Marcos 15

Tai Dam (BLT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 ꞌHung ꞌchạu ꞌmá, ꞌpứng mo cốc cắp ꞌpứng thảu ké bản#ꞌmướng, ꞌpứng ꞌsáy bók ꞌluột ꞌláng ꞌtếng#cá mốt sét ꞌván sung sút ꞌnặn đảy sô ꞌván#căn, ꞌlẹo phúk Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌnẹp pay dao hảư ꞌtan Pi‑ꞌlạt phủ pên quan#tỉnh.
1 De manhã bem cedo, os principais sacerdotes, os líderes do povo e os mestres da lei — todo o alto conselho — se reuniram para discutir o que fariam em seguida. Então amarraram Jesus, o levaram e o entregaram a Pilatos.
2 Quan chắng tham Chảu ꞌGiê‑ꞌsu#ꞌva, “ꞌMứng ꞌmen pua ꞌphắn ꞌcốn ꞌDiu ꞌtẹ#báu?”
2 Pilatos lhe perguntou: “Você é o rei dos judeus?”. Jesus respondeu: “É como você diz”.
3 ꞌPứng mo cốc đảy cáo ꞌtội sáư ꞌTan chảu lai#ꞌnéo.
3 Os principais sacerdotes o acusaram de vários crimes,
4 Quan tỉnh chắng tham ꞌTan chảu máư#ꞌva, “Sau cáo ꞌtội sáư ꞌmứng lai ꞌnéo ꞌcơ#ꞌnặn, ꞌmứng chắng báu#tóp săng ꞌsịn#ꞌlế.”
4 e Pilatos perguntou: “Você não vai responder? O que diz de todas essas acusações?”.
5 Hák#ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌcọ báu#tóp sắc#khót, ꞌdệt hảư quan hên lák#lai.
5 Mas, para surpresa de Pilatos, Jesus não disse coisa alguma.
6 Khuốp pi ꞌhọt ꞌmự kin ꞌtiệc ꞌVện cai#ꞌnặn, quan tỉnh ꞌlớng pói ꞌcốn ꞌtú phủ#ꞌnưng ꞌtoi dên ꞌpay#so.
6 A cada ano, durante a festa da Páscoa, era costume libertar um prisioneiro, qualquer um que a multidão escolhesse.
7 ꞌMí phủ#ꞌnưng ꞌchư Ba‑ꞌla‑ba dú ꞌtú ꞌtoi mốt có#sớc, cuông ꞌchớ có sớc sau đảy khả#ꞌcốn.
7 Um dos prisioneiros era Barrabás, um revolucionário que havia cometido assassinato durante uma revolta.
8 Dên ꞌpay au căn pay ha quan tỉnh ꞌlẹo so hảư pói ꞌtoi ꞌlớng#ꞌkhới.
8 A multidão foi a Pilatos e pediu que ele libertasse um prisioneiro, como de costume.
9 — ausente —
9 Pilatos perguntou: “Querem que eu solte o ‘rei dos judeus’?”.
10 — ausente —
10 (Pois havia percebido que os principais sacerdotes tinham prendido Jesus por inveja.)
11 ꞌPứng mo cốc đảy ꞌnhọk ꞌnhuốn hảư dên ꞌpay so quan tỉnh pói Ba‑ꞌla‑ba piến Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
11 Nesse momento, os principais sacerdotes instigaram a multidão a pedir a libertação de Barrabás em vez de Jesus.
12 Quan tỉnh chắng tham dên ꞌpay máư, “ꞌCợn phủ su ꞌhiạk pua ꞌcốn ꞌDiu#ꞌnị, ꞌchí hảư khỏi ꞌdệt ꞌsướng#đaư?”
12 Pilatos lhes perguntou: “Então o que farei com este homem que vocês chamam de ‘rei dos judeus’?”.
13 Dên ꞌpay khék khửn#ꞌva, “Tók ꞌneng lếc sáư ꞌtếng ꞌmạy tháng#khen.”
13 “Crucifique-o!”, gritou a multidão.
14 Quan tỉnh tham ꞌva, “Tók tháng ꞌvạy, ꞌmắn ꞌmí ꞌtội#săng?”
14 “Por quê?”, quis saber Pilatos. “Que crime ele cometeu?” Mas a multidão gritou ainda mais alto: “Crucifique-o!”.
15 Quan tỉnh é au chaư dên ꞌpay, chắng pói Ba‑ꞌla‑ba hảư#sau, ꞌlẹo bók hảư ꞌtặp Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, dao ꞌTan chảu hảư lính pay tók ꞌneng lếc sáư ꞌtếng ꞌmạy tháng#khen.
