2 Coríntios 7
Wosoci Gʊaasɩbabaa Daa (BIB) vs VC
1 M danyɩnɔ, k'a a yo Woso n lerbɔrɛrɔ nɔɔn duro bɔ wɔɔ m bɩ, ʊ mim haay k'a nɩ dintim kam wɔɔ mɛ kan wɔɔ nyi kɩ ma gʊ ʊ ma, ʊ ʊ tɔ ʊ gʊta k'ʊ bɩr mɩŋŋa fasɩ Woso lɛsire nɔ ʊ.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 K'a yɛ a wɔɔ ŋʊa, wɔɔ n a bʊnyaa ba gɔsɩ nɩ y, wɔɔ n gɔsɩ mim zaar ba y, wɔɔ n ʊ da gʊaa bir y.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Mɔɔ bɩr meer barɛ ncɩnaaʊ kʊ m awɔɔ dʊdɔ yar y, amba mɔɔ hɩ dɩɩtaa bɩ, wɔɔ y'awɔɔ ŋʊam gʊta, hɔsɩ b'a dam ma an wɔɔ gʊ awɔɔ ma y, baa zɛ, baa mɩsɩrbaa.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Mɔɔ sɩra ka awɔɔ ʊ gʊta, mɔɔ heer ɩ nyɔɔm awɔɔ tɔ ma gʊta. Wɔɔ fɩryɩrɛrɔ haay nɔ ʊ, mɔɔ ɩ heer koodə m gʊta, m nɩ m heer nyɔɔm paan….
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Bala, lee kʊ wɔɔ ku Masedʊan ʊ bɩ, wɔɔ n hoonsire yɩ baa poore tɔkkɛ y. Jɩsa kan bɩsɩ kɩ a n yɩ wɔɔ ma naanaa y, gʊɔɔ ɩ nyaa bam kan wɔɔ kɩ, wɔɔ nɩ dabɔʊ m ʊ heer ʊ sɔ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Bɩ Woso nɩ gʊɔɔ kʊ ŋ hɔɔn kaanm a mɩŋŋa m nɔ wɔɔ paŋŋa dam la, a a ka Tiitɩ n bʊr, naa n wɔɔ paŋŋa da ra.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Bɩ, naa bɛɛ n a deem y, hɔ kʊ Tiitɩ a hɩ wɔɔ m bɩ wɔɔ paŋŋa da ra sɔ, a a hɩ a ʊ, a heer koodə yɩ awɔɔ tɔ ma. A a hɩ sɔ a ʊ, awɔɔ lɛ taa paan… k'a a ya, a mɔɔ yɩ, bala, awɔɔ heer a zaar ba kan mim k'awɔɔ ba bɩ kɩ, an n'a ŋʊam paan… k'a a da mɔɔ han gʊɔɔ kʊ ŋ n'ɩ mɔɔ tɔ zarm nɔ wɔɔ lɛɛ. Naa tɔ ma m sɔ mɔɔ heer n nyɩnta gʊta maam-maam kɛɛrɛ.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Baa kʊ ci kʊ mɔɔ ba awɔɔ ma biisi b'awɔɔ heer zaar ba, dɩɩtaa naa mɔɔ bɩr kʊrkʊr darɛ a tɔ ma y. K'a nyɩnta an awɔɔ heer zaar ba dɔmɩm poore nɔ ʊ bɩ, a a da ma mɔɔ n kʊrkʊr da.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Bɩ dɩɩtaa naa, m heer mɔɔ n'a nyɔɔm, kʊ mɔɔ awɔɔ heer zaar ba bɩ tɔ ma bɛɛ y. Kʊ heerzar b'a ka awɔɔ n a bɔ a taam bɩ tɔ ma m. Woso awɔɔ heerzar bɩ sa, an a ba awɔɔ m mɩŋŋa, naa tɔ ma bɩ, wɔɔ n a bʊnyaa ba y.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Bala, heerzar k'a a to Woso zi bɩ zɛ a nawʊm heerlʊrlɛ m, an nɩ bʊmbɔrɛ kam, kʊrkʊrdarɛ ba a nɔ ʊ y. Bɩ, durnya naa do heerzar bɩ, zɛ bɩ n nawʊm zɛ m.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 K'a dɩga a, heerzar k'a a to Woso zi b'a ka, awɔɔ n a ka ma ŋʊɩɩ… k'a mim bɩ banka, a a ka awɔɔ n sugur yɛ,
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Mɔɔ n ci bɩ ba awɔɔ ma gʊaa k'a mim bʊnyaa bɩ ba bɩ tɔ ma y, gɛɛ gʊaa kʊ n mim bɩ ba m bɩ tɔ ma y. A ba mɔɔ ʊ k'awɔɔ n a da ma a dɔ Woso mɩm ʊ a ʊ, a wɔɔ ŋʊa paan….
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Naa tɔ ma m hɔ k'awɔɔ ba bɩ n wɔɔ heer ba kookoo.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Mɔɔ lɛɛ ka hɔɔ, m m lɛ bɔ awɔɔ ʊ a mɩm m, b'awɔɔ ka an a dɔ denter a ʊ, hɔ kʊ mɔɔ hɩ bɩ sɩra m. Amba wɔɔ nɩ sɩra hɩm tee… bɩ, ʊ lɛ kʊ wɔɔ bɔ awɔɔ ʊ Tiitɩ zi bɩ yɩ sɩra sɔ amba wɔɔ hɩ bɩ m.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Bʊr k'a ʊ, awɔɔ zi b'ʊ, awɔɔ n a si mɩŋŋa kan nyibəə kɩ daʊrɛ kɩ, a yɛ a lɛ ma bɩ, a y'a tɔ darɛ a nɔ ʊ, an n'awɔɔ ŋʊam gʊta an cem biisi han.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Mɔɔ heer ɩ nyɔɔm gʊta, kʊ mɔɔ dɔ mɔɔ ʊ, mɔɔ m da ma m yo awɔɔ ma hɔ haay nɔ ʊ bɩ tɔ ma.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.