Atos 28
Tai Dam (BLT) vs NTLH
1 ꞌMưa khói sia póng ꞌhại#ꞌlẹo, ꞌsúm khỏi chắng ꞌhụ#ꞌva đon ꞌnặn ꞌchư ꞌMăn‑ta.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 ꞌCốn đon ꞌmướng ꞌnặn ꞌcọ ꞌhặc ꞌpéng phớng ꞌdứa au ꞌsúm khỏi#lai. ꞌPhạ#phôn, ꞌcứm#nao, sau chắng đăng cong ꞌpháy nháư hảư ꞌsúm khỏi ꞌtếng#cá.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 ꞌTan Pôn pay au lua hóp#ꞌnưng ꞌmá sáư#ꞌpháy. ꞌPộ ꞌpháy ꞌhọn chắng ꞌmí tô ꞌngú#ꞌnưng ók ꞌmá ꞌcạp ꞌmứ#ꞌtan.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 ꞌCốn ꞌmướng ꞌnị hên ꞌngú ꞌcạp ꞌmứ ꞌtan#Pôn, sau chắng ổ căn#ꞌva, “Phủ ꞌnị ꞌsứ đaư ꞌcọ ꞌmen phủ khả#ꞌcốn. Ta#ꞌva ꞌmắn khói tai nẳng ꞌnặm bể ꞌmá ꞌlẹo ꞌcọ#đi, hák#ꞌva ꞌviạk báp ꞌvến ꞌmắn ꞌnhắng ꞌnắm ꞌmá ꞌdệt hảư#tai.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 ꞌTan Pôn ꞌdiến ꞌsăn tô ꞌngú tốc sáư ꞌpháy#sia, ꞌmo ꞌkính ꞌtan ꞌcọ báu#pên#săng.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Phen ꞌcốn ngắm#ꞌva ꞌtan ꞌchí ꞌcaư#khửn, ꞌhứ#ꞌva ꞌchí ꞌlộm tai cắp#bát. Sau thả bớng hơng ꞌcọ báu#hên pên#săng, sau chắng piến chaư ꞌvạu#ꞌva ꞌtan Pôn pên ꞌthớn théng phủ#ꞌnưng.
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Dú chăm bón ꞌnặn ꞌmí đin ꞌtan Pốp‑ꞌli‑ô, phủ pên cốc đon ꞌmướng#ꞌnặn. ꞌTan phủ ꞌnị ꞌcọ ꞌhặc ꞌpéng tỏn lón hảư pên khék#ꞌtan, ꞌliệng đu ꞌsúm khỏi đi đảy sam#ꞌmự.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 ꞌChớ ꞌnặn ải ꞌtan Pốp‑ꞌli‑ô sảy pay ꞌtọng ꞌnón#dú. ꞌTan Pôn chắng khảu pay#bớng, đé so ꞌhọt Chảu Pua ꞌPhạ ꞌlẹo pông ꞌmứ sáư ꞌmắn ꞌcọ ꞌdiến hóm#đi.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 ꞌSướng ꞌnặn phủ chếp ꞌcốn pên nẳng đon ꞌmướng ꞌnặn phaư ꞌcọ ꞌmá ha ꞌtan Pôn ꞌchoi hảư hóm#đi.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Sau ꞌcọ ꞌmí lai ꞌquám sỏng ꞌnhó ꞌsúm#khỏi. ꞌLẹo ꞌhọt ꞌchớ ꞌsúm khỏi ꞌchí khảu ꞌhứa ók#pay, sau ꞌcọ au ꞌchương ꞌnéo ꞌchọ sủ ꞌmá#hảư.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 ꞌSúm khỏi dú nẳng đon ꞌmướng ꞌnặn đảy sam bươn ꞌlẹo chắng khảu bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌlệc‑ꞌsăn‑đia, ꞌmí hún mai khék#ꞌva ꞌthớn théng kha#phép, ꞌhứa ꞌnặn đảy ꞌmá ꞌdặng nẳng đon ꞌmướng ꞌMăn‑ta thả mết ꞌnhám#nao.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 ꞌSúm khỏi pay ꞌve ꞌdặng nẳng ꞌmướng ꞌSi‑ꞌla‑cu sam#ꞌmự,
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 ꞌlẹo chắng ỏm pay ꞌhọt ꞌmướng ꞌLê‑ꞌkhi‑ôn. ꞌMự lăng ꞌmá ꞌcọ ꞌmí ꞌlốm ꞌpặt ꞌmá té ꞌtáng ꞌphượng#tảư. [ꞌSúm khỏi chắng ꞌlong pay#máư,] cuông song ꞌmự chắng ꞌmá ꞌhọt ꞌmướng Pô‑ti‑ô‑ꞌloi.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 ꞌSúm khỏi ꞌpọ ꞌpi ꞌnọng phủ ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu nẳng ꞌmướng#ꞌnặn, sau ꞌcọ ꞌmới ꞌsúm khỏi ꞌdặng dú nẳng sau chết#ꞌmự, ꞌlẹo chắng pay ꞌmướng#Lôm.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 ꞌPi ꞌnọng ꞌmướng Lôm đảy ꞌnghín kháo ꞌsúm khỏi ꞌchí pay#ꞌhọt, sau ꞌcọ ók ꞌmá tỏn cá ꞌchợ ꞌmướng ꞌA‑pi‑ô, kéng nẳng bón ꞌhướn ꞌdặng sam#lang. ꞌTan Pôn hên ꞌpi ꞌnọng ꞌmá#tỏn, ꞌcọ ꞌnghín ún chaư so đảy ꞌdọn Chảu Pua#ꞌPhạ.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 ꞌMưa ꞌsúm khỏi ꞌmá ꞌhọt ꞌmướng Lôm ꞌlẹo ꞌtáng ꞌviạk hảư phép ꞌtan Pôn hák#dú, ꞌmí lính phủ#ꞌnưng#các.