15 Para acalmar a multidão, Pilatos lhes soltou Barrabás. Então, depois de mandar açoitar Jesus, entregou-o aos soldados romanos para que fosse crucificado.
16 ꞌPứng lính ꞌnẹp Chảu ꞌGiê‑ꞌsu khảu pay cuông ꞌcuông ꞌhướn#quan, ꞌhướn ꞌnặn khék#ꞌva Pa‑ꞌlô‑tô‑ꞌliên, ꞌlẹo đảy khék lính ꞌtếng#cá ꞌmá ꞌhốm#căn.
16 Os soldados levaram Jesus para o palácio do governador (lugar conhecido como Pretório) e chamaram todo o regimento.
17 Sau đảy au sửa ꞌmạu tím ꞌmá ꞌnung hảư Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, ꞌlẹo ꞌcọ au ꞌchứa nam ꞌmá khốt ꞌcộng pên ꞌmụ pua cuôm sáư hua ꞌTan#chảu.
17 Vestiram Jesus com um manto vermelho, teceram uma coroa de espinhos e a colocaram em sua cabeça.
18 ꞌLẹo sau ꞌcháo siết ꞌTan chảu#ꞌva, “Phép pua ꞌcốn#ꞌDiu.”
18 Então o saudavam, zombando: “Salve, rei dos judeus!”.
19 Sau au ꞌmạy ỏ ꞌtặp hua ꞌTan#chảu, thốm ꞌnặm sa‑ꞌlái sáư nả ꞌTan#chảu, ꞌlẹo ꞌcọ ꞌtạu kháu ꞌlống ꞌlạy siết ꞌTan#chảu.
19 Batiam em sua cabeça com uma vara, cuspiam nele e ajoelhavam-se, fingindo adorá-lo.
20 Sau ꞌnhọk nhăn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌlẹo chắng kẻ sửa ꞌmạu tím ꞌnặn#ók, au sửa ꞌTan chảu ꞌmá ꞌnung ꞌcứn hảư#máư, ꞌlẹo ꞌnẹp ꞌTan chảu ók pay tók ꞌneng lếc sáư ꞌtếng ꞌmạy tháng#khen.
20 Quando se cansaram de zombar dele, tiraram o manto vermelho e o vestiram com suas roupas. Então o levaram para ser crucificado.
21 ꞌMí phủ#ꞌnưng ꞌchư ꞌSi‑ꞌmôn ꞌcốn ꞌmướng ꞌSi‑ꞌlê‑ꞌnê, pên ải ꞌtan ꞌA‑ꞌlệc‑ꞌsăn‑đô kéng ꞌtan ꞌLu‑ꞌphô, đang ꞌmá té bản ꞌná pay cai ꞌtáng#ꞌnặn. Mốt lính ꞌdiến pắt ꞌtan ꞌSi‑ꞌmôn hảư bék ꞌmạy tháng khen tang Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
21 Um homem chamado Simão, de Cirene, passava ali naquele momento, vindo do campo. Os soldados o obrigaram a carregar a cruz. (Simão era pai de Alexandre e Rufo.)
22 Mốt lính au Chảu ꞌGiê‑ꞌsu pay ꞌhọt bón#ꞌnưng khék#ꞌva ꞌKhô‑ꞌla‑ꞌkhô‑ꞌtha, kẻ ók#ꞌva, bón ꞌmí cáp#hua.
22 Levaram Jesus a um lugar chamado Gólgota (que quer dizer “Lugar da Caveira”).
23 Sau au lảu ꞌquá dang ꞌmạy hom ꞌmá hảư ꞌTan chảu kin [ꞌpưa báu#hảư chếp#lai], hák#ꞌva ꞌTan chảu báu#kin.
23 Ofereceram-lhe vinho misturado com mirra, mas ele recusou.
24 — ausente —
24 Então os soldados o pregaram na cruz. Depois, dividiram as roupas dele e tiraram sortes para decidir quem ficava com cada peça.
25 — ausente —
25 Eram nove horas da manhã quando o crucificaram.
26 ꞌMí sư tẻm sáư bảng cáo ꞌtội ꞌTan chảu#ꞌva, “Pua ꞌphắn ꞌcốn#ꞌDiu.”
