Atos 13
Tai Dam (BLT) vs NTLH
1 Cuông ꞌsúm ꞌhốm Chảu ꞌGiê‑ꞌsu dú ꞌmướng Ăn‑ti‑ô, ꞌcọ ꞌmí ꞌpứng ꞌlam páo ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ kéng ꞌpứng ꞌsáy bók#son, ꞌsướng ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt, ꞌtan ꞌSi‑ꞌmê‑ôn ꞌchư ꞌnọi ꞌva ꞌNi‑ꞌkhên, ꞌtan ꞌLu‑ki‑ô ꞌcốn ꞌmướng ꞌSi‑ꞌlê‑ꞌnê, ꞌtan#ꞌSôn, ꞌtan ꞌMa‑ꞌna‑ên ꞌnặn phủ đảy ꞌliệng sung chung nháư ꞌtoi căn cắp ꞌtan ꞌHê‑ꞌlột phủ téng đa#ꞌmướng.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 Cuông ꞌchớ vảy#ꞌháu Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu Chom kéng ꞌcắm báu#kin, Chảu Khuôn Saư đảy bók sau#ꞌva, “Hảư ꞌlưạk au Ba‑ꞌna‑bắt kéng ꞌSôn ꞌvạy ꞌkhớng nả ꞌviạk ꞌháu ꞌhiạk au song ꞌcốn ꞌnị#ꞌdệt.”
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 ꞌMưa ꞌcắm báu#kin cắp đé so Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌlẹo, sau chắng pông ꞌmứ sáư ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt kéng ꞌtan ꞌSôn ꞌlẹo ꞌcọ chắng sống ꞌtan ꞌtếng song ók#pay.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Chảu Khuôn Saư đảy ꞌchạư ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt kéng ꞌtan ꞌSôn ꞌtiếu ꞌtáng#pay, ꞌsướng ꞌnặn song ꞌtan ꞌnị chắng pay ꞌhọt cá ꞌmướng ꞌSe‑ꞌlu‑kia, ꞌlẹo chắng au căn khảu ꞌhứa dú nẳng#hẳn, khảm ꞌnặm bể pay cá đon ꞌmướng Síp‑ꞌlơ.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 ꞌMưa sau pay ꞌhọt ꞌta ꞌhứa ꞌmướng ꞌSa‑ꞌla‑ꞌmi ꞌlẹo ꞌcọ đảy páo ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ pay lom ꞌhướn ꞌsúm khong ꞌphắn ꞌcốn#ꞌDiu. ꞌTạo Dô‑ꞌhăn [ꞌchư ꞌnọi ꞌva ꞌMa‑ꞌla‑cô] pên phủ ꞌchoi ꞌviạk#sau.
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Sau ꞌtếng sam pay ꞌtua đon ꞌlẹo chắng ꞌhọt ꞌmướng Pa‑ꞌphô, ꞌdiến ꞌpọ ꞌcốn ꞌDiu phủ#ꞌnưng ꞌchư Ba‑ꞌla‑ꞌgiê‑ꞌsu pên mo#ꞌmốn, ꞌmắn bẻo#ꞌva pên ꞌlam páo ꞌquám Chảu Pua#ꞌPhạ.
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 ꞌMắn pên phủ dú chăm ꞌmứ án ꞌnhá ꞌSê‑ꞌkhi‑ô Pô‑ꞌlô phủ téng đa đon ꞌmướng#ꞌnặn, án ꞌnhá ꞌnị pên ꞌcốn ꞌhụ phủ#lắc. Án ꞌnhá đảy ꞌmới ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt cắp ꞌtan ꞌSôn ꞌmá ꞌpưa é hảư sau ꞌtố ꞌquám Chảu Pua#ꞌPhạ.
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 Hák#ꞌva Ba‑ꞌla‑ꞌgiê‑ꞌsu phủ pên mo#ꞌmốn, ꞌchư ꞌnọi ꞌva Ê‑ꞌli‑ꞌma nghỉa#ꞌva mo#ꞌmốn, đảy khắt ꞌquám song#ꞌtan, ha ꞌtáng cẳn báu#hảư án ꞌnhá ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu.
