Atos 16
Tai Dam (BLT) vs NTLH
1 ꞌTan Pôn đảy ꞌtiếu ꞌtáng pay ꞌhọt ꞌmướng Đê‑ꞌla‑bê kéng ꞌmướng ꞌLi‑ꞌsa‑ꞌtha. ꞌMí phủ#ꞌnưng ꞌtoi ꞌtáng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchư Ti‑ꞌmô‑ꞌthiêu dú nẳng ꞌmướng ꞌLi‑ꞌsa‑ꞌtha. ꞌẾm ꞌmắn pên ꞌcốn ꞌDiu đảy ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, ải ꞌmắn lỏ#pên ꞌcốn Ca‑ꞌlịch.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 ꞌPứng ꞌpi ꞌnọng phủ ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu nẳng ꞌmướng ꞌLi‑ꞌsa‑ꞌtha kéng ꞌmướng ꞌI‑cô‑ꞌni‑ôn ꞌnặn ꞌva Ti‑ꞌmô‑ꞌthiêu pên ꞌcốn#đi.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 ꞌTan Pôn ngắm é au ꞌmắn pay#ꞌtoi. Hák#ꞌva ꞌpứng ꞌcốn ꞌDiu dú phổng ꞌlố ꞌnặn phaư ꞌcọ ꞌhụ ꞌhiạk ải Ti‑ꞌmô‑ꞌthiêu pên ꞌcốn Ca‑ꞌlịch. ꞌTan Pôn chắng ꞌdệt ꞌhịt tắt mai hảư Ti‑ꞌmô‑ꞌthiêu sia, ꞌpưa é hảư khảu cắp ꞌcốn#ꞌDiu.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Mốt ꞌtan Pôn chắng ꞌtiếu ꞌtáng pay ha ꞌpi ꞌnọng phủ ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu lom#ꞌmướng, bón đaư ꞌcọ ꞌmọp ꞌchiến ꞌquám sắng ꞌpứng ꞌlam ꞌchạư páo kháo Chảu ꞌGiê‑ꞌsu cắp ꞌpứng thảu ké nẳng ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm đảy ꞌpọm chaư căn ꞌnặn hảư ꞌpứng phủ ꞌchưa ꞌdệt#ꞌtoi ꞌquám sák ꞌsúm#ꞌnặn.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpứng mốt ꞌsúm ꞌhốm Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌcọ mẳn chaư ꞌchưa khửn#tứm, ꞌlẹo ꞌcọ ꞌmí ꞌcốn ꞌchưa tứm ꞌchu#ꞌmự.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 ꞌChớ ꞌnặn Chảu Khuôn Saư hảm báu#hảư mốt ꞌtan Pôn khảu pay bók ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ nẳng tỉnh ꞌA‑ꞌsia. ꞌSướng ꞌnặn mốt sau chắng đảy au căn pay ꞌtua tỉnh ꞌPhi‑ꞌkhia kéng tỉnh ꞌKha‑ꞌla‑tia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 ꞌMưa sau pay ꞌhọt đen ꞌmướng ꞌMi‑ꞌsia ꞌlẹo, ꞌcọ ha ꞌtáng khảu pay tỉnh Bi‑ꞌthi‑ꞌnia, hák#ꞌva Khuôn Saư Chảu ꞌGiê‑ꞌsu báu#hảư sau khảu#pay.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 ꞌSướng ꞌnặn sau chắng đảy cai ꞌmướng ꞌMi‑ꞌsia#pay, ꞌlẹo ꞌlống pay ꞌhọt cá ꞌmướng ꞌThô‑át.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 ꞌHọt ꞌchớ ꞌtếng ꞌcứn, ꞌtan Pôn ta siểng ꞌhung hên phủ ꞌchái#ꞌnưng ꞌcốn tỉnh ꞌMa‑kê‑đô‑ꞌnia, dưn dú tó nả đé so#ꞌva, “So ꞌtan khảm ꞌmá ꞌchoi ꞌsúm khỏi dú tỉnh ꞌMa‑kê‑đô‑ꞌnia đé#ꞌná.