉil me n’gaᵽinoróli wóli juoge jikanutul maarat mánoman.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Maagen mamu, gágogor gajaore ni búnongum Aláemit gukanekan buroŋ bal an m’búbaho, min ĉilol naᵽah m’bajogut émiremma mala gágogor gaugu. Bare gágogor gajoumulo ni bakaner babu baa mof me gúŋareulŋar eĉet.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Jujuh wo gágogor gaugu gajaor mee ni búnongum Aláemit gukanul me : Mo jusommene n’ebet waf waw ni ganab ! Mo jújue elaw gaboket ! Mo waf waĉolut ukanul bitiña-fiiñ ! Mo jíkanume Aláemit ! Mo jusommene bujugom ! Mo jiakene n’ekan maĉole ! Mo jújue ejjonen waf waĉolut ! Ni bakanerul ᵽe jigitengiten búoh n’elob yauyu buru jiffasenut to wáfowaf.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Min ihiĉulul mee eletar yauyu, let ter an ahu ageĉ me aĉile, let ᵽoᵽ ter an ahu o nageĉ me o aĉile, bare nihiĉululhiĉ bi egiten ŋanno ca bújoŋor Aláemit gailo gagu gáari me go jibaj me ni wóli.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Yauyu eĉil me wóli n’jibaj buaken.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Eno me nikakan iruĉen jatiito no nilobeol me molul, kanutom ñusu. Ti julobeul me nánonan maagen, mo may Tit ajuh me búoh esal yay yo wóli jisalul me bújoŋorol maagen dom.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ban Tit ake me aosen bu júttunol me ᵽooul ni bu jialenol me súndoul ni gákanum n’etelenor nímoro, gábboli gagu go nábboliul me n’gufaŋ n’gújaloe.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ey, súmomsum nár mata niffase búoh níjue íhagum ni buru ni wáfowaf.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.