Marcos 7
Tai Dam (BLT) vs VC
1 — ausente —
1 Os fariseus e alguns dos escribas vindos de Jerusalém tinham sereunido em torno dele.
2 — ausente —
2 E perceberam que alguns dos seus discípulos comiam o pão com as mãos impuras, isto é, sem as lavar.
3 — ausente —
3 {Com efeito, os fariseus e todos os judeus, apegando-se à tradição dos antigos, não comem sem lavar cuidadosamente as mãos;
4 — ausente —
4 e, quando voltam do mercado, não comem sem ter feito abluções. E há muitos outros costumes que observam por tradição, como lavar os copos, os jarros e os pratos de metal.}
5 Sau chắng tham Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “Pên ꞌsướng đaư mốt ꞌtoi ꞌtáng chảu ꞌmứ báu#ꞌpẹk báu#đi lỏ#kin khảu ꞌsịn#ꞌlế? ꞌDệt ꞌnéo ꞌnặn ꞌcọ phít ꞌhịt ꞌkhóng pảu pú ꞌháu đảy ꞌchiến ꞌmá#ꞌvạy.”
5 Os fariseus e os escribas perguntaram-lhe: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos antigos, mas comem o pão com as mãos impuras?
6 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tóp sau#ꞌva, “ꞌPứng chảu pên ꞌcốn nả ꞌsư chaư#ꞌcột, ꞌmen ꞌquám pú Ê‑ꞌsa‑da pang ꞌchạu đảy cáo ꞌvạy cón#ꞌva:
6 Jesus disse-lhes: Isaías com muita razão profetizou de vós, hipócritas, quando escreveu: Este povo honra-me com os lábios, mas o seu coração está longe de mim.
7 Sau vảy ꞌsớ ha ꞌháu báu ꞌmí lởi#săng
7 Em vão, pois, me cultuam, porque ensinam doutrinas e preceitos humanos {29,13}.
8 ꞌPứng chảu đảy ꞌváng sia ꞌquám sắng Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌmí ꞌto ꞌkhớng ꞌdệt ꞌtoi ꞌhịt ꞌkhóng phủ ꞌcốn#thôi.”
8 Deixando o mandamento de Deus, vos apegais à tradição dos homens.
9 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu sú sau tứm máư#ꞌva, “Đi lo#ꞌnọ, ꞌpứng chảu ꞌváng sia ꞌquám sắng khong Chảu Pua ꞌPhạ ꞌpưa ꞌdệt ꞌtoi ꞌhịt ꞌkhóng khong ꞌpứng chảu#thôi.
9 E Jesus acrescentou: Na realidade, invalidais o mandamento de Deus para estabelecer a vossa tradição.
10 Sủ ꞌsướng pú ꞌMô‑ꞌsê ꞌmưa ꞌláng đảy sắng son ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌva, ‘Hảư ꞌhụ nể dăm ải ꞌếm#chảu.’ ꞌLẹo ꞌvạu#máư, ‘Phủ đaư khớn mang ải ꞌếm#chảu, phủ ꞌnặn ꞌmí ꞌtội ꞌchọ#khả.’
10 Pois Moisés disse: Honra teu pai e tua mãe; e: Todo aquele que amaldiçoar pai ou mãe seja morto.
11 ꞌQuám Chảu Pua ꞌPhạ đảy sắng ꞌvạy ꞌsướng#ꞌnặn, hák ꞌpứng chảu lỏ#ꞌvạu ꞌsướng#ꞌnị: Phủ đaư ꞌvạu sú ải ꞌếm#ꞌva, sính khong ꞌchí ꞌchoi dưa ải ꞌếm ꞌnặn ꞌcọ pên khong dao hảư Chảu Pua ꞌPhạ#thôi,
11 Vós, porém, dizeis: Se alguém disser ao pai ou à mãe: Qualquer coisa que de minha parte te pudesse ser útil é corban, isto é, oferta,
12 mai ꞌva, báu#hảư phủ ꞌnặn ꞌchoi dưa ải#ꞌếm.
12 e já não lhe deixais fazer coisa alguma a favor de seu pai ou de sua mãe,
13 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpứng chảu thỉm ꞌváng sia ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ ꞌpưa ꞌmá ꞌdệt ꞌtoi ꞌhịt ꞌkhóng ꞌpứng chảu đảy ꞌchiến#ꞌvạy. ꞌLẹo ꞌpứng chảu ꞌnhắng phít lai ꞌnéo ứn pék ꞌnặn#máư.”