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 ꞌChớ ꞌnặn ꞌtan#ꞌSôn, khék ꞌva#Pôn, chaư ꞌtan ꞌcọ ꞌmí Chảu Khuôn Saư dú#têm, chắng bớng pắc sáư nả bả mo ꞌnặn ꞌtếng#ꞌvạu,
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 “ꞌNéo ꞌlụk phi ꞌhại#ꞌhới, ꞌmứng pên ꞌcốn khắt khoang ꞌchu ꞌluống#ꞌmen, cuông chaư ꞌmứng ꞌmí ꞌto ꞌnéo bẻo ꞌcột#chan. ꞌMứng hák chưng ꞌchí pỉn ꞌluống ꞌmen Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu Chom dú báu#ꞌdặng sắc#ꞌtưa.
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 ꞌKhạy ꞌnị Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu Chom ꞌchí sáư ꞌtội#ꞌmứng, ꞌmứng ꞌchí ta bót#sia, báu#hên seng ta ꞌvến cuông ꞌdan#ꞌnưng.”
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 ꞌMưa án ꞌnhá hên ꞌsướng#ꞌnặn, ꞌcọ ꞌdiến ꞌchưa ꞌGiê‑ꞌsu phủ pên Chảu#Chom, hên ꞌquám bók son ꞌTan chảu lák lửm#lai.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Mốt ꞌtan Pôn au căn khảu ꞌhứa nẳng ꞌmướng Pa‑ꞌphô, khảm ꞌnặm bể pay cá ꞌmướng Pê‑ꞌkhê tỉnh Păm‑ꞌphi‑ꞌlia. ꞌChớ ꞌnặn ꞌtạo Dô‑ꞌhăn [ꞌhứ#ꞌva ꞌMa‑ꞌla‑cô] ꞌdiến ꞌváng sia ꞌtan Pôn cắp ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt ꞌlẹo táo ꞌcứn ꞌmứa ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Song ꞌtan chắng đảy ꞌtiếu ꞌtáng té ꞌmướng Pê‑ꞌkhê ꞌhọt ꞌmướng Ăn‑ti‑ô đin ꞌmướng Pi‑ꞌsi‑đia. ꞌMự ꞌdặng ꞌcắm khong ꞌcốn ꞌDiu song ꞌtan chắng khảu pay ꞌnăng nẳng cuông ꞌhướn ꞌsúm ꞌcốn#ꞌDiu.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 ꞌMưa ꞌphắng ꞌcốn ꞌlau ꞌpặp ꞌchiến ꞌluột ꞌláng Chảu Pua ꞌPhạ kéng ꞌquám ꞌlam páo ꞌTan chảu#ꞌlẹo, ꞌpứng phủ cốc ꞌhướn ꞌsúm ꞌnặn chắng ꞌchạư ꞌcốn pay ꞌmới ꞌtan Pôn cắp ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt ꞌva, “ꞌSúm ꞌpi#ꞌhới, ꞌva ꞌmí ꞌquám săng ꞌmá bók son ꞌpi ꞌnọng lỏ#bók#ꞌnớ.”
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 ꞌSướng ꞌnặn ꞌtan Pôn chắng tứn ꞌnhó ꞌmứ khửn ꞌlẹo ꞌvạu#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng ꞌI‑ꞌsa‑ên ꞌtếng#cá ꞌpi ꞌnọng ứn phủ nể dăm Chảu Pua#ꞌPhạ, so ꞌphắng khỏi#ꞌnớ.
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Chảu Pua ꞌPhạ Chảu Chom ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên đảy ꞌlưạk au pảu pú ꞌháu ꞌvạy pên dên ꞌpay ꞌTan#chảu. ꞌMưa ꞌchớ pảu pú ꞌháu ꞌnhắng dú nẳng phén đin ꞌmướng Ê‑díp ꞌnặn, Chảu Pua ꞌPhạ ꞌcọ hảư sau đảy mả ꞌpe ók pên ꞌphắn ꞌcốn#ꞌnưng nháư#luông. ꞌLẹo ꞌTan chảu đảy au phép ꞌquiến kheng cả ꞌpá sau ók khói sia phén đin ꞌmướng#ꞌnặn.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Cuông dáo 40 pi nẳng cang ꞌtông#ꞌlẹng, pảu pú ꞌháu ꞌdệt phít hu phít ta ꞌsướng đaư ꞌTan chảu ꞌcọ ốt chaư#au.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 ꞌTan chảu chắng đảy khả đắp chết ꞌphắn ꞌcốn nẳng phén đin Ca‑ꞌna‑an, ꞌlẹo au phén đin ꞌpứng ꞌphắn ꞌcốn ꞌnặn dao hảư pảu pú#ꞌháu.
