2 Coríntios 7
Wosoci Gʊaasɩbabaa Daa (BIB) vs ARA
1 M danyɩnɔ, k'a a yo Woso n lerbɔrɛrɔ nɔɔn duro bɔ wɔɔ m bɩ, ʊ mim haay k'a nɩ dintim kam wɔɔ mɛ kan wɔɔ nyi kɩ ma gʊ ʊ ma, ʊ ʊ tɔ ʊ gʊta k'ʊ bɩr mɩŋŋa fasɩ Woso lɛsire nɔ ʊ.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 K'a yɛ a wɔɔ ŋʊa, wɔɔ n a bʊnyaa ba gɔsɩ nɩ y, wɔɔ n gɔsɩ mim zaar ba y, wɔɔ n ʊ da gʊaa bir y.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mɔɔ bɩr meer barɛ ncɩnaaʊ kʊ m awɔɔ dʊdɔ yar y, amba mɔɔ hɩ dɩɩtaa bɩ, wɔɔ y'awɔɔ ŋʊam gʊta, hɔsɩ b'a dam ma an wɔɔ gʊ awɔɔ ma y, baa zɛ, baa mɩsɩrbaa.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mɔɔ sɩra ka awɔɔ ʊ gʊta, mɔɔ heer ɩ nyɔɔm awɔɔ tɔ ma gʊta. Wɔɔ fɩryɩrɛrɔ haay nɔ ʊ, mɔɔ ɩ heer koodə m gʊta, m nɩ m heer nyɔɔm paan….
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Bala, lee kʊ wɔɔ ku Masedʊan ʊ bɩ, wɔɔ n hoonsire yɩ baa poore tɔkkɛ y. Jɩsa kan bɩsɩ kɩ a n yɩ wɔɔ ma naanaa y, gʊɔɔ ɩ nyaa bam kan wɔɔ kɩ, wɔɔ nɩ dabɔʊ m ʊ heer ʊ sɔ.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Bɩ Woso nɩ gʊɔɔ kʊ ŋ hɔɔn kaanm a mɩŋŋa m nɔ wɔɔ paŋŋa dam la, a a ka Tiitɩ n bʊr, naa n wɔɔ paŋŋa da ra.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Bɩ, naa bɛɛ n a deem y, hɔ kʊ Tiitɩ a hɩ wɔɔ m bɩ wɔɔ paŋŋa da ra sɔ, a a hɩ a ʊ, a heer koodə yɩ awɔɔ tɔ ma. A a hɩ sɔ a ʊ, awɔɔ lɛ taa paan… k'a a ya, a mɔɔ yɩ, bala, awɔɔ heer a zaar ba kan mim k'awɔɔ ba bɩ kɩ, an n'a ŋʊam paan… k'a a da mɔɔ han gʊɔɔ kʊ ŋ n'ɩ mɔɔ tɔ zarm nɔ wɔɔ lɛɛ. Naa tɔ ma m sɔ mɔɔ heer n nyɩnta gʊta maam-maam kɛɛrɛ.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Baa kʊ ci kʊ mɔɔ ba awɔɔ ma biisi b'awɔɔ heer zaar ba, dɩɩtaa naa mɔɔ bɩr kʊrkʊr darɛ a tɔ ma y. K'a nyɩnta an awɔɔ heer zaar ba dɔmɩm poore nɔ ʊ bɩ, a a da ma mɔɔ n kʊrkʊr da.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Bɩ dɩɩtaa naa, m heer mɔɔ n'a nyɔɔm, kʊ mɔɔ awɔɔ heer zaar ba bɩ tɔ ma bɛɛ y. Kʊ heerzar b'a ka awɔɔ n a bɔ a taam bɩ tɔ ma m. Woso awɔɔ heerzar bɩ sa, an a ba awɔɔ m mɩŋŋa, naa tɔ ma bɩ, wɔɔ n a bʊnyaa ba y.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Bala, heerzar k'a a to Woso zi bɩ zɛ a nawʊm heerlʊrlɛ m, an nɩ bʊmbɔrɛ kam, kʊrkʊrdarɛ ba a nɔ ʊ y. Bɩ, durnya naa do heerzar bɩ, zɛ bɩ n nawʊm zɛ m.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 K'a dɩga a, heerzar k'a a to Woso zi b'a ka, awɔɔ n a ka ma ŋʊɩɩ… k'a mim bɩ banka, a a ka awɔɔ n sugur yɛ,
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Mɔɔ n ci bɩ ba awɔɔ ma gʊaa k'a mim bʊnyaa bɩ ba bɩ tɔ ma y, gɛɛ gʊaa kʊ n mim bɩ ba m bɩ tɔ ma y. A ba mɔɔ ʊ k'awɔɔ n a da ma a dɔ Woso mɩm ʊ a ʊ, a wɔɔ ŋʊa paan….
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Naa tɔ ma m hɔ k'awɔɔ ba bɩ n wɔɔ heer ba kookoo.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Mɔɔ lɛɛ ka hɔɔ, m m lɛ bɔ awɔɔ ʊ a mɩm m, b'awɔɔ ka an a dɔ denter a ʊ, hɔ kʊ mɔɔ hɩ bɩ sɩra m. Amba wɔɔ nɩ sɩra hɩm tee… bɩ, ʊ lɛ kʊ wɔɔ bɔ awɔɔ ʊ Tiitɩ zi bɩ yɩ sɩra sɔ amba wɔɔ hɩ bɩ m.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Bʊr k'a ʊ, awɔɔ zi b'ʊ, awɔɔ n a si mɩŋŋa kan nyibəə kɩ daʊrɛ kɩ, a yɛ a lɛ ma bɩ, a y'a tɔ darɛ a nɔ ʊ, an n'awɔɔ ŋʊam gʊta an cem biisi han.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mɔɔ heer ɩ nyɔɔm gʊta, kʊ mɔɔ dɔ mɔɔ ʊ, mɔɔ m da ma m yo awɔɔ ma hɔ haay nɔ ʊ bɩ tɔ ma.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.