João 11
Tai Dam (BLT) vs NTLH
1 — ausente —
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 — ausente —
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Song ưởi ꞌnọng pên ꞌnọng ꞌnhính khong ꞌtan ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô chắng ꞌchạư ꞌcốn pay bók Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô phủ ꞌTan chảu ꞌhặc ꞌnặn đang chếp#dú.”
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy ꞌnghín ꞌsướng ꞌnặn chắng ꞌvạu#ꞌva, “ꞌViạk chếp ꞌnị ꞌchí báu#ꞌlón tai cá#đaư. Chếp pên ꞌsướng ꞌnị ꞌcọ ꞌpưa hảư ꞌchư siêng Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌhung#ꞌhướng, ꞌlẹo hảư ꞌháu phủ pên ꞌLụk ꞌTan chảu đảy ꞌhung ꞌhướng ꞌdọn ꞌviạk#ꞌnị.”
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌhặc ꞌpéng ꞌtếng sam ꞌnọng ꞌpi ꞌMa‑ꞌtha, ꞌMa‑ꞌli‑a kéng ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 ꞌSướng ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy ꞌhụ kháo ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô chếp, ꞌTan chảu ꞌcọ ꞌnhắng ꞌdặng dú bón cáu tứm song ꞌmự#máư,
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 ꞌlẹo chắng ꞌchứa mốt ꞌcốn ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan chảu#ꞌva, “ꞌHáu au căn ꞌcứn ꞌmứa phén đin Du‑đai ꞌnớ.”
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Mốt ꞌtoi ꞌtáng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu sú ꞌTan chảu ꞌva, “ꞌChiếng ꞌsáy#ꞌpo, ꞌmự cón ꞌnặn ꞌpứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu dú nẳng hẳn ꞌchí au đán hin ꞌlếu#sáư, ꞌsáy ꞌpo ꞌnhắng ꞌchí ꞌcứn ꞌmứa bón sau dú hẳn máư#a.”
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tóp sau#ꞌva, “ꞌTếng ꞌvến ꞌmí síp song ꞌchớ lỏ#ꞌquá. Phủ đaư ꞌnhang ꞌtếng ꞌvến báu#dản tỏng đút săng ꞌdọn seng ꞌhung nẳng ꞌmướng ꞌlum#ꞌnị.
9 Jesus respondeu:
10 Phủ đaư hák ꞌnhang ꞌtếng#ꞌcứn, phủ ꞌnặn lo ꞌchí tỏng đút ꞌpộ báu#ꞌmí seng#ꞌhung.”
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu ꞌquám đải khái ꞌnặn ꞌlẹo ꞌcọ bók mốt ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan chảu máư#ꞌva, “ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô phủ pên sính ꞌcu ꞌháu ꞌnặn ꞌnón lắp#pay, hák#ꞌva ꞌháu ꞌchí pay púc ꞌmắn#tứn.”
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 — ausente —
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 — ausente —
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 ꞌSướng ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng ꞌvạu chẻng hảư sau#ꞌva, “ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô tai#ꞌlẹo.
14 Então Jesus disse claramente:
15 ꞌHáu báu#dú hẳn ꞌcọ#đi, ꞌpưa ꞌpứng ꞌnọng ꞌchí hên ꞌnéo ꞌpá chaư ꞌchưa#ꞌháu. ꞌKhạy ꞌsúm ꞌháu au căn pay ha ꞌmắn#ꞌnọ.”
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 ꞌTan ꞌThô‑ꞌma, (ꞌchư ꞌnọi khék ꞌva Đi‑đim), chắng chướng sính ꞌcu ꞌtoi ꞌtáng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌnặn#ꞌva, “ꞌHáu ꞌtếng#cá ꞌcọ pay ꞌtoi#căn, ꞌpưa ꞌchí đảy tai ꞌtoi ꞌTan#chảu.”
