Marcos 12
Tai Dam (BLT) vs NVT
1 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng au ꞌquám đải khái ꞌmá ꞌtố hảư ꞌpứng mốt sau ꞌphắng#ꞌva: “ꞌMí phủ#ꞌnưng đảy ꞌdệt suôn mák ít ꞌlẹo ꞌlọm ꞌhụa ỏm#ꞌvạy, ꞌdệt áng ꞌnhăm au ꞌnặm mák#ít, ꞌlẹo ꞌcọ đảy tẳng thiêng ꞌvạy phảu#suôn. Chảu khong suôn chắng hảư ꞌcốn ꞌmá chảng đu ꞌlẹo ꞌtiếu ꞌtáng ók#pay.
1 Então Jesus começou a lhes ensinar por meio de parábolas: “Um homem plantou um vinhedo. Construiu uma cerca ao seu redor, um tanque de prensar e uma torre para o guarda. Depois, arrendou o vinhedo a alguns lavradores e partiu para um lugar distante.
2 ꞌHọt ꞌnhám pít#mák, chảu khong suôn chắng ꞌchạư ꞌcốn ꞌhướn phủ#ꞌnưng pay bớng au ꞌphớn mák nẳng mốt ꞌcốn chảng đu suôn#ꞌnặn.
2 No tempo da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção.
3 Mốt chảng đu suôn ꞌdiến pắt ꞌcốn ꞌchạư ꞌnặn ꞌmá ꞌtặp ꞌlẹo pói hảư ꞌmắn ꞌcứn ꞌmứa ꞌmứ#páu.
3 Os lavradores agarraram o servo, o espancaram e o mandaram de volta de mãos vazias.
4 Chảu khong suôn chắng ꞌchạư ꞌcốn ꞌhướn phủ#ꞌnưng pay#máư, sau ꞌcọ ꞌtặp hua ꞌmắn ꞌlẹo ꞌcọ ꞌdệt hảư ꞌmắn sia#nả.
4 Então o dono da terra enviou outro servo, mas eles o insultaram e bateram na cabeça dele.
5 Chảu khong suôn chắng hảư phủ#ꞌnưng pay#máư, sau ꞌcọ khả phủ ꞌnặn#sia. Chảu khong suôn ꞌnhắng ꞌchạư ꞌcốn pay lai ꞌtưa#máư, phủ ꞌchọ sau ꞌtặp sau khả sia ꞌcọ#ꞌmí.
5 O próximo servo que ele mandou foi morto. Outros servos que ele enviou foram espancados ou mortos,
6 Chảu khong suôn ꞌnhắng ꞌmí phủ#ꞌnưng, ꞌmen ꞌlụk ꞌchái phủ chảu#ꞌhặc. ꞌTan ngắm#ꞌva sau ꞌchí nể dăm ꞌlụk ꞌchái#chảu, ꞌtan chắng ꞌchạư ꞌlụk pay ꞌtưa lả#sút.
6 até que só restou um: seu filho muito amado. Por fim, o dono o enviou, pois pensou: ‘Certamente respeitarão meu filho’.
7 Mốt ꞌcốn chảng đu suôn hên ꞌsướng#ꞌnặn, sau chắng sô căn#ꞌva, ‘ꞌMen phủ ꞌnị#lo, phủ ꞌchí kin hua ꞌhướn chảu khong#suôn. ꞌHáu khả ꞌmắn sia#ꞌnọ, đin suôn chắng ꞌchí tốc ꞌmá pên khong#ꞌháu.’
7 “Os lavradores, porém, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
8 Sau chắng au căn pắt khả ꞌlụk ꞌchái chảu khong suôn ꞌnặn sia ꞌlẹo thỉm ók ꞌnọk#suôn.
8 Então o agarraram, o mataram e jogaram seu corpo para fora do vinhedo.
9 ꞌViạk pên ꞌsướng#ꞌnặn, chảu khong suôn ꞌchí ꞌdệt ꞌnéo#đaư, ꞌchí ꞌmá khả mốt ꞌcốn chảng đu suôn#sia, ꞌlẹo ꞌchí au suôn ꞌnặn hảư ꞌcốn ứn#đu.”
9 “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará?”, perguntou Jesus. “Ele virá, matará os lavradores e arrendará o vinhedo a outros.
