João 11
Tai Dam (BLT) vs VC
1 — ausente —
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 Song ưởi ꞌnọng pên ꞌnọng ꞌnhính khong ꞌtan ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô chắng ꞌchạư ꞌcốn pay bók Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô phủ ꞌTan chảu ꞌhặc ꞌnặn đang chếp#dú.”
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy ꞌnghín ꞌsướng ꞌnặn chắng ꞌvạu#ꞌva, “ꞌViạk chếp ꞌnị ꞌchí báu#ꞌlón tai cá#đaư. Chếp pên ꞌsướng ꞌnị ꞌcọ ꞌpưa hảư ꞌchư siêng Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌhung#ꞌhướng, ꞌlẹo hảư ꞌháu phủ pên ꞌLụk ꞌTan chảu đảy ꞌhung ꞌhướng ꞌdọn ꞌviạk#ꞌnị.”
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌhặc ꞌpéng ꞌtếng sam ꞌnọng ꞌpi ꞌMa‑ꞌtha, ꞌMa‑ꞌli‑a kéng ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô.
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 ꞌSướng ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy ꞌhụ kháo ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô chếp, ꞌTan chảu ꞌcọ ꞌnhắng ꞌdặng dú bón cáu tứm song ꞌmự#máư,
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 ꞌlẹo chắng ꞌchứa mốt ꞌcốn ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan chảu#ꞌva, “ꞌHáu au căn ꞌcứn ꞌmứa phén đin Du‑đai ꞌnớ.”
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Mốt ꞌtoi ꞌtáng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu sú ꞌTan chảu ꞌva, “ꞌChiếng ꞌsáy#ꞌpo, ꞌmự cón ꞌnặn ꞌpứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu dú nẳng hẳn ꞌchí au đán hin ꞌlếu#sáư, ꞌsáy ꞌpo ꞌnhắng ꞌchí ꞌcứn ꞌmứa bón sau dú hẳn máư#a.”
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tóp sau#ꞌva, “ꞌTếng ꞌvến ꞌmí síp song ꞌchớ lỏ#ꞌquá. Phủ đaư ꞌnhang ꞌtếng ꞌvến báu#dản tỏng đút săng ꞌdọn seng ꞌhung nẳng ꞌmướng ꞌlum#ꞌnị.
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Phủ đaư hák ꞌnhang ꞌtếng#ꞌcứn, phủ ꞌnặn lo ꞌchí tỏng đút ꞌpộ báu#ꞌmí seng#ꞌhung.”
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu ꞌquám đải khái ꞌnặn ꞌlẹo ꞌcọ bók mốt ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan chảu máư#ꞌva, “ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô phủ pên sính ꞌcu ꞌháu ꞌnặn ꞌnón lắp#pay, hák#ꞌva ꞌháu ꞌchí pay púc ꞌmắn#tứn.”
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 — ausente —
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 — ausente —
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 ꞌSướng ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng ꞌvạu chẻng hảư sau#ꞌva, “ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô tai#ꞌlẹo.
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 ꞌHáu báu#dú hẳn ꞌcọ#đi, ꞌpưa ꞌpứng ꞌnọng ꞌchí hên ꞌnéo ꞌpá chaư ꞌchưa#ꞌháu. ꞌKhạy ꞌsúm ꞌháu au căn pay ha ꞌmắn#ꞌnọ.”
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 ꞌTan ꞌThô‑ꞌma, (ꞌchư ꞌnọi khék ꞌva Đi‑đim), chắng chướng sính ꞌcu ꞌtoi ꞌtáng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌnặn#ꞌva, “ꞌHáu ꞌtếng#cá ꞌcọ pay ꞌtoi#căn, ꞌpưa ꞌchí đảy tai ꞌtoi ꞌTan#chảu.”
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 ꞌChớ Chảu ꞌGiê‑ꞌsu pay ꞌhọt bản Bết‑ꞌtha‑ꞌnia, ꞌcọ đảy ꞌhụ#ꞌva khon ꞌtan ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô pốc ꞌmiện ꞌvạy cuông thẳm đán đảy sí ꞌmự#ꞌlẹo.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 Bản ꞌnặn dú đắc ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm dáo sam cay#số.