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 ꞌChớ Chảu ꞌGiê‑ꞌsu pay ꞌhọt bản Bết‑ꞌtha‑ꞌnia, ꞌcọ đảy ꞌhụ#ꞌva khon ꞌtan ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô pốc ꞌmiện ꞌvạy cuông thẳm đán đảy sí ꞌmự#ꞌlẹo.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Bản ꞌnặn dú đắc ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm dáo sam cay#số.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 ꞌMí lai ꞌcốn ꞌDiu đảy ꞌmá ún ꞌphướn song ưởi ꞌnọng ꞌMa‑ꞌtha kéng ꞌMa‑ꞌli‑a ꞌpưa#ꞌva ꞌpi ꞌchái sau#tai.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 ꞌMưa ꞌnáng ꞌMa‑ꞌtha đảy ꞌnghín kháo#ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchí ꞌmá#ꞌhọt, ꞌnáng chắng ók pay#tỏn. ꞌNáng ꞌMa‑ꞌli‑a lỏ#ꞌnăng dú nẳng#ꞌhướn.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha ꞌvạu sú Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌva ꞌTan chảu dú#nỉ, ꞌpi ꞌchái khỏi ꞌcọ ꞌchí báu#tai.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Hák#ꞌva ꞌkhạy ꞌnị ꞌnéo đaư ꞌcọ#đi, khỏi ꞌhụ#ꞌva, ꞌTan chảu đé so nẳng Chảu Pua ꞌPhạ ăn#đaư, Chảu Pua ꞌPhạ ꞌcọ ꞌchí#hảư.”
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu cắp ꞌnáng#ꞌva, “ꞌPi ꞌchái khong ꞌnọng ꞌchí ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá.”
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha tóp, “Khỏi ꞌhụ#ꞌva, ꞌchớ ꞌpứng ꞌcốn tai ꞌlẹo ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá ꞌmự lả sút#ꞌnặn, ꞌpi ꞌchái khỏi ꞌcọ ꞌchí ꞌcứn#ꞌmá.”
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu cắp ꞌnáng ꞌva, “ꞌHáu ꞌnị lo pên phủ hảư ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá cắp hảư ꞌmí ꞌchua#ꞌlới. Phủ đaư pông chaư ꞌchưa#ꞌháu, ta#ꞌva tai pay ꞌlẹo ꞌcọ ꞌchí ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá.
25 Então Jesus afirmou:
26 Phủ đaư#ꞌnhắng, ꞌva đảy pông chaư ꞌchưa ꞌháu ꞌcọ ꞌchí báu#ꞌmí ꞌchớ tai sắc#ꞌtưa. ꞌNọng ꞌchưa ꞌquám ꞌnị#báu?”
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha tóp#ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, khỏi ꞌchưa ꞌTan chảu ꞌmen Chảu ꞌKha‑ꞌlịt, ꞌLụk ꞌchái Chảu Pua ꞌPhạ phủ ꞌchọ ꞌlống ꞌmá ꞌmướng#ꞌlum.”
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn#ꞌlẹo, ꞌnáng ꞌcọ ꞌcứn ꞌmứa khék au ꞌMa‑ꞌli‑a phủ pên ꞌnọng ók pay bón#ꞌnưng lỏ#ꞌva, “ꞌSáy ꞌmá ꞌhọt#ꞌlẹo, tham ha#ꞌnọng.”
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌli‑a đảy ꞌnghín í ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn chắng ꞌphạo tứn khửn ók pay ha ꞌTan#chảu.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 ꞌChớ ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu báu#ꞌhế khảu pay cuông#bản, ꞌnhắng dú bón ꞌnáng ꞌMa‑ꞌtha pay ꞌpọ#ꞌnặn.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu ꞌmá ún ꞌphướn dú cuông ꞌhướn ꞌtoi ꞌnáng ꞌMa‑ꞌli‑a hên ꞌnáng ꞌphạo tứn khửn ók#pay, sau ꞌcọ pay#ꞌtoi, ngắm#ꞌva ꞌnáng ꞌchí ók pay hảy dú nẳng thẳm đán bón ꞌmiện#khon.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 ꞌNáng ꞌMa‑ꞌli‑a pay ꞌhọt bón Chảu ꞌGiê‑ꞌsu dú, hên ꞌTan chảu ꞌnáng chắng múp ꞌlống sáư tin ꞌTan chảu lỏ#ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌva ꞌTan chảu dú#nỉ, ꞌpi ꞌchái khỏi ꞌcọ ꞌchí báu#tai.”