10 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu máư#ꞌva: “ꞌPứng chảu ꞌcọ đảy đu bớng#ꞌlẹo, ꞌsướng ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌchiến ꞌvạy#ꞌva:
10 Vocês nunca leram nas Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular.
11 ꞌNặn lo ꞌviạk Chảu Pua ꞌPhạ téng ꞌmá
11 Isso é obra do Senhor e é maravilhosa de ver’?”
12 ꞌPứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu ꞌhụ chắc ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu ꞌquám đải khái ꞌnặn phản#sau. Sau chắng ha ꞌluống ꞌchí pắt ꞌTan#chảu, hák#ꞌva dản dên ꞌpay báu#sôm#chaư. Sau chắng au căn ꞌpai sia ꞌTan#chảu.
12 Os líderes religiosos queriam prender Jesus, pois perceberam que eram eles os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, por medo da multidão, deixaram-no e foram embora.
13 ꞌPứng mốt sau ꞌchạư ꞌcốn phái ꞌPha‑ꞌli‑ꞌsai cắp ꞌcốn phái pua ꞌHê‑ꞌlột pay tham Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, ꞌnéo đaư chắng ꞌchí pắt phít au ꞌquám ꞌTan chảu#ꞌvạu.
13 Mais tarde, os líderes enviaram alguns fariseus e membros do partido de Herodes com o objetivo de levar Jesus a dizer algo que desse motivo para o prenderem.
14 ꞌPứng ꞌcốn ꞌchạư pay ꞌhọt ꞌlẹo tham ꞌTan chảu#ꞌva, “ꞌSáy ꞌpo#ꞌhới, ꞌsúm khỏi ꞌhụ ꞌsáy pên ꞌcốn#ꞌsư, ꞌsáy báu#ꞌhặc khỏn ꞌchọn#hiếng, ꞌpưa ꞌsáy báu#ꞌlưạk nả phủ#đaư, ꞌmí ꞌto bók son ꞌluống ꞌtáng Chảu Pua ꞌPhạ ꞌnéo ꞌmen#ꞌtẹ. [So ꞌsáy bók hảư ꞌhụ#é], ꞌsúm khỏi sia ꞌngớn quí hảư Chảu Cai‑ꞌsa ꞌmen ꞌhứ#báu? ꞌSúm khỏi ꞌchọ sia ꞌhứ#ꞌva báu#sia?”
14 Disseram: “Mestre, sabemos como o senhor é honesto. É imparcial e não demonstra favoritismo. Ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade. Agora, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?
15 Sau tham ꞌsướng ꞌnặn, hák ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌcọ ꞌhụ chắc sau nả ꞌsư chaư#ꞌcột. ꞌTan chảu ꞌdiến tóp sau#ꞌva, “ꞌPứng chảu ꞌchí ꞌmá thử chaư ꞌháu#săng. Au măn ꞌngớn#ꞌnưng ꞌmá hảư ꞌháu bớng#đú.”
15 Devemos pagar ou não?”. Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse: “Por que vocês tentam me apanhar numa armadilha? Mostrem-me uma moeda de prata,
16 Sau chắng au măn ꞌngớn ꞌmá#hảư. Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tham sau#ꞌva, “Hún kéng ꞌchư nẳng măn ꞌngớn ꞌnị ꞌmen khong#phaư?”
16 Quando lhe deram a moeda, ele disse: “De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
17 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdiến bók sau#ꞌva, “ꞌSướng ꞌnặn ăn đaư khong Chảu Cai‑ꞌsa lỏ#ꞌcứn hảư Chảu Cai‑ꞌsa, ăn đaư khong Chảu Pua ꞌPhạ lỏ#ꞌcứn hảư Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌnớ.”
17 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele. Sua resposta os deixou muito admirados.
18 ꞌMí mốt ꞌcốn phái ꞌSa‑đu‑cai ꞌmá ha Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, phái sau ꞌchưa#ꞌva báu#ꞌmí phủ đaư tai ꞌlẹo ꞌchí ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá#đảy. Sau chắng tham#ꞌva,
18 Depois vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos, e perguntaram:
19 “ꞌSáy ꞌpo#ꞌhới, pú ꞌMô‑ꞌsê đảy ꞌchiến ꞌvạy hảư ꞌsúm ꞌháu ꞌhụ#ꞌva, phủ ꞌchái đaư hák tai#sia, ꞌmía ꞌmắn báu#ꞌmí#ꞌlụk, ꞌnọng ꞌchái ꞌcọ ꞌchọ đảy au ꞌpi ꞌpạư mải ꞌmá pên#ꞌmía, au ꞌlụk sứp ꞌchựa sai ꞌpi ꞌchái#ꞌmắn.
