Atos 28
Tai Dam (BLT) vs ARA
1 ꞌMưa khói sia póng ꞌhại#ꞌlẹo, ꞌsúm khỏi chắng ꞌhụ#ꞌva đon ꞌnặn ꞌchư ꞌMăn‑ta.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 ꞌCốn đon ꞌmướng ꞌnặn ꞌcọ ꞌhặc ꞌpéng phớng ꞌdứa au ꞌsúm khỏi#lai. ꞌPhạ#phôn, ꞌcứm#nao, sau chắng đăng cong ꞌpháy nháư hảư ꞌsúm khỏi ꞌtếng#cá.
2 Os bárbaros trataram-nos com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram-nos a todos por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 ꞌTan Pôn pay au lua hóp#ꞌnưng ꞌmá sáư#ꞌpháy. ꞌPộ ꞌpháy ꞌhọn chắng ꞌmí tô ꞌngú#ꞌnưng ók ꞌmá ꞌcạp ꞌmứ#ꞌtan.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se-lhe à mão.
4 ꞌCốn ꞌmướng ꞌnị hên ꞌngú ꞌcạp ꞌmứ ꞌtan#Pôn, sau chắng ổ căn#ꞌva, “Phủ ꞌnị ꞌsứ đaư ꞌcọ ꞌmen phủ khả#ꞌcốn. Ta#ꞌva ꞌmắn khói tai nẳng ꞌnặm bể ꞌmá ꞌlẹo ꞌcọ#đi, hák#ꞌva ꞌviạk báp ꞌvến ꞌmắn ꞌnhắng ꞌnắm ꞌmá ꞌdệt hảư#tai.”
4 Quando os bárbaros viram a víbora pendente da mão dele, disseram uns aos outros: Certamente, este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 ꞌTan Pôn ꞌdiến ꞌsăn tô ꞌngú tốc sáư ꞌpháy#sia, ꞌmo ꞌkính ꞌtan ꞌcọ báu#pên#săng.
5 Porém ele, sacudindo o réptil no fogo, não sofreu mal nenhum;
6 Phen ꞌcốn ngắm#ꞌva ꞌtan ꞌchí ꞌcaư#khửn, ꞌhứ#ꞌva ꞌchí ꞌlộm tai cắp#bát. Sau thả bớng hơng ꞌcọ báu#hên pên#săng, sau chắng piến chaư ꞌvạu#ꞌva ꞌtan Pôn pên ꞌthớn théng phủ#ꞌnưng.
6 mas eles esperavam que ele viesse a inchar ou a cair morto de repente. Mas, depois de muito esperar, vendo que nenhum mal lhe sucedia, mudando de parecer, diziam ser ele um deus.
7 Dú chăm bón ꞌnặn ꞌmí đin ꞌtan Pốp‑ꞌli‑ô, phủ pên cốc đon ꞌmướng#ꞌnặn. ꞌTan phủ ꞌnị ꞌcọ ꞌhặc ꞌpéng tỏn lón hảư pên khék#ꞌtan, ꞌliệng đu ꞌsúm khỏi đi đảy sam#ꞌmự.
7 Perto daquele lugar, havia um sítio pertencente ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou benignamente por três dias.
8 ꞌChớ ꞌnặn ải ꞌtan Pốp‑ꞌli‑ô sảy pay ꞌtọng ꞌnón#dú. ꞌTan Pôn chắng khảu pay#bớng, đé so ꞌhọt Chảu Pua ꞌPhạ ꞌlẹo pông ꞌmứ sáư ꞌmắn ꞌcọ ꞌdiến hóm#đi.
8 Aconteceu achar-se enfermo de disenteria, ardendo em febre, o pai de Públio. Paulo foi visitá-lo, e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 ꞌSướng ꞌnặn phủ chếp ꞌcốn pên nẳng đon ꞌmướng ꞌnặn phaư ꞌcọ ꞌmá ha ꞌtan Pôn ꞌchoi hảư hóm#đi.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Sau ꞌcọ ꞌmí lai ꞌquám sỏng ꞌnhó ꞌsúm#khỏi. ꞌLẹo ꞌhọt ꞌchớ ꞌsúm khỏi ꞌchí khảu ꞌhứa ók#pay, sau ꞌcọ au ꞌchương ꞌnéo ꞌchọ sủ ꞌmá#hảư.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 ꞌSúm khỏi dú nẳng đon ꞌmướng ꞌnặn đảy sam bươn ꞌlẹo chắng khảu bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌlệc‑ꞌsăn‑đia, ꞌmí hún mai khék#ꞌva ꞌthớn théng kha#phép, ꞌhứa ꞌnặn đảy ꞌmá ꞌdặng nẳng đon ꞌmướng ꞌMăn‑ta thả mết ꞌnhám#nao.