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 Dáo 450 pi ꞌpứng nả ꞌviạk ꞌvạu ꞌmá ꞌnặn chắng#ꞌlẹo.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 Pảu pú ꞌháu chắng đé so é ꞌmí#pua, Chảu Pua ꞌPhạ chắng téng hảư ꞌSa‑un ꞌlụk ꞌchái ꞌtan#Kít, ꞌhọ ꞌháng pú Bên‑da‑ꞌmin ꞌnặn hảư pên pua sau đảy 40#pi.
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 ꞌMưa Chảu Pua ꞌPhạ pốt ꞌquiến pua ꞌSa‑un ꞌlống ꞌlẹo chắng đảy tẳng ꞌtan Đa‑ꞌvịt khửn pên pua sau#máư. Chảu Pua ꞌPhạ đảy nhẳn pao#ꞌva, ‘ꞌHáu hên Đa‑ꞌvịt ꞌlụk ꞌGiê‑ꞌsai pên phủ ꞌmen chaư#ꞌháu, ꞌmắn ꞌchí ꞌdệt ꞌtoi chaư ꞌháu ꞌchu#ꞌnéo.’
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 ꞌSướng ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ đảy chao ꞌhẹn ꞌvạy té pang ꞌchạu#ꞌnặn, ꞌTan chảu chắng hảư phủ#ꞌnưng cuông ꞌchựa sai pua Đa‑ꞌvịt ꞌchư ꞌGiê‑ꞌsu ók ꞌmá pên phủ ꞌvạy ꞌchoi ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên ꞌháu đảy ók khói sia báp#ꞌsội.
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Cón Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌchí ꞌmá páo#kháo, ꞌtan Dô‑ꞌhăn ꞌcọ đảy páo hảư dên ꞌpay ꞌI‑ꞌsa‑ên ꞌchu ꞌcốn piến chaư ꞌváng sia ꞌluống ꞌtáng báp ꞌsội ꞌlẹo ꞌdệt ꞌhịt bắp‑ti‑sa‑ꞌma.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 ꞌMưa ꞌtan Dô‑ꞌhăn khỏn ꞌchí ꞌlẹo nả ꞌviạk ꞌtan ꞌcọ đảy cáo#ꞌva, ‘Khỏi ꞌnị báu#ꞌmen Chảu ꞌKha‑ꞌlịt ꞌsướng ꞌpứng chảu ngắm ꞌnặn cá#đaư. ꞌTan chảu phủ ꞌnặn ꞌchí ꞌmá tốc lăng#khỏi, khỏi ꞌnị báu#sôm đáng ꞌchí kẻ ꞌhái hảư ꞌTan chảu cá#đaư.’”
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 ꞌTan Pôn ꞌvạu máư ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng phủ pên ꞌchựa sai pú Ắp‑ꞌla‑ꞌham ꞌtếng#cá ꞌpi ꞌnọng ꞌcốn táng ꞌphắn phủ nể dăm Chảu Pua#ꞌPhạ, kháo đi Chảu Pua ꞌPhạ ꞌchoi hảư ꞌcốn ók khói sia báp ꞌsội ꞌnặn đảy ꞌmá ꞌhọt ꞌsúm ꞌháu#ꞌlẹo.
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Dên ꞌpay ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm cắp ꞌpứng phủ cốc téng đa báu#ꞌhụ chắc Chảu ꞌGiê‑ꞌsu [pên Chảu ꞌKha‑ꞌlịt], kéng báu#ꞌhụ ꞌquám ꞌpứng ꞌlam páo ꞌmưa#ꞌláng, sau ꞌkhới đu cuông ꞌmự ꞌdặng#ꞌcắm. Sau chắng sáư ꞌtội ꞌTan chảu ꞌsướng ꞌquám ꞌlam páo ꞌnặn đảy ꞌchiến#ꞌvạy.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 ꞌChăm#ꞌva sau báu#ꞌmí ꞌluống đaư ꞌchí ha ꞌviạk phít sáư ꞌtội khả Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy, sau ꞌcọ ꞌnhắng cứ so ꞌtan Pi‑ꞌlạt phủ pên quan tỉnh hảư khả ꞌTan chảu#sia.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Sau ꞌdệt ác ꞌhại hảư ꞌTan chảu ꞌchu ꞌnéo ꞌtoi ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌchiến ꞌvạy cón ꞌnặn#ꞌlẹo, sau chắng au ꞌTan chảu ꞌlống sia lắc ꞌmạy au pay pốc ꞌmiện ꞌvạy nẳng thẳm#đán.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Hák#ꞌva Chảu Pua ꞌPhạ hảư ꞌTan chảu đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá.