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 ꞌMí lai ꞌcốn ꞌDiu đảy ꞌmá ún ꞌphướn song ưởi ꞌnọng ꞌMa‑ꞌtha kéng ꞌMa‑ꞌli‑a ꞌpưa#ꞌva ꞌpi ꞌchái sau#tai.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 ꞌMưa ꞌnáng ꞌMa‑ꞌtha đảy ꞌnghín kháo#ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchí ꞌmá#ꞌhọt, ꞌnáng chắng ók pay#tỏn. ꞌNáng ꞌMa‑ꞌli‑a lỏ#ꞌnăng dú nẳng#ꞌhướn.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha ꞌvạu sú Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌva ꞌTan chảu dú#nỉ, ꞌpi ꞌchái khỏi ꞌcọ ꞌchí báu#tai.
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Hák#ꞌva ꞌkhạy ꞌnị ꞌnéo đaư ꞌcọ#đi, khỏi ꞌhụ#ꞌva, ꞌTan chảu đé so nẳng Chảu Pua ꞌPhạ ăn#đaư, Chảu Pua ꞌPhạ ꞌcọ ꞌchí#hảư.”
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu cắp ꞌnáng#ꞌva, “ꞌPi ꞌchái khong ꞌnọng ꞌchí ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha tóp, “Khỏi ꞌhụ#ꞌva, ꞌchớ ꞌpứng ꞌcốn tai ꞌlẹo ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá ꞌmự lả sút#ꞌnặn, ꞌpi ꞌchái khỏi ꞌcọ ꞌchí ꞌcứn#ꞌmá.”
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu cắp ꞌnáng ꞌva, “ꞌHáu ꞌnị lo pên phủ hảư ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá cắp hảư ꞌmí ꞌchua#ꞌlới. Phủ đaư pông chaư ꞌchưa#ꞌháu, ta#ꞌva tai pay ꞌlẹo ꞌcọ ꞌchí ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 Phủ đaư#ꞌnhắng, ꞌva đảy pông chaư ꞌchưa ꞌháu ꞌcọ ꞌchí báu#ꞌmí ꞌchớ tai sắc#ꞌtưa. ꞌNọng ꞌchưa ꞌquám ꞌnị#báu?”
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha tóp#ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, khỏi ꞌchưa ꞌTan chảu ꞌmen Chảu ꞌKha‑ꞌlịt, ꞌLụk ꞌchái Chảu Pua ꞌPhạ phủ ꞌchọ ꞌlống ꞌmá ꞌmướng#ꞌlum.”
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn#ꞌlẹo, ꞌnáng ꞌcọ ꞌcứn ꞌmứa khék au ꞌMa‑ꞌli‑a phủ pên ꞌnọng ók pay bón#ꞌnưng lỏ#ꞌva, “ꞌSáy ꞌmá ꞌhọt#ꞌlẹo, tham ha#ꞌnọng.”
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌli‑a đảy ꞌnghín í ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn chắng ꞌphạo tứn khửn ók pay ha ꞌTan#chảu.
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 ꞌChớ ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu báu#ꞌhế khảu pay cuông#bản, ꞌnhắng dú bón ꞌnáng ꞌMa‑ꞌtha pay ꞌpọ#ꞌnặn.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu ꞌmá ún ꞌphướn dú cuông ꞌhướn ꞌtoi ꞌnáng ꞌMa‑ꞌli‑a hên ꞌnáng ꞌphạo tứn khửn ók#pay, sau ꞌcọ pay#ꞌtoi, ngắm#ꞌva ꞌnáng ꞌchí ók pay hảy dú nẳng thẳm đán bón ꞌmiện#khon.
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌli‑a pay ꞌhọt bón Chảu ꞌGiê‑ꞌsu dú, hên ꞌTan chảu ꞌnáng chắng múp ꞌlống sáư tin ꞌTan chảu lỏ#ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌva ꞌTan chảu dú#nỉ, ꞌpi ꞌchái khỏi ꞌcọ ꞌchí báu#tai.”