26 Uma tabuleta anunciava a acusação feita contra ele: “O Rei dos Judeus”.
27 — ausente —
27 Dois criminosos foram crucificados com ele, um à sua direita e outro à sua esquerda.
28 — ausente —
28 Assim, cumpriram-se as Escrituras que diziam: “Ele foi contado entre os rebeldes”.
29 ꞌPứng ꞌcốn pay ꞌmá cai bón ꞌnặn hên ꞌcọ quéng hua ꞌtếng ꞌvạu đu ꞌngai Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌẾ, ꞌmứng ꞌva ꞌchí pé ꞌhướn vảy ꞌsớ Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌlống, ꞌlẹo cuông sam ꞌmự ꞌchí tẳng khửn#máư,
29 O povo que passava por ali gritava insultos e sacudia a cabeça em zombaria. “Olhe só!”, gritavam. “Você disse que destruiria o templo e o reconstruiria em três dias.
30 ꞌkhạy hảư ꞌmứng ꞌchoi chảu ꞌmo ꞌlống ꞌmá khói sia ꞌmạy tháng khen bớng#ꞌlú.”
30 Pois bem, salve a si mesmo e desça da cruz!”
31 ꞌPứng mo cốc cắp ꞌpứng ꞌsáy bók ꞌluột ꞌláng ꞌcọ đảy au căn ꞌnhọk nhăn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌMắn ꞌchoi ꞌcốn ứn#đảy, hák ꞌchoi chảu ꞌmo ꞌmắn báu#đảy.
31 Os principais sacerdotes e os mestres da lei também zombavam de Jesus. “Salvou os outros, mas não pode salvar a si mesmo!”, diziam.
32 ꞌMắn ꞌhiạk#ꞌva pên Chảu ꞌKha‑ꞌlịt pua ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên. ꞌKhạy hảư ꞌmắn ꞌlống ꞌmá khói sia ꞌmạy tháng khen bớng#ꞌlú, hên ꞌsướng ꞌnặn ꞌháu chắng ꞌchí ꞌchưa#ꞌmắn.”
32 “Que esse Cristo, o rei de Israel, desça da cruz agora mesmo para que vejamos e creiamos nele!” Até os homens crucificados com Jesus o insultavam.
33 ꞌHọt síp song ꞌchớ cang#ꞌvến, ꞌphạ ꞌcọ ꞌmựt đăm ꞌtua phén đin ꞌmướng ꞌtạu ꞌhọt sam ꞌchớ ꞌtếng#ꞌcăm.
33 Ao meio-dia, desceu sobre toda a terra uma escuridão que durou três horas.
34 ꞌChớ ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng khék sương nháư khửn pák ꞌquám ꞌDiu#ꞌva, “Ê‑ꞌlô‑i, Ê‑ꞌlô‑i, ꞌla‑ꞌma ꞌsa‑bắc‑ꞌtha‑ꞌni,” kẻ ók#ꞌva, “Chảu Pua ꞌPhạ Chảu Chom#khỏi, Chảu Pua ꞌPhạ Chảu Chom#khỏi, pên săng chắng ꞌváng sia#khỏi?”
34 Por volta das três da tarde, Jesus clamou em alta voz: “ Eloí, Eloí, lamá sabactâni? ”, que quer dizer: “Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste?”.
35 ꞌMí ꞌsán ꞌcốn dưn dú hẳn đảy ꞌnghín ꞌnéo ꞌnặn lỏ#ꞌvạu#ꞌva, “ꞌPhắng#ꞌí, ꞌmắn khék ha pú Ê‑ꞌli‑da pang ꞌchạu#ꞌnế.”
35 Alguns dos que estavam ali, ouvindo isso, disseram: “Ele está chamando Elias”.
36 ꞌMí phủ#ꞌnưng ꞌlen pay au ꞌnhóng phải chúm lảu sổm hảư ưn ꞌlẹo au ꞌmạy ỏ pắc#sáư, nhé hảư Chảu ꞌGiê‑ꞌsu#kin, ꞌtếng ꞌvạu#ꞌva, “Thả bớng#cón, pú Ê‑ꞌli‑da ꞌchí ꞌmá pốt ꞌmắn ꞌlống ꞌhứ#báu.”
36 Um deles correu, ensopou uma esponja com vinagre e a ergueu num caniço para que ele bebesse. “Esperem!”, disse ele. “Vamos ver se Elias vem tirá-lo daí.”
37 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu khék sương nháư khửn ꞌlẹo ꞌdiến chaư#khát.
37 Então Jesus clamou em alta voz e deu o último suspiro.
38 ꞌChớ ꞌnặn phả ꞌman nẳng cuông ꞌhướn vảy ꞌsớ Chảu Pua ꞌPhạ hák chík béng song ók té nưa ꞌhọt#tảư.
