2 Coríntios 7
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs NAA
1 Gutiom bugo níbboli me nár, nemme Aláemit nalobe esenolal waf wauwu ᵽe, kan nuotale úᵽural ni wáfowaf ᵽe wájue usigen sinilolal ter uinumolal. Uakenal min gákanum Aláemit gújaenumolal uk’ubanal éni maagen mamu bugan ganabe.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Jípeguloli uinumul ! Wóli jibijut ni ánoan, juloenut an, ban may jubutut an min jiŋar wafol.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Nilob maa let bi fujogul nílobum yo ; ti nilob yo me iban, buru ubugu n’uinumóli, ban bajut waf wájue úᵽunnul dó : nuĉelale-ó, nuroŋale-ó, ᵽan jíni to me n’uinumóli.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Nibabaj gafium gámah ni buru, ban nísumaete faŋ molul. Ni sílamoli ᵽe so jujuh me, nibajdóbaj buaken faŋ, ban ésumay yámah efaĉom mala yo.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Maagen mamu, no jiĉih me Masedonia, jibajut bo gáelo gánogan, bare til sílam sánosan jibajsobobaj : bútaj tíyaŋ, gáholi ñáraruoli.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Bare Aláemit o nah’asafor me bugan bugagu gádeume me, nasaforólisafor n’éjoul yay yaa Tit,
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 ban let ejoulol bare esaforóli, bare ᵽoᵽ min alobóli me bu buru faŋaul jisaforol me nogor. Nalobólilob bu buru jimaŋ me faŋ ebbañ jujugom. Nalobóli ᵽoᵽ mala eteh mahat yay yolul, ni bu jírihenom me nogor bújoŋor ulatorom. Waf wauwu ᵽe ukanomkan min ifaŋ nísumaete.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Ey, hani eletar yay yo nihiĉulul me ekanulkan n’júgogor, ĉilutom min ijoh émiremma. Maagen, nijogenjoh émiremma no nijuh me búoh eletar yauyu ekanulkan n’júgogor maa.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Bare maer ínje umu n’ésumay : let mala min ikanul me n’júgogor, bare mala min gágogor gaugu guĉilul me n’júvu búsol buroŋul baarat me, min jíbaho jiŋar buroŋ buvugul. Gágogorul gujaojaor ni búnongum Aláemit, yo eĉil me n’gaᵽinoróli wóli juoge jikanutul maarat mánoman.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Maagen mamu, gágogor gajaore ni búnongum Aláemit gukanekan buroŋ bal an m’búbaho, min ĉilol naᵽah m’bajogut émiremma mala gágogor gaugu. Bare gágogor gajoumulo ni bakaner babu baa mof me gúŋareulŋar eĉet.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Jujuh wo gágogor gaugu gajaor mee ni búnongum Aláemit gukanul me : Mo jusommene n’ebet waf waw ni ganab ! Mo jújue elaw gaboket ! Mo waf waĉolut ukanul bitiña-fiiñ ! Mo jíkanume Aláemit ! Mo jusommene bujugom ! Mo jiakene n’ekan maĉole ! Mo jújue ejjonen waf waĉolut ! Ni bakanerul ᵽe jigitengiten búoh n’elob yauyu buru jiffasenut to wáfowaf.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Min ihiĉulul mee eletar yauyu, let ter an ahu ageĉ me aĉile, let ᵽoᵽ ter an ahu o nageĉ me o aĉile, bare nihiĉululhiĉ bi egiten ŋanno ca bújoŋor Aláemit gailo gagu gáari me go jibaj me ni wóli.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Yauyu eĉil me wóli n’jibaj buaken.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Eno me nikakan iruĉen jatiito no nilobeol me molul, kanutom ñusu. Ti julobeul me nánonan maagen, mo may Tit ajuh me búoh esal yay yo wóli jisalul me bújoŋorol maagen dom.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Ban Tit ake me aosen bu júttunol me ᵽooul ni bu jialenol me súndoul ni gákanum n’etelenor nímoro, gábboli gagu go nábboliul me n’gufaŋ n’gújaloe.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Ey, súmomsum nár mata niffase búoh níjue íhagum ni buru ni wáfowaf.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.