19 “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer sem deixar filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
20 ꞌSướng ꞌnặn ꞌmí chết ꞌpi ải ꞌnọng#ꞌchái. ꞌPi ꞌchái cốc au#ꞌmía, ꞌlẹo tai báu#ꞌhế ꞌmí#ꞌlụk.
20 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
21 Phủ thứ song au ꞌpi ꞌpạư ꞌlẹo ꞌcọ tai báu#ꞌmí#ꞌlụk. ꞌHọt phủ thứ sam ꞌcọ pên ꞌsướng#điêu.
21 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu sem deixar filhos. Então o terceiro irmão se casou com ela.
22 Cuông chết ꞌcốn phủ đaư au ꞌcọ báu#ꞌmí#ꞌlụk. Lả sút ꞌmá ꞌnhính mải ꞌnặn ꞌcọ#tai.
22 O mesmo aconteceu até o sétimo irmão, e nenhum deixou filhos. Por fim, a mulher também morreu.
23 ꞌTếng chết ải ꞌnọng phaư ꞌcọ đảy au phủ ꞌnhính ꞌnặn ꞌdệt#ꞌmía, ꞌsướng ꞌnặn ꞌhọt ꞌchớ đaư phủ tai đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá, ꞌnhính ꞌnặn ꞌchí pên ꞌmía phủ#đaư?”
23 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
24 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tóp sau#ꞌva: “ꞌPứng chảu báu#ꞌhụ ꞌpặp ꞌchiến ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ ꞌlẹo ꞌcọ báu#ꞌhụ chắc phép ꞌquiến Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌpứng chảu chắng ngắm phít [ꞌhiạk#ꞌva ꞌcốn tai pay ꞌlẹo ꞌchí báu#đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá].
24 Jesus respondeu: “O erro de vocês está em não conhecerem as Escrituras nem o poder de Deus.
25 ꞌChớ đaư phủ tai đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá, sau ꞌcọ ꞌchí báu#au căn pên phua#ꞌmía, ꞌchí pên ꞌsướng tiên ꞌchạư dú cá ꞌmướng ꞌphạ ꞌnặn#ꞌló.
25 Pois, quando os mortos ressuscitarem, não se casarão nem se darão em casamento. Nesse sentido, serão como os anjos do céu.
26 ꞌVạu ꞌhọt ꞌviạk ꞌcốn tai đảy ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá, ꞌpặp sư pú ꞌMô‑ꞌsê đảy tẻm ꞌchiến ꞌvạy ꞌnặn ꞌpứng chảu ꞌcọ đảy đu bớng#ꞌlẹo, nẳng ꞌvái sư ꞌquám ꞌtố ꞌpháy mảy ꞌtúm nam ꞌnặn Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌvạu cắp pú ꞌMô‑ꞌsê ꞌva, ꞌTan chảu pên Chảu Chom pú Ắp‑ꞌla‑ꞌham, ꞌI‑ꞌsạc kéng Da‑ꞌkhộp ꞌmưa#ꞌláng.
26 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, vocês não leram a esse respeito nos escritos de Moisés, no relato sobre o arbusto em chamas? Deus disse a Moisés: ‘Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
27 Chảu Pua ꞌPhạ ꞌcọ ꞌmen Chảu Chom ꞌcốn#ꞌnhắng, báu#ꞌmen Chảu Chom ꞌcốn tai cá#đaư. [ꞌPứng chảu hák ꞌchưa#ꞌva ꞌcốn tai ꞌlẹo ꞌchí báu#ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá#đảy], ꞌpứng chảu ꞌcọ ngắm phít#lai.”
27 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos. Vocês estão completamente enganados!”.