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 ꞌMưa ꞌtan Pôn ta siểng ꞌhung hên ꞌsướng#ꞌnặn, ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌhụ chắc#ꞌva Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌhiạk au pay páo kháo ꞌhung saư ꞌviạk Chảu ꞌGiê‑ꞌsu cá tỉnh ꞌMa‑kê‑đô‑ꞌnia, ꞌsúm khỏi chắng ha ꞌtáng ꞌchí khảm pay#ngay.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Khảu ꞌhứa nẳng ꞌmướng ꞌThô‑át ꞌlẹo ꞌlong ꞌsư pay sú đon ꞌSa‑ꞌmô‑ꞌtha‑kê. ꞌMự lăng ꞌcọ ꞌlong pay ꞌhọt ꞌta ꞌhứa ꞌmướng ꞌNê‑a‑pô‑ꞌli.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 ꞌLẹo ꞌsúm khỏi chắng ꞌnhang pay ꞌhọt ꞌmướng ꞌPhi‑ꞌlịp‑poi. ꞌMướng ꞌPhi‑ꞌlịp‑poi pên ꞌmướng nháư#ꞌnưng nẳng phổng ꞌlố ꞌnặn cuông tỉnh ꞌMa‑kê‑đô‑ꞌnia, ꞌmướng ꞌPhi‑ꞌlịp‑poi khửn cắp ꞌmướng#Lôm. ꞌSúm khỏi đảy ꞌdặng dú hẳn kỉ#ꞌmự.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 ꞌHọt ꞌmự ꞌdặng ꞌcắm khong ꞌcốn#ꞌDiu, ꞌsúm khỏi chắng đảy ók ꞌnọk pák tu ꞌmướng pay cá ꞌhím#ꞌnặm, ngắm#ꞌva dú hẳn ꞌchí ꞌpọ bón ꞌcốn ꞌDiu đé so Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌlẹo ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌdiến ꞌnăng ổ ꞌtố bók son ꞌpứng phủ ꞌnhính ꞌmá ꞌhốm căn dú#hẳn.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 ꞌPứng phủ ꞌnhính ꞌphắng dú hẳn ꞌmí phủ#ꞌnưng ꞌchư ꞌLi‑đia ꞌcốn ꞌmướng ꞌThua‑tê‑ꞌla, pên ꞌcốn ꞌcạ khai phải si#tím, ꞌnáng pên phủ ꞌhụ vảy ꞌháu Chảu Pua#ꞌPhạ. ꞌChớ ꞌnặn ꞌTan chảu khay mốc khay chaư hảư ꞌnáng đảy ꞌphắng ꞌquám ꞌtan Pôn bók son#ꞌnặn.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 ꞌNáng ꞌtếng#cá ꞌchúa ꞌhướn ꞌdiến đảy ꞌdệt ꞌhịt bắp‑ti‑sa‑ꞌma. ꞌLẹo ꞌnáng ꞌcọ đảy cáo ꞌmới ꞌsúm#khỏi, “ꞌVa ꞌpứng ꞌtan bớng hên khỏi đảy pông chaư ꞌchưa ꞌGiê‑ꞌsu phủ pên Chảu Chom#ꞌtẹ, so ꞌmới ꞌmá ꞌdặng dam ꞌhướn khỏi đé#ꞌnớ.” ꞌNáng ꞌmới lai ꞌcọ thiêng báu#đảy, ꞌsúm khỏi chắng đảy#ꞌdặng.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 ꞌMí ꞌmự ꞌnưng, ꞌsúm khỏi đang pay bón đé so Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌdiến ꞌpọ sao ꞌchạư phủ#ꞌnưng chuốp phi#ꞌtứ, ꞌmắn ꞌhụ siếng ꞌmó ha ꞌngớn đảy lai hảư ꞌpứng phủ cốc#ꞌmắn.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Sao ꞌchạư phủ ꞌnặn ꞌcọ ꞌtoi lăng ꞌtan Pôn cắp ꞌsúm khỏi#pay, ꞌtếng pay ꞌtếng khék#ꞌva, “ꞌPứng ꞌtan ꞌnị ꞌmen phủ ꞌkhớng nả ꞌviạk Chảu Pua ꞌPhạ phủ sung#sút, đảy ꞌmá páo kháo ꞌluống ꞌtáng ók khói sia báp ꞌsội hảư ꞌcốn ꞌPhi‑ꞌlịp‑poi ꞌháu#ꞌnớ.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 ꞌMắn khék ꞌsướng ꞌnặn ꞌmá đảy lai#ꞌmự. ꞌTan Pôn ꞌdiến nắc chaư#lai, chắng pín nả pay bók phi ꞌnặn#ꞌva, “ꞌToi ꞌchư siêng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌKha‑ꞌlịt, ꞌháu bók hảư ꞌmứng ók sia#ꞌmắn.” Tô phi ꞌdiến ók sia ꞌmắn#ngay.