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Lăng ꞌmá đảy sam ꞌmự, ꞌtan Pôn chắng ꞌmới ꞌpứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu#ꞌmá. ꞌMưa ꞌmá tảu ꞌhốm căn ꞌlẹo ꞌtan ꞌcọ đảy ꞌtố ꞌviạk pên ꞌmá hảư sau ꞌphắng#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, khỏi báu#đảy ꞌdệt săng phít cắp ꞌcốn ꞌDiu ꞌháu ꞌhứ#ꞌva phít cắp ꞌhịt ꞌkhóng ꞌchua pảu ꞌlới pú ꞌháu cá#đaư, hák ꞌnhắng ꞌchọ pắt dú nẳng ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm ꞌnặn, ꞌlẹo dao khỏi hảư ꞌcốn#Lôm.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 ꞌCốn Lôm ta ꞌviạk hảư ꞌlẹo ꞌcọ báu#hên khỏi ꞌmí ꞌviạk săng phít ꞌpó ꞌchí#tai, sau ꞌcọ é pói khỏi#sia.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Hák#ꞌva ꞌpứng ꞌcốn ꞌDiu báu#sôm#chaư, ꞌnhắng khắt ꞌquám sau#dú. Khỏi ꞌcọ ꞌtún chaư chắng đảy so au ꞌviạk ꞌván ꞌnị ꞌmá ha Chảu Cai‑ꞌsa. Khỏi ꞌcọ báu#ꞌmí săng ꞌchí ꞌkiện ꞌpi ꞌnọng bản ꞌmướng ꞌháu cá#đaư.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Pên ꞌsướng ꞌnị khỏi chắng đảy ꞌmới ꞌpi ꞌnọng ꞌmá ꞌpọ nả ꞌpọ ta ꞌvạu cắp ꞌpi#ꞌnọng. Ăn khỏi chuốp sỏi lếc phúk ꞌlam ꞌvạy ꞌnị ꞌcọ ꞌpộ ꞌviạk Chảu ꞌKha‑ꞌlịt ꞌmen ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên ꞌháu ꞌcóng thả ꞌnặn#lo.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 ꞌPứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu chắng ꞌvạu cắp ꞌtan Pôn#ꞌva, “ꞌSúm khỏi ꞌcọ ꞌnhắng báu#ꞌhế hên sư ꞌpi ꞌnọng phák ꞌmá té phén đin Du‑đai ꞌvạu ꞌhọt ꞌviạk ꞌtan cá#đaư, ꞌpứng ꞌpi ꞌnọng ꞌmá té ꞌtáng ꞌnặn ꞌcọ báu#ꞌmí phaư au kháo ꞌmá ꞌvạu ꞌhứ#ꞌva ꞌmá ꞌtố ꞌviạk uối săng#ꞌtan.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Hák ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌhụ#ꞌva ꞌcốn ꞌchu bón ꞌchu ꞌti phaư ꞌcọ ꞌvạu khắt phái ꞌGiê‑ꞌsu dú. ꞌSúm khỏi ꞌcọ é ꞌhụ ꞌtan ngắm ꞌsứ#đaư.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu chắng đảy ꞌhẹn ꞌmự ꞌpọ cắp ꞌtan Pôn#máư. ꞌHọt ꞌmự ꞌhẹn ꞌlẹo ꞌvén ꞌmí lai ꞌcốn ꞌsứa cáu ꞌmá ha bón ꞌtan dú#ꞌnặn. ꞌTan Pôn chắng đảy kẻ ꞌquám hảư sau té ꞌchạu ꞌhọt#ꞌcăm, cáo chôm ꞌviạk phén ꞌhôm ꞌngáu Chảu Pua ꞌPhạ sú sau#ꞌphắng. ꞌTan ꞌcọ đảy au ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ ꞌsướng ꞌluột ꞌláng pú ꞌMô‑ꞌsê kéng ꞌquám ꞌpứng ꞌlam páo đảy ꞌchiến ꞌvạy#ꞌnặn, pên lắc chướng ꞌchứa hảư sau ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 ꞌMí ꞌcốn ꞌcọ ꞌchưa ꞌtan Pôn#ꞌvạu, ꞌmí ꞌcốn ꞌcọ báu#ꞌchịu#ꞌchưa.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 ꞌSướng ꞌnặn sau chắng khắt ꞌquám căn ꞌpai#sia, ꞌtan Pôn đảy ꞌvạu kỉ khót cón sau ꞌchí#ꞌpai, “Chảu Khuôn Saư ꞌcọ đảy ꞌvạu ꞌquám đi ꞌmí ꞌquám ꞌmen hảư pảu pú ꞌsúm#chảu, ꞌtáng pú Ê‑ꞌsa‑da phủ pên ꞌlam#páo, ꞌTan chảu bók pú#ꞌva:
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 Pay ha ꞌpứng ꞌcốn#ꞌnị, bók sau#ꞌva
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 ꞌPứng ꞌcốn ꞌnị chaư ăng bók ꞌdạk
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 — ausente —
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 — ausente —
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 ꞌTan Pôn hák chảng ꞌhướn dú đảy song pi#têm, phủ đaư ꞌmá ha ꞌcọ tỏn#lón.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 ꞌTan chaư cả páo kháo ꞌhôm ꞌngáu Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌtếng bók son ꞌviạk ꞌGiê‑ꞌsu ꞌKha‑ꞌlịt phủ pên Chảu#Chom, ꞌtứ ꞌtang páo báu#ꞌmí phaư#hảm.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.