28 ꞌMí ꞌsáy bók ꞌluột ꞌláng phủ#ꞌnưng ꞌmá ꞌhọt ꞌlẹo đảy ꞌnghín Chảu ꞌGiê‑ꞌsu cắp ꞌpứng ꞌcốn phái ꞌSa‑đu‑cai ꞌtố ꞌcại căn#dú. Phủ pên ꞌsáy hên Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchang tóp#sau, ꞌsáy chắng tham ꞌTan chảu#ꞌva, “Cuông ꞌpứng ꞌquám sắng Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌnặn, khỏ đaư nháư ꞌsứa#mết?”
28 Um dos mestres da lei estava ali ouvindo a discussão. Ao perceber que Jesus tinha respondido bem, perguntou: “De todos os mandamentos, qual é o mais importante?”.
29 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tóp ꞌva, “Khỏ nháư ꞌsứa mết ꞌmí ꞌsướng#ꞌnị: ꞌPi ꞌnọng ꞌI‑ꞌsa‑ên hảư ꞌphắng au#ꞌnớ. Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu Chom ꞌsúm ꞌháu ꞌmí ꞌto phủ#điêu.
29 Jesus respondeu: “O mandamento mais importante é este: ‘Ouça, ó Israel! O Senhor, nosso Deus, é o único Senhor.
30 ꞌSướng ꞌnặn hảư ꞌhặc Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu Chom khong chảu sút mốc sút chaư sút ꞌhéng sút ꞌquám#ngắm.
30 Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de toda a sua mente e de todas as suas forças’.
31 ꞌLẹo khỏ nháư thứ song ꞌmí ꞌsướng#ꞌnị: Hảư ꞌhặc ꞌpi ꞌnọng bản ꞌmướng ꞌsướng ꞌhặc ꞌlắm ꞌmo#chảu. Báu#ꞌmí ꞌquám sắng đaư nháư ꞌsứa song khỏ#ꞌnị.”
31 O segundo é igualmente importante: ‘Ame o seu próximo como a si mesmo’. Nenhum outro mandamento é maior que esses”.
32 ꞌSướng ꞌnặn ꞌsáy bók ꞌluột ꞌláng phủ ꞌnặn ꞌdiến sưng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌSáy ꞌpo ꞌchang ꞌvạu đi#lai, ꞌsáy ꞌpo ꞌvạu#ꞌva ꞌmí ꞌto Chảu Pua ꞌPhạ phủ#điêu, cai Chảu Pua ꞌPhạ ꞌlẹo báu#ꞌmí Chảu Chom#ứn, ꞌsướng ꞌnặn ꞌcọ ꞌmen ꞌtẹ#lo.
32 O mestre da lei respondeu: “Muito bem, mestre. O senhor falou a verdade ao dizer que há só um Deus, e nenhum outro.
33 ꞌViạk ꞌhặc ꞌTan chảu sút chaư sút ꞌhéng sút ꞌquám#ngắm, ꞌlẹo ꞌcọ ꞌhặc ꞌpi ꞌnọng bản ꞌmướng ꞌsướng ꞌhặc ꞌlắm ꞌmo#chảu, ꞌpứng ꞌviạk ꞌnị nháư ꞌsứa au ꞌchu sắt sính ꞌmá khả phau vảy ꞌsớ ꞌTan#chảu.”
33 E sei que é importante amá-lo de todo o meu coração, de todo o meu entendimento e de todas as minhas forças, e amar o meu próximo como a mim mesmo. É mais importante que oferecer todos os holocaustos e sacrifícios exigidos pela lei”.
34 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hên ꞌsáy phủ ꞌnặn ꞌhụ lắc#ꞌvạu, ꞌTan chảu chắng ꞌvạu#ꞌva, “Chảu ꞌcọ ꞌsặt ꞌmá chăm phén ꞌhôm ꞌngáu Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌlẹo.”
34 Ao perceber quanto o homem compreendia, Jesus disse: “Você não está longe do reino de Deus”. Depois disso, ninguém se atreveu a lhe fazer mais perguntas.
35 ꞌChớ Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đang bók son ꞌpứng ꞌcốn dú nẳng cuông ꞌcuông ꞌhướn vảy ꞌsớ#ꞌnặn, ꞌTan chảu đảy ꞌvạu#ꞌva, “ꞌSứ đaư ꞌpứng ꞌsáy bók ꞌluột ꞌláng ꞌhiạk#ꞌva Chảu ꞌKha‑ꞌlịt pên nó ꞌnéo ꞌchựa sai pua Đa‑ꞌvịt.