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 ꞌTan chảu đảy ók ꞌmá hảư ꞌcốn hên lai#ꞌmự, ꞌsướng ꞌpứng phủ ꞌtoi ꞌTan chảu té phén đin ꞌKha‑ꞌli‑ꞌlê pay ꞌhọt ꞌmướng ꞌGiê‑ꞌlu‑ꞌsa‑ꞌlêm ꞌnặn. ꞌKhạy ꞌnị phen ꞌcốn ꞌnặn ꞌcọ đảy pên chứng nả ꞌviạk ꞌTan chảu hảư ꞌcốn ꞌI‑ꞌsa‑ên ꞌháu.
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 ꞌSúm khỏi ꞌmá páo kháo ꞌhung saư hảư ꞌpi ꞌnọng ꞌtếng lai ꞌhụ#ꞌva, nả ꞌviạk Chảu Pua ꞌPhạ chao ꞌhẹn cắp pảu pú ꞌháu cón#ꞌnặn,
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 ꞌkhạy ꞌcọ đảy hên ók nẳng pang ꞌlới ꞌcốn ꞌnị#ꞌlẹo, ꞌcọ ꞌmen ꞌviạk Chảu Pua ꞌPhạ hảư Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá ꞌnặn#lo, ꞌsướng ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ đảy tẻm ꞌchiến ꞌvạy nẳng ꞌvái Khắp Sỏng ꞌNhó thứ song#ꞌva:
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 Chảu Pua ꞌPhạ hảư Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá, báu#pưới ꞌnau sắc#ꞌtưa, ꞌcọ ꞌmen ꞌtoi ꞌquám ꞌchiến ꞌvạy#ꞌva:
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 ꞌSướng ꞌnặn nẳng ꞌvái ứn ꞌcọ đảy ꞌvạu máư#ꞌva:
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 Pua Đa‑ꞌvịt ꞌmưa ꞌchớ ꞌnhắng ꞌcốn ꞌcọ ꞌdệt ꞌtoi nả ꞌviạk Chảu Pua ꞌPhạ đảy téng#ꞌvạy, ꞌchớ mết ꞌchua pay ꞌcọ pốc ꞌmiện ꞌvạy ꞌtoi pảu#pú, ꞌmo ꞌkính ꞌcọ pưới ꞌnau#pay.
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Hák#ꞌva Chảu Pua ꞌPhạ hảư Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá, ꞌmo ꞌkính ꞌTan chảu báu#đảy pưới#ꞌnau.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 ꞌPi ꞌnọng ꞌtếng lai ꞌhới, ꞌpưa ꞌsướng ꞌnặn ꞌsúm khỏi so bók hảư ꞌpi ꞌnọng ꞌhụ chẻng#ꞌva, ꞌdọn Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌnặn#lo, ꞌviạk dáng ꞌdóm báp ꞌsội ꞌnị chắng kháo ꞌmá ꞌhọt ꞌpi#ꞌnọng.
38 — ausente —
39 ꞌLuống ꞌtáng ꞌdệt ꞌtoi ꞌluột ꞌláng pú ꞌMô‑ꞌsê đảy bók ꞌvạy ꞌnặn báu#ꞌmí phủ đaư pên ꞌcốn đi ꞌmí ꞌmen tó nả Chảu Pua ꞌPhạ#đảy. Hák#ꞌva ꞌchu ꞌcốn phủ đaư ꞌchưa Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, Chảu Pua ꞌPhạ chắng ꞌtứ pên ꞌcốn đi ꞌmí#ꞌmen.