11 Ao cabo de três meses, embarcamos num navio alexandrino, que invernara na ilha e tinha por emblema Dióscuros.
12 ꞌSúm khỏi pay ꞌve ꞌdặng nẳng ꞌmướng ꞌSi‑ꞌla‑cu sam#ꞌmự,
12 Tocando em Siracusa, ficamos ali três dias,
13 ꞌlẹo chắng ỏm pay ꞌhọt ꞌmướng ꞌLê‑ꞌkhi‑ôn. ꞌMự lăng ꞌmá ꞌcọ ꞌmí ꞌlốm ꞌpặt ꞌmá té ꞌtáng ꞌphượng#tảư. [ꞌSúm khỏi chắng ꞌlong pay#máư,] cuông song ꞌmự chắng ꞌmá ꞌhọt ꞌmướng Pô‑ti‑ô‑ꞌloi.
13 donde, bordejando, chegamos a Régio. No dia seguinte, tendo soprado vento sul, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 ꞌSúm khỏi ꞌpọ ꞌpi ꞌnọng phủ ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu nẳng ꞌmướng#ꞌnặn, sau ꞌcọ ꞌmới ꞌsúm khỏi ꞌdặng dú nẳng sau chết#ꞌmự, ꞌlẹo chắng pay ꞌmướng#Lôm.
14 onde achamos alguns irmãos que nos rogaram ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 ꞌPi ꞌnọng ꞌmướng Lôm đảy ꞌnghín kháo ꞌsúm khỏi ꞌchí pay#ꞌhọt, sau ꞌcọ ók ꞌmá tỏn cá ꞌchợ ꞌmướng ꞌA‑pi‑ô, kéng nẳng bón ꞌhướn ꞌdặng sam#lang. ꞌTan Pôn hên ꞌpi ꞌnọng ꞌmá#tỏn, ꞌcọ ꞌnghín ún chaư so đảy ꞌdọn Chảu Pua#ꞌPhạ.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até à Praça de Ápio e às Três Vendas. Vendo-os Paulo e dando, por isso, graças a Deus, sentiu-se mais animado.
16 ꞌMưa ꞌsúm khỏi ꞌmá ꞌhọt ꞌmướng Lôm ꞌlẹo ꞌtáng ꞌviạk hảư phép ꞌtan Pôn hák#dú, ꞌmí lính phủ#ꞌnưng#các.
16 Uma vez em Roma, foi permitido a Paulo morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Lăng ꞌmá đảy sam ꞌmự, ꞌtan Pôn chắng ꞌmới ꞌpứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu#ꞌmá. ꞌMưa ꞌmá tảu ꞌhốm căn ꞌlẹo ꞌtan ꞌcọ đảy ꞌtố ꞌviạk pên ꞌmá hảư sau ꞌphắng#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, khỏi báu#đảy ꞌdệt săng phít cắp ꞌcốn ꞌDiu ꞌháu ꞌhứ#ꞌva phít cắp ꞌhịt ꞌkhóng ꞌchua pảu ꞌlới pú ꞌháu cá#đaư, hák ꞌnhắng ꞌchọ pắt dú nẳng ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm ꞌnặn, ꞌlẹo dao khỏi hảư ꞌcốn#Lôm.
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus e, quando se reuniram, lhes disse: Varões irmãos, nada havendo feito contra o povo ou contra os costumes paternos, contudo, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos;
18 ꞌCốn Lôm ta ꞌviạk hảư ꞌlẹo ꞌcọ báu#hên khỏi ꞌmí ꞌviạk săng phít ꞌpó ꞌchí#tai, sau ꞌcọ é pói khỏi#sia.
18 os quais, havendo-me interrogado, quiseram soltar-me sob a preliminar de não haver em mim nenhum crime passível de morte.
19 Hák#ꞌva ꞌpứng ꞌcốn ꞌDiu báu#sôm#chaư, ꞌnhắng khắt ꞌquám sau#dú. Khỏi ꞌcọ ꞌtún chaư chắng đảy so au ꞌviạk ꞌván ꞌnị ꞌmá ha Chảu Cai‑ꞌsa. Khỏi ꞌcọ báu#ꞌmí săng ꞌchí ꞌkiện ꞌpi ꞌnọng bản ꞌmướng ꞌháu cá#đaư.
19 Diante da oposição dos judeus, senti-me compelido a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar minha nação.
20 Pên ꞌsướng ꞌnị khỏi chắng đảy ꞌmới ꞌpi ꞌnọng ꞌmá ꞌpọ nả ꞌpọ ta ꞌvạu cắp ꞌpi#ꞌnọng. Ăn khỏi chuốp sỏi lếc phúk ꞌlam ꞌvạy ꞌnị ꞌcọ ꞌpộ ꞌviạk Chảu ꞌKha‑ꞌlịt ꞌmen ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên ꞌháu ꞌcóng thả ꞌnặn#lo.”