38 A cortina do santuário do templo se rasgou em duas partes, de cima até embaixo.
39 ꞌLẹo quan lính dưn dú tó nả Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hên ꞌTan chảu tắt chaư ꞌnéo đaư chắng ꞌvạu#ꞌva, “Phủ ꞌnị ꞌmen ꞌLụk ꞌchái Chảu Pua ꞌPhạ ꞌtẹ#lo.”
39 Quando o oficial romano que estava diante dele viu como ele havia morrido, exclamou: “Este homem era verdadeiramente o Filho de Deus!”.
40 ꞌNhắng ꞌmí phủ ꞌnhính ꞌsán ꞌcốn dú đắc phó bớng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu. Cuông ꞌpứng sau ꞌnặn#ꞌmí:
40 Algumas mulheres observavam de longe. Entre elas estavam Maria Madalena, Maria, mãe de Tiago, o mais jovem, e de José, e Salomé.
41 ꞌPứng phủ ꞌnhính ꞌnặn đảy pay ꞌmá ꞌchạư soi Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌmưa ꞌchớ dú phén đin ꞌKha‑ꞌli‑ꞌlê. ꞌLẹo ꞌnhắng ꞌmí lai phủ ꞌnhính ứn máư ꞌmá ꞌtoi ꞌTan chảu ꞌhọt ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm, ꞌcọ dú ꞌtoi#sau.
41 Eram seguidoras de Jesus e o haviam servido na Galileia. Também estavam ali muitas mulheres que foram com ele a Jerusalém.
42 ꞌCăm ꞌmá ꞌlẹo, ꞌmự ꞌnặn ꞌmen ꞌmự ꞌkhớng ꞌvạy cón ꞌchí ꞌhọt ꞌmự ꞌdặng#ꞌcắm.
42 Tudo isso aconteceu na sexta-feira, o dia da preparação, antes do sábado. Ao entardecer,
43 ꞌDiến ꞌmí phủ#ꞌnưng ꞌchư Dô‑ꞌsệp ꞌcốn bản ꞌA‑ꞌli‑ꞌma‑ꞌthai, pên phủ ꞌmí ꞌchư siêng cuông mốt ꞌcốn sét#ꞌván, ꞌtan ꞌcọ ꞌcóng thả phén ꞌhôm ꞌngáu Chảu Pua ꞌPhạ ꞌmá hảư#hên. ꞌChớ ꞌnặn ꞌtan ꞌmí chaư ꞌngán pay ha quan tỉnh ꞌchư Pi‑ꞌlạt#ꞌnặn, so au khon Chảu ꞌGiê‑ꞌsu pay pốc#ꞌmiện.
43 José de Arimateia foi corajosamente a Pilatos e pediu o corpo de Jesus. (José era um membro respeitado do conselho dos líderes do povo e esperava a chegada do reino de Deus.)
44 Quan tỉnh đảy ꞌnghín ꞌvạu Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tai ꞌvắn ꞌcọ ꞌva lák#lai, chắng khék quan lính ꞌnặn ꞌmá tham bớng#ꞌva, ꞌGiê‑ꞌsu tai hơng ꞌlẹo#a.
44 Surpreso com o fato de Jesus já estar morto, Pilatos chamou o oficial romano e perguntou se fazia muito tempo que ele havia morrido.
45 ꞌMưa đảy ꞌquám quan lính ꞌvạu#ꞌlẹo, quan tỉnh chắng dao khon Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hảư ꞌtan Dô‑ꞌsệp.
45 O oficial confirmou que Jesus estava morto, e Pilatos disse a José que podia levar o corpo.
46 ꞌTan Dô‑ꞌsệp chắng ꞌsự au phả ꞌnéo đi#ꞌmá, ꞌlẹo pay pốt ꞌmo Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌlống khói ꞌmạy tháng#khen, au phưn phả ꞌnặn tủm ꞌpắn#ꞌvạy, ꞌlẹo au pay pốc ꞌmiện nẳng thẳm đán bón đảy síu ꞌvạy#cón. ꞌTan chắng kỉnh tón đán tăn pák thẳm#ꞌvạy.
46 José comprou um lençol de linho, desceu o corpo de Jesus da cruz, envolveu-o no lençol e colocou-o num túmulo escavado na rocha. Então rolou uma grande pedra na entrada do túmulo.
47 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌli‑a ꞌcốn bản ꞌMặc‑đa‑ꞌla cắp ꞌnáng ꞌMa‑ꞌli‑a ꞌếm ꞌtan Dô‑ꞌsê ꞌcọ đảy hên bón ꞌtan Dô‑ꞌsệp pốc ꞌmiện khon Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
47 Maria Madalena e Maria, mãe de José, viram onde o corpo de Jesus tinha sido sepultado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.