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hên ꞌnáng ꞌMa‑ꞌli‑a kéng ꞌpứng ꞌcốn ꞌDiu ꞌtoi ꞌnáng ꞌnặn khék#hảy, ꞌTan chảu ꞌdiến ꞌkẹn chaư ꞌtộc khôm#lai,
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 chắng tham sau#ꞌva, “ꞌPứng chảu au khon pay ꞌmiện bón#đaư?”
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌcọ#hảy.
35 Jesus chorou.
36 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu hên ꞌsướng ꞌnặn lỏ#ꞌva, “Bớng#ꞌí, ꞌTan ꞌhặc ꞌmắn lai#ꞌnọ.”
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Hák ꞌsán ꞌcốn ꞌvạu#ꞌva, “Phủ ꞌnị ꞌchoi ꞌcốn ta bót đảy hên#ꞌhung, ꞌlẹo ꞌdệt hảư ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô báu#tai ꞌcọ ꞌchí đảy#ꞌquá.”
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌkẹn chaư ꞌtưa#ꞌnưng máư pay ꞌhọt bón ꞌmiện khon ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô ꞌnặn, pên thẳm đán ꞌmí tón đán nháư tăn pák thẳm#ꞌvạy.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu bók hảư ꞌnhó au tón đán ꞌnặn#ók. ꞌNáng ꞌMa‑ꞌtha ꞌnọng ꞌnhính phủ tai ꞌnặn#ꞌva, “ꞌChiếng ꞌTan#chảu, ꞌmắn tai đảy sí ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌkhạy khon ꞌchí ai#min.”
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu#tóp, “ꞌHáu đảy bók ꞌnọng#ꞌlẹo, ꞌva ꞌnọng ꞌmí chaư ꞌchưa ꞌcọ ꞌchí hên ꞌnéo ꞌhung ꞌhướng khong Chảu Pua#ꞌPhạ.”
40 Jesus respondeu:
41 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpứng ꞌcốn dú hẳn chắng ꞌchoi căn ꞌnhó au tón đán#ók. Chảu ꞌGiê‑ꞌsu hen nả khửn vảy so#ꞌva, “ꞌỐ, Chảu ꞌPo#ꞌhới, ꞌLụk đảy ꞌdọn Chảu ꞌPo ꞌphắng au ꞌquám ꞌLụk đé#so.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 ꞌLụk ꞌhụ#ꞌva Chảu ꞌPo ꞌphắng au ꞌquám ꞌLụk đé so ꞌlớng#ꞌlớng, ꞌLụk ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn ꞌpưa hảư ꞌpứng ꞌcốn dú ỏm ꞌlọm ꞌLụk#ꞌnị, hảư sau ꞌchưa#ꞌva ꞌmen Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên ꞌPo đảy sống ꞌLụk#ꞌmá.”
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu vảy so ꞌnéo ꞌnặn ꞌlẹo chắng khék sương nháư khửn#ꞌva, “ꞌLa‑ꞌsa‑ꞌlô ꞌhới, ók ꞌmá#ꞌí.”
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Phủ tai ꞌnặn ꞌdiến ók#ꞌmá, ꞌnhắng ꞌmí phải đoi ꞌpắn tin ꞌmứ ꞌmắn#dú, kéng nả ꞌcọ ꞌmí phả#pốc. Chảu ꞌGiê‑ꞌsu bók sau kẻ ók hảư ꞌmắn ꞌlẹo ꞌvạy ꞌmắn#pay.
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu ꞌmá ún ꞌphướn ꞌnáng ꞌMa‑ꞌli‑a ꞌnặn đảy hên ꞌviạk Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdệt ꞌsướng#ꞌnặn, lai ꞌcốn ꞌcọ pông chaư ꞌchưa ꞌTan#chảu.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Hák ꞌsán ꞌcốn cuông mốt sau pay ꞌtố ꞌviạk Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdệt ꞌnặn hảư mốt ꞌcốn phái ꞌPha‑ꞌli‑ꞌsai ꞌphắng.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpứng mo cốc cắp mốt phái ꞌPha‑ꞌli‑ꞌsai chắng khék căn ꞌmá ꞌsúm ꞌlẹo ổ sô căn#ꞌva, “Phủ ꞌnặn ꞌdệt lai mai#lák, ꞌsúm ꞌháu ngắm ꞌnéo#đaư.
