2 Coríntios 7
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ARIB
1 Gutiom bugo níbboli me nár, nemme Aláemit nalobe esenolal waf wauwu ᵽe, kan nuotale úᵽural ni wáfowaf ᵽe wájue usigen sinilolal ter uinumolal. Uakenal min gákanum Aláemit gújaenumolal uk’ubanal éni maagen mamu bugan ganabe.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Jípeguloli uinumul ! Wóli jibijut ni ánoan, juloenut an, ban may jubutut an min jiŋar wafol.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Nilob maa let bi fujogul nílobum yo ; ti nilob yo me iban, buru ubugu n’uinumóli, ban bajut waf wájue úᵽunnul dó : nuĉelale-ó, nuroŋale-ó, ᵽan jíni to me n’uinumóli.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Nibabaj gafium gámah ni buru, ban nísumaete faŋ molul. Ni sílamoli ᵽe so jujuh me, nibajdóbaj buaken faŋ, ban ésumay yámah efaĉom mala yo.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Maagen mamu, no jiĉih me Masedonia, jibajut bo gáelo gánogan, bare til sílam sánosan jibajsobobaj : bútaj tíyaŋ, gáholi ñáraruoli.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Bare Aláemit o nah’asafor me bugan bugagu gádeume me, nasaforólisafor n’éjoul yay yaa Tit,
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 ban let ejoulol bare esaforóli, bare ᵽoᵽ min alobóli me bu buru faŋaul jisaforol me nogor. Nalobólilob bu buru jimaŋ me faŋ ebbañ jujugom. Nalobóli ᵽoᵽ mala eteh mahat yay yolul, ni bu jírihenom me nogor bújoŋor ulatorom. Waf wauwu ᵽe ukanomkan min ifaŋ nísumaete.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ey, hani eletar yay yo nihiĉulul me ekanulkan n’júgogor, ĉilutom min ijoh émiremma. Maagen, nijogenjoh émiremma no nijuh me búoh eletar yauyu ekanulkan n’júgogor maa.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Bare maer ínje umu n’ésumay : let mala min ikanul me n’júgogor, bare mala min gágogor gaugu guĉilul me n’júvu búsol buroŋul baarat me, min jíbaho jiŋar buroŋ buvugul. Gágogorul gujaojaor ni búnongum Aláemit, yo eĉil me n’gaᵽinoróli wóli juoge jikanutul maarat mánoman.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Maagen mamu, gágogor gajaore ni búnongum Aláemit gukanekan buroŋ bal an m’búbaho, min ĉilol naᵽah m’bajogut émiremma mala gágogor gaugu. Bare gágogor gajoumulo ni bakaner babu baa mof me gúŋareulŋar eĉet.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Jujuh wo gágogor gaugu gajaor mee ni búnongum Aláemit gukanul me : Mo jusommene n’ebet waf waw ni ganab ! Mo jújue elaw gaboket ! Mo waf waĉolut ukanul bitiña-fiiñ ! Mo jíkanume Aláemit ! Mo jusommene bujugom ! Mo jiakene n’ekan maĉole ! Mo jújue ejjonen waf waĉolut ! Ni bakanerul ᵽe jigitengiten búoh n’elob yauyu buru jiffasenut to wáfowaf.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Min ihiĉulul mee eletar yauyu, let ter an ahu ageĉ me aĉile, let ᵽoᵽ ter an ahu o nageĉ me o aĉile, bare nihiĉululhiĉ bi egiten ŋanno ca bújoŋor Aláemit gailo gagu gáari me go jibaj me ni wóli.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Yauyu eĉil me wóli n’jibaj buaken.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Eno me nikakan iruĉen jatiito no nilobeol me molul, kanutom ñusu. Ti julobeul me nánonan maagen, mo may Tit ajuh me búoh esal yay yo wóli jisalul me bújoŋorol maagen dom.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Ban Tit ake me aosen bu júttunol me ᵽooul ni bu jialenol me súndoul ni gákanum n’etelenor nímoro, gábboli gagu go nábboliul me n’gufaŋ n’gújaloe.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ey, súmomsum nár mata niffase búoh níjue íhagum ni buru ni wáfowaf.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.