13 anulando a palavra de Deus por vossa tradição que vós vos transmitistes. E fazeis ainda muitas coisas semelhantes.
14 ꞌLẹo Chảu ꞌGiê‑ꞌsu khék phen ꞌcốn ꞌtếng lai ꞌnặn ꞌmá#máư, chắng bók son sau#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng ꞌtếng lai#ꞌhới, hảư sáư chaư ꞌphắng au hảư đi#ꞌnớ,
14 Tendo chamado de novo a turba, dizia-lhes: Ouvi-me todos, e entendei.
15 — ausente —
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, o possa manchar; mas o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
16 — ausente —
16 {bom entendedor meia palavra basta.}
17 ꞌMưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu khảu pay cuông ꞌhướn sia sau#ꞌlẹo, mốt ꞌcốn ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan chảu dú hẳn chắng so hảư ꞌTan chảu kẻ ꞌquám ꞌlặp ꞌlợc ꞌnặn ꞌva ꞌnéo#đaư.
17 Quando deixou o povo e entrou em casa, os seus discípulos perguntaram-lhe acerca da parábola.
18 — ausente —
18 Respondeu-lhes: Sois também vós assim ignorantes? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode tornar impuro,
19 — ausente —
19 porque não lhe entra no coração, mas vai ao ventre e dali segue sua lei natural? Assim ele declarava puros todos os alimentos. E acrescentava:
20 ꞌTan chảu chắng đảy ꞌvạu máư#ꞌva, “ꞌPứng ꞌnéo dú ꞌtáng cuông phủ ꞌcốn ók ꞌmá chắng ꞌdệt hảư pên ꞌcốn uối#ꞌhại.
20 Ora, o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
21 ꞌMắn pên té cuông chaư phủ ꞌcốn đảy ngắm ꞌpứng khu uối ꞌhại ók#ꞌmá, sủ#ꞌsướng, ꞌdệt phít ꞌviạk ꞌnhính#ꞌchái, ꞌlặc#ꞌlếm, khả#ꞌcốn, đỉn#ꞌchụ,
21 Porque é do interior do coração dos homens que procedem os maus pensamentos: devassidões, roubos, assassinatos,
22 húp#huôi, ꞌdệt ꞌnéo ác#ꞌhại, ꞌcột#chan, ꞌlạ#ꞌlốm, hơng#ken, ꞌvạu uối#sáu, cảo#nháư, ꞌdệt ꞌnéo bảư ꞌchạ báu#đi báu#ꞌmen.
22 adultérios, cobiças, perversidades, fraudes, desonestidade, inveja, difamação, orgulho e insensatez.
23 ꞌPứng khu uối ꞌhại ꞌnị ꞌmen dú cuông chaư phủ ꞌcốn ók ꞌmá ꞌdệt hảư phủ ꞌcốn uối ꞌhại#ꞌló.”
23 Todos estes vícios procedem de dentro e tornam impuro o homem.
24 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy ók sia bón hẳn pay cá phổng ꞌlố ꞌmướng Ti‑ꞌlô. ꞌTan chảu khảu pay ꞌhướn#ꞌnưng, báu#é hảư phaư#ꞌhụ, hák#ꞌva bắt dú ꞌcọ báu#đảy.
24 Em seguida, deixando aquele lugar, foi para a terra de Tiro e de Sidônia. E tendo entrado numa casa, não quis que ninguém o soubesse. Mas não pôde ficar oculto,
25 — ausente —
25 pois uma mulher, cuja filha possuía um espírito imundo, logo que soube que ele estava ali, entrou e caiu a seus pés.
26 — ausente —
26 {Essa mulher era pagã, de origem siro-fenícia.} Ora, ela suplicava-lhe que expelisse de sua filha o demônio.
27 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “Hảư ꞌlụk ꞌnọi kin ím#cón, [mai#ꞌva, ꞌchọ ꞌchoi ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên cón], khảu ꞌchí hảư ꞌlụk kin ꞌnặn lỏ#au pay thỉm hảư ma ꞌnọi kin ꞌchí báu#pên#ꞌquá.”
27 Disse-lhe Jesus: Deixa primeiro que se fartem os filhos, porque não fica bem tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cães.