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 ꞌPứng phủ cốc ꞌmắn hên#ꞌva báu#ꞌmí ꞌluống đaư ꞌchí ha đảy ꞌngớn nẳng ꞌmắn#ꞌlẹo, chắng pắt au ꞌtan Pôn kéng ꞌtan ꞌSi‑ꞌla, ꞌlạk ꞌtắng au sau pay tó nả mốt án ꞌnhá téng đa ꞌmướng bón ꞌcốn ꞌmá#ꞌhốm,
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 khảu pay ꞌhọt mốt án ꞌnhá ꞌlẹo bắc ꞌquám sáư#ꞌva, “Song ꞌcốn ꞌnị pên ꞌphắn ꞌcốn#ꞌDiu, sau ꞌmá ꞌdệt ꞌnắn ꞌnướng nẳng ꞌmướng#ꞌháu.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Sau ꞌmá páo ꞌhịt ꞌkhóng ăn phít ꞌluống#ꞌtáng, ꞌnéo ꞌcốn Lôm ꞌháu báu#ꞌchọ ꞌhặp#au, ꞌdệt ꞌtoi báu#đảy.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 ꞌSướng ꞌnặn dên ꞌpay ꞌcọ ꞌpá căn đủm sáư song ꞌtan#sau, mốt án ꞌnhá chắng bók hảư chík ꞌchương ꞌnung sau sia ꞌlẹo au ꞌmạy ꞌtặp#sau.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 ꞌMưa ꞌtặp đảy lai bát#ꞌlẹo, ꞌcọ au song ꞌtan khảu sáư ꞌtú#ꞌvạy, bók hảư ꞌcốn đu ꞌhướn ꞌtú phảu các ꞌvạy hảư#đi.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 ꞌCốn đu ꞌhướn ꞌtú ꞌnghín ꞌquám sắng ꞌnéo ꞌnặn ꞌdiến săng sau ꞌvạy nẳng hỏng#cuông, ꞌtếng ꞌcốm tin sau#ꞌvạy.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Cang ꞌcứn ꞌmá, ꞌtan Pôn cắp ꞌtan ꞌSi‑ꞌla ꞌcọ đé so ꞌtếng khắp sỏng ꞌnhó Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌpứng ꞌcốn ꞌtú ꞌcọ au căn ꞌphắng#dú.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 ꞌLắm báu#ꞌlé săng ꞌdiến ꞌmí phén đin nưng ꞌhéng#khửn, ꞌpựn ꞌhướn ꞌtú ꞌcọ chao sa‑ꞌnăn ꞌphướn. Pák tu hỏng ꞌtú ꞌdiến khay pứng ók#mết, ꞌchưạk sỏi phúk ꞌchu ꞌcốn ꞌvạy ꞌcọ lút ók#sia.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 ꞌCốn đu ꞌhướn ꞌtú ꞌhụ ꞌmưa ꞌcốn#ꞌmá, ꞌlé hên ꞌpứng pák tu khay pứng#dú, ngắm#ꞌva ꞌcốn ꞌtú ꞌtéo ꞌpai pay sia#ꞌlẹo. ꞌMắn ꞌdiến thót đáp ók ꞌchí khả chảu ꞌmo tai#sia.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 ꞌTan Pôn hên ꞌsướng ꞌnặn ꞌdiến khék khửn#ꞌva, “ꞌNhá ꞌdệt ꞌhại hảư ꞌlắm ꞌmo chảu#ꞌnớ, ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌnhắng dú nỉ mết ꞌchu ꞌcốn#ꞌló.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 ꞌCốn đu ꞌhướn ꞌtú chắng khék ꞌcốn au ꞌlén ꞌmá ꞌlẹo ꞌlen khảu pay#bớng, dản sắn ꞌlạy ꞌlống tó nả ꞌtan Pôn cắp ꞌtan ꞌSi‑ꞌla,
