Gênesis 47
GODIDO VUA MAEJE (BBB) vs NVT
1 — ausente —
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 — ausente —
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Bu va ijia usiaevoga kini fune urina kiae, Ja i jone ja mevo ije ja i irere ije menoevono kiae? Ro Josofuodo uviarafa ije bu urina kuae E ireobo, no asaerafa nuvuone ije bu e mave-samuagiavo. Ijadufuo nodua none maza boeje mave-samuagavono kuae.
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Bu ijiege kuara areme kuae, No aesakae nuvuone Kenani ije fuka vasia ireobo kekema ijadufuo garasi boeje mave nuvuone bu inoedufuo ije fune saere furima ijadufuo no ije urina igia ruae. Ijadufuo a isekie ni kuoga no aesakae Gosoni ije abena ijia karino kuae.
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Areme kini ije fune urina Josofu kuae, Asoe one ro uviarafa one bu ruaeva ije fune ka marei.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Ijadufuo aesakae Ijifiti fu ijifureki ijadufuo ni asoe one ro uviarafa one ije kiaga bu va are ijia karine. Na vierafe are Gosoni fuka sakae mukore ijadufuo bu ijia karidufuo. Ro a vierafega e one gue bu mave-sifi mukoe samuagiavoga ni kiaga bu mave ro goti none ijene samuagiajieno kuae.
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Areme Josofuo fune asoe fuone Jekafu mesirina ro kini ije nijaemoga Jekafu fu urina kini ije daro mae.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 — ausente —
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 — ausente —
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Jekafu fu ijiege kuara areme fune una kuke urina kini ije daro mana fune keke vae.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Areme Josofu fune urina kini vua izege fu kuaraema ijiege rena uri asoe fuone ro uviarafa fuone ije kaenamia Ijifiti guove ijia aesakae ka mukore be are Ramasesi ivuake ijia kiamoga bu va aesakae ije abena ijia kari.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Bu ijia karinoekoga Josofu fu urina asoe fuone ijiakina uviarafa ijiakina e boeje eranabe asoe fuone ijadufuo are ijia kariva ijene ifejiana ire vajiakinu mukoreigia samuagiae.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Ro are Ijifiti ro Kenane guove ijia fuka vasia ma ireobo kekemoga e boeje buka vasia ireobo abena isejavae.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Ijadufuo Josofu fu urina kumune fu tuana mutuna uijaka ijia naema ije karina e Ijifitiko ijiakiro e Kenaniko ijiebuo fuaeveko bu moni vajavoga fu karina kinido are ijia nae.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Ijiege rekoga E Ijifitiko ije bune manido ire fuaekinu vakuma moni ije funeke furinoga bu una usiaena Josofu kuae, No moni nuvuone funeka furi. Ijadufuo kumune bino nime vajuone ro a bakuma noneka vasia abena oekono kuae.
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Ro Josofu fu urina kiae, Ja moni bakikuva ni fanuve jone ja samuagiavo ijia bino kena ro vajiega na kumune vajiano kiae.
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Fu ijiege kuariamoga bune va fanuve osekina doniki ro mave-ro goti ije kaemaniana una ro Josofu vajavoga fu ve una kumune karina vajiae. Ijiege rena Josofu fu juaevasia besu guove ijia ijiege rekinu fanu ni binobino ije funeka karima furi.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Areme juaevasia be ijia e Ijifitiko ije bu una ro Josofu fino ijia usiaena kuae, E ireobo noka a biesirakuva baki ro vua ige noneka ma kuarave. No iviama moni nuvuone ijiakiro fanu no samuagiavo boeje bune furi ro una ire bino fuka ma baki. Ro iviama no fune no ro sakae nuvuone ijiaru uria naove.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Ijadufuo ade arega no vasia abena oekega aesakae nuvuone ige fuka ma iseremo. Ro anika kumune bino vajuoga no ikinu ro uije bino vajuoga no one. A ijiege rekina no aesakae nuvuone ige abe una kini ma areme nodua no uri fuefuo moni baki imeno kuae.
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 — ausente —
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 — ausente —
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 — ausente —
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 — ausente —
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Rove e ije bu urina kuae, E ireobo aneka marena no ifejuona karaunuemado noneka oemarekinu kini ijadufuo moni baki imekono kuae.
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Bu ijiege kuaravoga Josofu fu uri akae be nijana kiae, Ja kumune korema areme masina kamui faeve (5) ijiege kekuva, ni kamui besu ije abena kini ije makiro fo (4) ije ni jone keno kiae. Bu ijiege rekogaro e ije Godido zinone ifaejevo ije buosukua sakae buone bu naebe kena fuaeve ro bu uria korubuo samuagiae.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Ijiege rena e Isureroko ije bu are Gosoni Ijifiti guove ijia kariva ijia buka sinuome uruvana zaraekoga e uine buka ma e uruvana rei.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Ro Jekafu are Ijifiti fu fima ije fu juaevasia sevenitini (17) ijiege. Ro juaevasia fuone foteke fu fina ruoma e orema ije fu uvani aderedi foti seveni (147) ijiege.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Areme Jekafu fu vierafe fune iviama igiebo baronekiro fu Josofu kumeno fu aru vae. Josofu fu aru vakoga fu urina kuae, A iviama oge none igia faradiena E Ireobo Godido ive ijia kurana kuariega na fiene. Anika kieko a naeje abe abena igia Ijifiti mako rukono kiega na fiene.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Na baronekuva ade na abena Ijifiti igia mako rumo. Ro naeje nika mesiriena una va aesakae Kenani asaerafa none bu uniaeva ijia nujieno kuae. Fu ijiege kuaramoga Josofu fu una gue kuae, Vua irere a kuariemo ije na vierafe na ijiege rekono kuae.
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Areme Jekafu fu una kuae, Anika E Ireobo ive ijia kurana kieko a ijiege rekono kiega na fieno kuae. Ijadufuo Josofu fune uri asoe fuone ijadufuo nidua ijia Godido ive ijia kurana kuae, Na ijiege rekono kuae. Areme Jekafu fu ijia tuana vakuma are fu naeno nigedo ijia dijena E Ireobo baname isoena oemarei.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.