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 ꞌVa ꞌháu ꞌchí pói hảư ꞌmắn ꞌdệt tó pay ꞌlẹo dản ꞌchu ꞌcốn phaư ꞌcọ ꞌchí pông chaư ꞌchưa#ꞌmắn, ꞌlẹo ꞌcốn ꞌmướng Lôm ꞌchí ꞌmá ꞌchính au phép ꞌquiến ꞌtếng#cá bản ꞌmướng ꞌháu#máư.”
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Cuông mốt ꞌsúm ꞌhốm ꞌmí phủ ꞌnưng ꞌchư Ca‑da‑ꞌpha ꞌdệt mo luông cuông pi#ꞌnặn. ꞌTan chắng chê sau#ꞌva, “ꞌPứng chảu báu#ꞌhụ chắc săng#mết,
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 báu#ngắm ꞌhọt ꞌluống ꞌtáng pên ꞌláng đi hảư ꞌpứng#chảu, neng ꞌsé hảư phủ#ꞌnưng ꞌchịu tai ꞌpưa dên#ꞌpay, ꞌcọ ꞌvén đi ꞌsứa ꞌphắn ꞌcốn ꞌháu ꞌchí tai đắp sia#mết.”
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 ꞌTan Ca‑da‑ꞌpha ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn, báu#ꞌmen ꞌtan hák ꞌvạu ꞌtoi chaư khong ꞌtan cá#đaư, ꞌcọ ꞌpưa ꞌtan ꞌdệt mo luông cuông pi#ꞌnặn, Chảu Pua ꞌPhạ chắng ꞌchuốn chaư ꞌtan ꞌvạu ꞌvạy cón#ꞌva, Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchí tai ꞌpưa ꞌphắn ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên.
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 ꞌLẹo ꞌcọ báu#sút ꞌto ꞌphắn ꞌcốn ꞌnặn thôi cá#đaư, ꞌchí ꞌhốm ꞌtếng#cá ꞌchu ꞌcốn phaư đảy pên ꞌlụk Chảu Pua ꞌPhạ dú ꞌsạk ꞌsái căn#ꞌnặn, hảư khảu ꞌmá pên mốt điêu#căn.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Té ꞌmự ꞌnặn#ꞌmá, ꞌpứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu ꞌtạk ꞌluống ꞌchí khả Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 ꞌPưa ꞌsướng ꞌnặn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng pay ꞌmá ꞌlặp ꞌsuôn ꞌcốn#ꞌDiu. ꞌTan chảu đảy ók sia bón ꞌnặn pay phổng ꞌlố chăm ꞌtông#ꞌlẹng, ꞌhọt bản#ꞌnưng khék bản Ê‑ꞌpha‑ꞌla‑im ꞌlẹo đảy dú hẳn cắp mốt ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan#chảu.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Khỏn ꞌchí ꞌhọt khuốp pi ꞌcốn ꞌDiu kin ꞌtiệc ꞌVện#cai, lai ꞌcốn dú bản ꞌnọk ꞌmứa cá ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm, téng ꞌchương sák sang ꞌmo ꞌvạy cón ꞌmự ꞌchí kin#ꞌtiệc.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Sau sáo ha Chảu ꞌGiê‑ꞌsu. ꞌChớ sau dưn dú cuông ꞌcuông ꞌhướn vảy ꞌsớ Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌnặn, sau ꞌcọ đảy ổ ꞌtố căn#ꞌva, “Ngắm ꞌnéo#đaư, ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchí báu#ꞌmá kin ꞌtiệc#a.”
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 ꞌPứng mo cốc cắp mốt phái ꞌPha‑ꞌli‑ꞌsai ók ꞌquám sắng ꞌvạy#ꞌva, phaư ꞌhụ Chảu ꞌGiê‑ꞌsu dú bón đaư hảư ꞌmá#ꞌvạu, ꞌpưa sau é pắt#ꞌTan.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.