28 ꞌMe ꞌpá ꞌnặn tóp#ꞌva, “ꞌTan chảu ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn ꞌcọ ꞌmen#lo. Hák#ꞌva ma ꞌnọi dú cỏng ꞌpán ꞌcọ đảy kin khảu ꞌlụk ꞌnọi ꞌdệt tốc#ꞌlống. [So ꞌchoi khỏi đé#ꞌná].”
28 Mas ela respondeu: É verdade, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.
29 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng bók ꞌme ꞌpá ꞌnặn#ꞌva, “Chảu ꞌcứn ꞌmứa ꞌhướn#ꞌnớ. ꞌDọn ꞌquám chảu tóp#ꞌnặn, phi ꞌcọ ók sia ꞌlụk chảu#ꞌlẹo.”
29 Jesus respondeu-lhe: Por causa desta palavra, vai-te, que saiu o demônio de tua filha.
30 ꞌMe ꞌpá ꞌnặn chắng ꞌcứn ꞌmứa#ꞌhướn, ꞌcọ hên ꞌlụk ꞌnọi ꞌnón đi dú nẳng ꞌtếng#ꞌdướng, phi ꞌtứ ꞌcọ ꞌpai ók pay sia#ꞌlẹo.
30 Voltou ela para casa e achou a menina deitada na cama. O demônio havia saído.
31 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy ók sia phổng ꞌlố ꞌmướng Ti‑ꞌlô pay ꞌtáng ꞌmướng ꞌSi‑đôn, ỏm pay ꞌtáng phén đin Đê‑ca‑pô‑ꞌli, pay sú ꞌhím nong luông ꞌKha‑ꞌli‑ꞌlê.
31 Ele deixou de novo as fronteiras de Tiro e foi por Sidônia ao mar da Galiléia, no meio do território da Decápole.
32 ꞌMí ꞌcốn ꞌpá phủ#ꞌnưng hu nuák kéng pák báu#ꞌmong ꞌmá so ꞌTan chảu pông ꞌmứ sáư#ꞌmắn.
32 Ora, apresentaram-lhe um surdo-mudo, rogando-lhe que lhe impusesse a mão.
33 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdiến ꞌpá ꞌmắn ók pay đắc sia ꞌcốn ꞌtếng#lai, chắng au ꞌnịu ꞌmứ nhé hu#ꞌmắn, ꞌlẹo tít ꞌnặm sa‑ꞌlái sáư ꞌlịn#ꞌmắn.
33 Jesus tomou-o à parte dentre o povo, pôs-lhe os dedos nos ouvidos e tocou-lhe a língua com saliva.
34 ꞌTan chảu hen nả khửn#ꞌphạ, ꞌcháng ha chaư ꞌhí ók ꞌlẹo pák [ꞌquám ꞌDiu] sú ꞌcốn hu nuák ꞌnặn#ꞌva, “Ếp‑ꞌpha‑ꞌtha,” mai#ꞌva, “Khay#ók.”
34 E levantou os olhos ao céu, deu um suspiro e disse-lhe: Éfeta!, que quer dizer abre-te!
35 ꞌCốn hu nuák ꞌdiến đảy ꞌnghín siểng#ók, ꞌlịn ꞌcọ ón ꞌlống pák ꞌmong#đảy.
35 No mesmo instante os ouvidos se lhe abriram, a prisão da língua se lhe desfez e ele falava perfeitamente.
36 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hảm ꞌpứng ꞌcốn ꞌnặn ꞌnhá ꞌvạu hảư phaư#ꞌhụ. Hák#ꞌva ꞌnhương#hảm, sau ꞌnhương páo pay lai#máư.
36 Proibiu-lhes que o dissessem a alguém. Mas quanto mais lhes proibia, tanto mais o publicavam.
37 ꞌCốn ꞌtếng lai đảy ꞌnghín pên ꞌviạk lák#ꞌhêng, chắng đảy ổ căn#ꞌva, “ꞌTan phủ ꞌnị ꞌdệt săng ꞌcọ đảy đi#mết, ꞌcốn hu nuák chao hảư ꞌnghín siểng#ók, ꞌcốn ꞌngạk ꞌcọ hảư ꞌhụ pák ꞌmong#đảy.”
37 E tanto mais se admiravam, dizendo: Ele fez bem todas as coisas. Fez ouvir os surdos e falar os mudos!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.