35 Mais tarde, enquanto ensinava o povo no templo, Jesus fez a seguinte pergunta: “Por que os mestres da lei afirmam que o Cristo é filho de Davi?
36 Chảu ꞌmo pua Đa‑ꞌvịt hák đảy Chảu Khuôn Saư ꞌpá chaư ꞌvạu#ꞌva:
36 O próprio Davi, falando por meio do Espírito Santo, disse: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: Sente-se no lugar de honra à minha direita até que eu humilhe seus inimigos debaixo de seus pés’.
37 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu máư ꞌva, “Chảu ꞌmo pua Đa‑ꞌvịt khék Chảu ꞌKha‑ꞌlịt pên Chảu#Chom, ꞌlẹo ꞌsướng đaư chắng ꞌhiạk#ꞌva Chảu ꞌKha‑ꞌlịt pên nó ꞌnéo ꞌchựa sai pua Đa‑ꞌvịt ꞌsịn#ꞌlế.”
37 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”. E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 ꞌChớ Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đang bók son sau ꞌnặn ꞌcọ đảy ꞌvạu#ꞌva, “Hảư ꞌchự hiêm ꞌpứng ꞌsáy bók ꞌluột#ꞌláng, sau ꞌmặc ꞌnung sửa ꞌhí ꞌnhang lửa pay#ꞌmá, é hảư ꞌcốn ꞌtếng lai ꞌtặc ꞌcháo sau nẳng bón ꞌcốn ꞌmá#ꞌhốm,
38 Jesus também ensinou: “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças.
39 ꞌmặc ꞌnăng bón phủ nháư nẳng ꞌhướn#ꞌsúm. ꞌChớ kin ꞌchớ ꞌsúm ꞌcọ ꞌmặc ꞌnăng bón hua#ꞌpán.
39 E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
40 Sau khốm têng au ꞌchương khong ꞌhướn ꞌme#mải, sau khẻng đé so ꞌhọt Chảu Pua ꞌPhạ hơng#ꞌhí. ꞌPứng ꞌcốn ꞌnặn ꞌchí ꞌchọ ꞌsội nắc ꞌsứa sáu#mết.”
40 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
41 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌnăng dú cuông ꞌcuông ꞌhướn vảy ꞌsớ tó nả ꞌhóm ꞌngớn vảy ꞌháu Chảu Pua#ꞌPhạ. ꞌTan chảu ꞌlé bớng ꞌpứng ꞌcốn ꞌmá phốc ꞌngớn sáư#ꞌhóm. ꞌPứng ꞌcốn ꞌhăng ꞌcọ ꞌmí lai ꞌcốn đảy phốc ꞌngớn sáư#ế.
41 Jesus sentou-se perto da caixa de ofertas do templo e ficou observando o povo colocar o dinheiro. Muitos ricos contribuíam com grandes quantias.
42 ꞌLẹo ꞌcọ ꞌmí ꞌme mải khó#ꞌnưng au song su ꞌtóng ꞌmí ꞌca ꞌnọi ꞌmá phốc#sáư.
42 Então veio uma viúva pobre e colocou duas moedas pequenas.
43 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hên ꞌsướng#ꞌnặn, chắng khék mốt ꞌcốn ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan chảu ꞌmá ꞌlẹo ꞌvạu#ꞌva, “ꞌHáu ꞌvạu ꞌsư hảư ꞌpứng ꞌnọng#ꞌhụ, ꞌme mải khó phủ ꞌnị phốc ꞌngớn sáư lai ꞌsứa ꞌchu#ꞌcốn,
43 Jesus chamou seus discípulos e disse: “Eu lhes digo a verdade: essa viúva depositou na caixa de ofertas mais que todos os outros.
44 ꞌPứng ꞌcốn ứn ꞌnặn phaư ꞌcọ đảy au ꞌngớn ꞌsứa dống ꞌmá phốc#sáư, hák#ꞌva ꞌnhính khó phủ ꞌnị ꞌmí ꞌngớn ꞌpó ꞌsự kin#thôi, ꞌcọ ꞌnhắng au ꞌmá phốc sáư#mết.”
44 Eles deram uma parte do que lhes sobrava, mas ela, em sua pobreza, deu tudo que tinha”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.