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 ꞌlẹo ꞌpá ꞌtếng song ꞌtan ók ꞌmá chắng tham#ꞌva, “ꞌPứng ꞌtan#ꞌhới, khỏi ꞌchọ ꞌdệt ꞌnéo đaư chắng ꞌchí ók khói sia báp ꞌsội đảy#ꞌlế?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Song ꞌtan chắng tóp ꞌmắn#ꞌva, “Hảư pông chaư ꞌchưa ꞌGiê‑ꞌsu phủ pên Chảu#Chom, chảu chắng ꞌchí đảy ók khói sia báp#ꞌsội, ꞌtếng#cá ꞌchúa ꞌhướn chảu ꞌcọ ꞌsướng#điêu.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Sau chắng bók kháo ꞌviạk ꞌGiê‑ꞌsu phủ pên Chảu Chom hảư ꞌcốn đu ꞌhướn ꞌtú ꞌtếng#cá ꞌchúa ꞌhướn ꞌmắn#ꞌphắng.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 ꞌChớ điêu cuông ꞌcứn#ꞌnặn, ꞌcốn đu ꞌhướn ꞌtú đảy au sau pay suối pák#bát, ꞌmắn cắp ꞌchúa ꞌhướn ꞌdiến ꞌdệt ꞌhịt bắp‑ti‑sa‑ꞌma sia#ngay.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 ꞌCốn đu ꞌhướn ꞌtú ꞌcọ ꞌdiến ꞌpá song ꞌtan ꞌmứa ꞌhướn kin khảu kin#ꞌnặm. ꞌTếng#cá ꞌchúa ꞌhướn đảy ꞌchưa au Chảu Pua#ꞌPhạ, sau ꞌcọ ꞌnghín ꞌmuôn ꞌmớng#lai.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Tứn ꞌchạu#ꞌmá, mốt án ꞌnhá chắng ꞌchạư ꞌcốn lính pay bók ꞌcốn đu ꞌhướn ꞌtú hảư pói song ꞌcốn ꞌnặn ók#sia.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 ꞌCốn đu ꞌhướn ꞌtú chắng au ꞌquám ꞌnị pay ꞌvạu sáư ꞌtan Pôn#ꞌva, “Mốt án ꞌnhá sắng hảư khỏi pói ꞌpứng chảu ꞌlẹo#lo, ꞌkhạy ꞌpứng chảu chắng ꞌcoi pay đi#ꞌnớ.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Hák ꞌva ꞌtan Pôn ꞌdiến thiêng ꞌquám#sia, ꞌvạu tóp hảư mốt ꞌcốn lính ꞌchạư ꞌmá ꞌnặn#ꞌva, “ꞌSúm khỏi ꞌcọ pên dên ꞌmướng Lôm#ꞌlẹo, ꞌnhắng báu#ꞌhế đảy ta ꞌván#săng, mốt án ꞌnhá ꞌcọ ꞌtặp ti ꞌsúm khỏi tó nả ꞌcốn ꞌtếng#lai, ꞌlẹo ꞌnhắng au ꞌsúm khỏi khảu sáư ꞌtú ꞌvạy#máư, ꞌkhạy lỏ#ꞌchí ꞌmá ꞌlặc pói ꞌsúm khỏi ók pay sia ꞌsịn#a, ꞌdệt ꞌnéo ꞌnị báu#đảy. ꞌChọ bók hảư chảu tô mốt án ꞌnhá ꞌmá pói ꞌsúm khỏi ók chắng#ꞌmen.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpứng ꞌcốn lính chắng au ꞌquám ꞌtan Pôn ꞌcứn ꞌmứa#ꞌvạu. ꞌChớ mốt án ꞌnhá đảy ꞌnghín#ꞌva song ꞌtan sau pên dên ꞌmướng Lôm ꞌdiến đủng tốc#chaư, ꞌhụ#ꞌva đảy ꞌdệt phít#ꞌlẹo.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Mốt án ꞌnhá chắng au căn pay đé so song#ꞌtan, pói sau ók sia ꞌtú ꞌlẹo ꞌcọ so hảư sau ꞌpai ók pay sia#ꞌmướng.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Song ꞌtan sau đảy ók ꞌtú ꞌlẹo chắng pay ha ꞌhướn ꞌnáng ꞌLi‑đia, ꞌpọ ꞌpi ꞌnọng phủ ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, ꞌmí ꞌquám pản ꞌpúa chaư ꞌpi ꞌnọng ꞌlẹo chắng ók#pay.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.