39 — ausente —
40 ꞌNéo ꞌnặn ꞌcoi ꞌchự hiêm hảư#đi, dản#ꞌva ꞌquám ꞌlam páo ꞌTan chảu đảy ꞌchiến ꞌvạy ꞌchí ꞌmá tốc sáư ꞌpứng chảu ꞌsướng#ꞌva:
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 ꞌPứng phủ ꞌmặc đu ꞌngai, au căn bớng#ꞌnớ
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 [ꞌMưa ꞌtan Pôn bók ꞌcốn ꞌDiu ꞌsướng ꞌnặn ꞌlẹo] ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt cắp ꞌtan Pôn đang ꞌchí ók ꞌhướn ꞌsúm#pay, ꞌpứng ꞌcốn nẳng ꞌhướn ꞌsúm ꞌdiến so hảư song ꞌtan đảy táo ꞌcứn ꞌmá bók son nả ꞌviạk ꞌnặn máư nẳng cuông ꞌmự ꞌdặng ꞌcắm ꞌtưa#nả.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Nhá ꞌsúm pay#ꞌlẹo, ꞌcọ ꞌmí lai ꞌcốn ꞌDiu kéng ꞌcốn táng ꞌphắn phủ vảy ꞌháu Chảu Pua ꞌPhạ ꞌtoi ꞌhịt ꞌcốn#ꞌDiu, ꞌdiến ꞌtoi ꞌtan Pôn kéng ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt pay. Song ꞌtan ꞌcọ đảy ổ ꞌtố kéng tít tơn hảư sau mẳn chaư ꞌpơng inh công ꞌphún Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌchoi#ꞌháu.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 ꞌHọt ꞌmự ꞌdặng ꞌcắm ꞌtưa nả ꞌmá, ꞌcốn ꞌmướng Ăn‑ti‑ô chao ꞌchí mết ꞌchu ꞌcốn đảy ꞌmá ꞌsúm căn ꞌphắng ꞌquám Chảu Pua#ꞌPhạ.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 ꞌMưa phen ꞌcốn ꞌDiu hên ꞌcốn ꞌmá ế ꞌsướng ꞌnặn ꞌcọ ꞌdiến ꞌmí chaư hơng ꞌchắng ꞌtan Pôn#lai, chắng pák khắt ꞌquám ꞌtếng ꞌvạu đu ꞌngai ꞌquám bók son khong#ꞌtan.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 ꞌTan Pôn cắp ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt ꞌmí chaư ꞌngán ꞌvạu hảư ꞌpứng ꞌcốn ꞌDiu ꞌnặn#ꞌva, “ꞌQuám Chảu Pua ꞌPhạ ꞌsúm khỏi ꞌchọ au ꞌmá bók son hảư ꞌpứng chảu#cón. Hák#ꞌva ꞌpứng chảu ꞌcọ thiêng sia, pên ꞌsướng ꞌpứng chảu ngắm#ꞌva báu#sôm đáng đảy ꞌchua ꞌlới#ꞌlới. ꞌSướng ꞌnặn ꞌsúm khỏi chắng au căn ꞌmá bók ꞌcốn táng#ꞌphắn,
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 ꞌcọ ꞌmen ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu Chom đảy ꞌchiến ꞌvạy ꞌchị bók ꞌsúm khỏi#ꞌva:
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 ꞌCốn táng ꞌphắn ꞌmưa đảy ꞌnghín ꞌtan Pôn ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn ꞌcọ ꞌmuôn ꞌmớng sỏng ꞌnhó ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu#Chom. ꞌPứng phủ đaư ꞌTan chảu đảy ꞌlưạk au ꞌvạy cón ꞌlẹo hảư ꞌmí ꞌchua ꞌlới#ꞌlới ꞌcọ ꞌdiến ꞌchưa au ꞌquám#ꞌnặn.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 ꞌQuám ꞌGiê‑ꞌsu phủ pên Chảu Chom ꞌcọ đảy ꞌpe ók pay ꞌtua phổng ꞌlố ꞌmướng#ꞌnặn.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Hák#ꞌva phen ꞌcốn ꞌDiu đảy ꞌnhuốn chaư ꞌpứng ông quan phủ nháư téng đa nẳng ꞌmướng ꞌnặn kéng ꞌpứng ꞌnáng nủ ꞌme [ꞌcốn táng ꞌphắn] phủ ꞌmá vảy ꞌháu Chảu Pua ꞌPhạ [ꞌtoi ꞌcốn#ꞌDiu], chắng ꞌpá căn ꞌnạp têng ꞌtan Pôn kéng ꞌtan Ba‑ꞌna‑bắt, ꞌlẹo ꞌcọ sắp song ꞌtan ók sia đen đin ꞌmướng#sau.
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 Song ꞌtan đảy ꞌpứ khún chắp tin ók sáư tó nả#sau. ꞌLẹo song ꞌtan chắng pay cá ꞌmướng ꞌI‑cô‑ꞌni‑ôn.
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 ꞌPứng ꞌcốn ꞌtoi ꞌtáng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu [nẳng ꞌmướng Ăn‑ti‑ô ꞌnặn] ꞌcọ sút chaư ꞌmuôn#ꞌmớng, ꞌmí Chảu Khuôn Saư dú#têm.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.