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hên ꞌnáng ꞌMa‑ꞌli‑a kéng ꞌpứng ꞌcốn ꞌDiu ꞌtoi ꞌnáng ꞌnặn khék#hảy, ꞌTan chảu ꞌdiến ꞌkẹn chaư ꞌtộc khôm#lai,
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 chắng tham sau#ꞌva, “ꞌPứng chảu au khon pay ꞌmiện bón#đaư?”
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌcọ#hảy.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu hên ꞌsướng ꞌnặn lỏ#ꞌva, “Bớng#ꞌí, ꞌTan ꞌhặc ꞌmắn lai#ꞌnọ.”
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Hák ꞌsán ꞌcốn ꞌvạu#ꞌva, “Phủ ꞌnị ꞌchoi ꞌcốn ta bót đảy hên#ꞌhung, ꞌlẹo ꞌdệt hảư ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô báu#tai ꞌcọ ꞌchí đảy#ꞌquá.”
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌkẹn chaư ꞌtưa#ꞌnưng máư pay ꞌhọt bón ꞌmiện khon ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô ꞌnặn, pên thẳm đán ꞌmí tón đán nháư tăn pák thẳm#ꞌvạy.
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu bók hảư ꞌnhó au tón đán ꞌnặn#ók. ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha ꞌnọng ꞌnhính phủ tai ꞌnặn#ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌmắn tai đảy sí ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌkhạy khon ꞌchí ai#min.”
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu#tóp, “ꞌHáu đảy bók ꞌnọng#ꞌlẹo, ꞌva ꞌnọng ꞌmí chaư ꞌchưa ꞌcọ ꞌchí hên ꞌnéo ꞌhung ꞌhướng khong Chảu Pua#ꞌPhạ.”
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpứng ꞌcốn dú hẳn chắng ꞌchoi căn ꞌnhó au tón đán#ók. Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hen nả khửn vảy so#ꞌva, “ꞌỐ, Chảu ꞌPo#ꞌhới, ꞌLụk đảy ꞌdọn Chảu ꞌPo ꞌphắng au ꞌquám ꞌLụk đé#so.
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 ꞌLụk ꞌhụ#ꞌva Chảu ꞌPo ꞌphắng au ꞌquám ꞌLụk đé so ꞌlớng#ꞌlớng, ꞌLụk ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn ꞌpưa hảư ꞌpứng ꞌcốn dú ỏm ꞌlọm ꞌLụk#ꞌnị, hảư sau ꞌchưa#ꞌva ꞌmen Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên ꞌPo đảy sống ꞌLụk#ꞌmá.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu vảy so ꞌnéo ꞌnặn ꞌlẹo chắng khék sương nháư khửn#ꞌva, “ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô ꞌhới, ók ꞌmá#ꞌí.”
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Phủ tai ꞌnặn ꞌdiến ók#ꞌmá, ꞌnhắng ꞌmí phải đoi ꞌpắn tin ꞌmứ ꞌmắn#dú, kéng nả ꞌcọ ꞌmí phả#pốc. Chảu ꞌGiê‑ꞌsu bók sau kẻ ók hảư ꞌmắn ꞌlẹo ꞌvạy ꞌmắn#pay.
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu ꞌmá ún ꞌphướn ꞌnáng ꞌMa‑ꞌli‑a ꞌnặn đảy hên ꞌviạk Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdệt ꞌsướng#ꞌnặn, lai ꞌcốn ꞌcọ pông chaư ꞌchưa ꞌTan#chảu.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Hák ꞌsán ꞌcốn cuông mốt sau pay ꞌtố ꞌviạk Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdệt ꞌnặn hảư mốt ꞌcốn phái ꞌPha‑ꞌli‑ꞌsai ꞌphắng.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpứng mo cốc cắp mốt phái ꞌPha‑ꞌli‑ꞌsai chắng khék căn ꞌmá ꞌsúm ꞌlẹo ổ sô căn#ꞌva, “Phủ ꞌnặn ꞌdệt lai mai#lák, ꞌsúm ꞌháu ngắm ꞌnéo#đaư.