20 Foi por isto que vos chamei para vos ver e falar; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta cadeia.
21 ꞌPứng phủ cốc ꞌcốn ꞌDiu chắng ꞌvạu cắp ꞌtan Pôn#ꞌva, “ꞌSúm khỏi ꞌcọ ꞌnhắng báu#ꞌhế hên sư ꞌpi ꞌnọng phák ꞌmá té phén đin Du‑đai ꞌvạu ꞌhọt ꞌviạk ꞌtan cá#đaư, ꞌpứng ꞌpi ꞌnọng ꞌmá té ꞌtáng ꞌnặn ꞌcọ báu#ꞌmí phaư au kháo ꞌmá ꞌvạu ꞌhứ#ꞌva ꞌmá ꞌtố ꞌviạk uối săng#ꞌtan.
21 Então, eles lhe disseram: Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que te dissesse respeito; também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse de ti mal algum.
22 Hák ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌhụ#ꞌva ꞌcốn ꞌchu bón ꞌchu ꞌti phaư ꞌcọ ꞌvạu khắt phái ꞌGiê‑ꞌsu dú. ꞌSúm khỏi ꞌcọ é ꞌhụ ꞌtan ngắm ꞌsứ#đaư.”
22 Contudo, gostaríamos de ouvir o que pensas; porque, na verdade, é corrente a respeito desta seita que, por toda parte, é ela impugnada.
23 ꞌPứng ꞌcốn ꞌDiu chắng đảy ꞌhẹn ꞌmự ꞌpọ cắp ꞌtan Pôn#máư. ꞌHọt ꞌmự ꞌhẹn ꞌlẹo ꞌvén ꞌmí lai ꞌcốn ꞌsứa cáu ꞌmá ha bón ꞌtan dú#ꞌnặn. ꞌTan Pôn chắng đảy kẻ ꞌquám hảư sau té ꞌchạu ꞌhọt#ꞌcăm, cáo chôm ꞌviạk phén ꞌhôm ꞌngáu Chảu Pua ꞌPhạ sú sau#ꞌphắng. ꞌTan ꞌcọ đảy au ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ ꞌsướng ꞌluột ꞌláng pú ꞌMô‑ꞌsê kéng ꞌquám ꞌpứng ꞌlam páo đảy ꞌchiến ꞌvạy#ꞌnặn, pên lắc chướng ꞌchứa hảư sau ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
23 Havendo-lhe eles marcado um dia, vieram em grande número ao encontro de Paulo na sua própria residência. Então, desde a manhã até à tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas.
24 ꞌMí ꞌcốn ꞌcọ ꞌchưa ꞌtan Pôn#ꞌvạu, ꞌmí ꞌcốn ꞌcọ báu#ꞌchịu#ꞌchưa.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que ele dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 ꞌSướng ꞌnặn sau chắng khắt ꞌquám căn ꞌpai#sia, ꞌtan Pôn đảy ꞌvạu kỉ khót cón sau ꞌchí#ꞌpai, “Chảu Khuôn Saư ꞌcọ đảy ꞌvạu ꞌquám đi ꞌmí ꞌquám ꞌmen hảư pảu pú ꞌsúm#chảu, ꞌtáng pú Ê‑ꞌsa‑da phủ pên ꞌlam#páo, ꞌTan chảu bók pú#ꞌva:
25 E, havendo discordância entre eles, despediram-se, dizendo Paulo estas palavras: Bem falou o Espírito Santo a vossos pais, por intermédio do profeta Isaías, quando disse:
26 Pay ha ꞌpứng ꞌcốn#ꞌnị, bók sau#ꞌva
26 Vai a este povo e dize-lhe: De ouvido, ouvireis e não entendereis; vendo, vereis e não percebereis.
27 ꞌPứng ꞌcốn ꞌnị chaư ăng bók ꞌdạk
27 Porquanto o coração deste povo se tornou endurecido; com os ouvidos ouviram tardiamente e fecharam os olhos, para que jamais vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, para que não entendam com o coração, e se convertam, e por mim sejam curados.
28 — ausente —
28 Tomai, pois, conhecimento de que esta salvação de Deus foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 — ausente —
29 [Ditas estas palavras, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.]
30 ꞌTan Pôn hák chảng ꞌhướn dú đảy song pi#têm, phủ đaư ꞌmá ha ꞌcọ tỏn#lón.
30 Por dois anos, permaneceu Paulo na sua própria casa, que alugara, onde recebia todos que o procuravam,
31 ꞌTan chaư cả páo kháo ꞌhôm ꞌngáu Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌtếng bók son ꞌviạk ꞌGiê‑ꞌsu ꞌKha‑ꞌlịt phủ pên Chảu#Chom, ꞌtứ ꞌtang páo báu#ꞌmí phaư#hảm.
31 pregando o reino de Deus, e, com toda a intrepidez, sem impedimento algum, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.