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 ꞌVa ꞌháu ꞌchí pói hảư ꞌmắn ꞌdệt tó pay ꞌlẹo dản ꞌchu ꞌcốn phaư ꞌcọ ꞌchí pông chaư ꞌchưa#ꞌmắn, ꞌlẹo ꞌcốn ꞌmướng Lôm ꞌchí ꞌmá ꞌchính au phép ꞌquiến ꞌtếng#cá bản ꞌmướng ꞌháu#máư.”
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Cuông mốt ꞌsúm ꞌhốm ꞌmí phủ ꞌnưng ꞌchư Ca‑da‑ꞌpha ꞌdệt mo luông cuông pi#ꞌnặn. ꞌTan chắng chê sau#ꞌva, “ꞌPứng chảu báu#ꞌhụ chắc săng#mết,
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 báu#ngắm ꞌhọt ꞌluống ꞌtáng pên ꞌláng đi hảư ꞌpứng#chảu, neng ꞌsé hảư phủ#ꞌnưng ꞌchịu tai ꞌpưa dên#ꞌpay, ꞌcọ ꞌvén đi ꞌsứa ꞌphắn ꞌcốn ꞌháu ꞌchí tai đắp sia#mết.”
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 ꞌTan Ca‑da‑ꞌpha ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn, báu#ꞌmen ꞌtan hák ꞌvạu ꞌtoi chaư khong ꞌtan cá#đaư, ꞌcọ ꞌpưa ꞌtan ꞌdệt mo luông cuông pi#ꞌnặn, Chảu Pua ꞌPhạ chắng ꞌchuốn chaư ꞌtan ꞌvạu ꞌvạy cón#ꞌva, Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchí tai ꞌpưa ꞌphắn ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 ꞌLẹo ꞌcọ báu#sút ꞌto ꞌphắn ꞌcốn ꞌnặn thôi cá#đaư, ꞌchí ꞌhốm ꞌtếng#cá ꞌchu ꞌcốn phaư đảy pên ꞌlụk Chảu Pua ꞌPhạ dú ꞌsạk ꞌsái căn#ꞌnặn, hảư khảu ꞌmá pên mốt điêu#căn.
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 Té ꞌmự ꞌnặn#ꞌmá, ꞌpứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu ꞌtạk ꞌluống ꞌchí khả Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 ꞌPưa ꞌsướng ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng pay ꞌmá ꞌlặp ꞌsuôn ꞌcốn#ꞌDiu. ꞌTan chảu đảy ók sia bón ꞌnặn pay phổng ꞌlố chăm ꞌtông#ꞌlẹng, ꞌhọt bản#ꞌnưng khék bản Ê‑ꞌpha‑ꞌla‑im ꞌlẹo đảy dú hẳn cắp mốt ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan#chảu.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 Khỏn ꞌchí ꞌhọt khuốp pi ꞌcốn ꞌDiu kin ꞌtiệc ꞌVện#cai, lai ꞌcốn dú bản ꞌnọk ꞌmứa cá ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm, téng ꞌchương sák sang ꞌmo ꞌvạy cón ꞌmự ꞌchí kin#ꞌtiệc.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Sau sáo ha Chảu ꞌGiê‑ꞌsu. ꞌChớ sau dưn dú cuông ꞌcuông ꞌhướn vảy ꞌsớ Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌnặn, sau ꞌcọ đảy ổ ꞌtố căn#ꞌva, “Ngắm ꞌnéo#đaư, ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchí báu#ꞌmá kin ꞌtiệc#a.”
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 ꞌPứng mo cốc cắp mốt phái ꞌPha‑ꞌli‑ꞌsai ók ꞌquám sắng ꞌvạy#ꞌva, phaư ꞌhụ Chảu ꞌGiê‑ꞌsu dú bón đaư hảư ꞌmá#ꞌvạu, ꞌpưa sau é pắt#ꞌTan.
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.