Gênesis 47
GODIDO VUA MAEJE (BBB) vs NAA
1 — ausente —
1 Então José foi e deu a notícia a Faraó: — O meu pai e os meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E levou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 Bu va ijia usiaevoga kini fune urina kiae, Ja i jone ja mevo ije ja i irere ije menoevono kiae? Ro Josofuodo uviarafa ije bu urina kuae E ireobo, no asaerafa nuvuone ije bu e mave-samuagiavo. Ijadufuo nodua none maza boeje mave-samuagavono kuae.
3 Então Faraó perguntou aos irmãos de José: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Nós, seus servos, somos pastores de rebanho, como já foram os nossos pais.
4 Bu ijiege kuara areme kuae, No aesakae nuvuone Kenani ije fuka vasia ireobo kekema ijadufuo garasi boeje mave nuvuone bu inoedufuo ije fune saere furima ijadufuo no ije urina igia ruae. Ijadufuo a isekie ni kuoga no aesakae Gosoni ije abena ijia karino kuae.
4 Disseram mais a Faraó: — Viemos para morar nesta terra, porque na terra de Canaã não há pasto para o rebanho destes seus servos, pois a fome é severa. E agora pedimos que o senhor permita que estes seus servos morem na terra de Gósen.
5 Areme kini ije fune urina Josofu kuae, Asoe one ro uviarafa one bu ruaeva ije fune ka marei.
5 Então Faraó disse a José: — Seu pai e seus irmãos vieram para junto de você.
6 Ijadufuo aesakae Ijifiti fu ijifureki ijadufuo ni asoe one ro uviarafa one ije kiaga bu va are ijia karine. Na vierafe are Gosoni fuka sakae mukore ijadufuo bu ijia karidufuo. Ro a vierafega e one gue bu mave-sifi mukoe samuagiavoga ni kiaga bu mave ro goti none ijene samuagiajieno kuae.
6 A terra do Egito está à sua disposição. Faça com que seu pai e seus irmãos se estabeleçam na melhor região da terra; que morem na terra de Gósen. Se souber que há no meio deles homens capazes, ponha-os por responsáveis pelo gado que me pertence.
7 Areme Josofuo fune asoe fuone Jekafu mesirina ro kini ije nijaemoga Jekafu fu urina kini ije daro mae.
7 José levou Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou Faraó.
8 — ausente —
8 Então Faraó perguntou a Jacó: — Quantos anos o senhor já tem?
9 — ausente —
9 Jacó lhe respondeu: — São cento e trinta anos de peregrinação. Foram poucos e maus os anos de minha vida e não chegam aos anos de vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 Jekafu fu ijiege kuara areme fune una kuke urina kini ije daro mana fune keke vae.
10 Depois Jacó abençoou Faraó e saiu de sua presença.
11 Areme Josofu fune urina kini vua izege fu kuaraema ijiege rena uri asoe fuone ro uviarafa fuone ije kaenamia Ijifiti guove ijia aesakae ka mukore be are Ramasesi ivuake ijia kiamoga bu va aesakae ije abena ijia kari.
11 Então José estabeleceu seu pai e seus irmãos e lhes deu propriedades na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó havia ordenado.
12 Bu ijia karinoekoga Josofu fu urina asoe fuone ijiakina uviarafa ijiakina e boeje eranabe asoe fuone ijadufuo are ijia kariva ijene ifejiana ire vajiakinu mukoreigia samuagiae.
12 E José providenciou alimento para seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Ro are Ijifiti ro Kenane guove ijia fuka vasia ma ireobo kekemoga e boeje buka vasia ireobo abena isejavae.
13 Não havia alimento em toda a terra, porque a fome era muito grande. Assim, o povo do Egito e o povo de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Ijadufuo Josofu fu urina kumune fu tuana mutuna uijaka ijia naema ije karina e Ijifitiko ijiakiro e Kenaniko ijiebuo fuaeveko bu moni vajavoga fu karina kinido are ijia nae.
14 Então José arrecadou todo o dinheiro que havia na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 Ijiege rekoga E Ijifitiko ije bune manido ire fuaekinu vakuma moni ije funeke furinoga bu una usiaena Josofu kuae, No moni nuvuone funeka furi. Ijadufuo kumune bino nime vajuone ro a bakuma noneka vasia abena oekono kuae.
15 Quando acabou o dinheiro na terra do Egito e na terra de Canaã, todos os egípcios foram a José e disseram: — Queremos comida! Por que o senhor nos deixaria morrer em sua presença só porque o dinheiro acabou?
16 Ro Josofu fu urina kiae, Ja moni bakikuva ni fanuve jone ja samuagiavo ijia bino kena ro vajiega na kumune vajiano kiae.
16 José respondeu: — Se vocês não têm dinheiro, tragam o seu gado. Em troca do gado eu lhes darei comida.
17 Fu ijiege kuariamoga bune va fanuve osekina doniki ro mave-ro goti ije kaemaniana una ro Josofu vajavoga fu ve una kumune karina vajiae. Ijiege rena Josofu fu juaevasia besu guove ijia ijiege rekinu fanu ni binobino ije funeka karima furi.
17 Então trouxeram o seu gado a José e ele lhes deu mantimento em troca de cavalos, rebanhos, gado e jumentos. E José os sustentou aquele ano em troca de todo o gado deles.
18 Areme juaevasia be ijia e Ijifitiko ije bu una ro Josofu fino ijia usiaena kuae, E ireobo noka a biesirakuva baki ro vua ige noneka ma kuarave. No iviama moni nuvuone ijiakiro fanu no samuagiavo boeje bune furi ro una ire bino fuka ma baki. Ro iviama no fune no ro sakae nuvuone ijiaru uria naove.
18 Tendo acabado aquele ano, foram a José no ano seguinte e lhe disseram: — Não podemos esconder de meu senhor que o dinheiro acabou e que meu senhor já é dono dos animais. Nada mais nos resta diante de meu senhor, a não ser o nosso corpo e a nossa terra.
19 Ijadufuo ade arega no vasia abena oekega aesakae nuvuone ige fuka ma iseremo. Ro anika kumune bino vajuoga no ikinu ro uije bino vajuoga no one. A ijiege rekina no aesakae nuvuone ige abe una kini ma areme nodua no uri fuefuo moni baki imeno kuae.
19 Por que o senhor nos deixaria perecer em sua presença, tanto a nós como à nossa terra? Compre a nós e a nossa terra em troca de mantimento, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó. Dê-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 — ausente —
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porque a fome era extrema sobre eles. E a terra passou a ser de Faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 — ausente —
22 José só não comprou a terra dos sacerdotes, porque os sacerdotes recebiam uma porção de mantimento de Faraó e viviam dessa porção que Faraó lhes dava; por isso, não venderam a sua terra.
23 — ausente —
23 Então José disse ao povo: — Eis que hoje comprei vocês e a terra de vocês para Faraó. Aqui estão as sementes, para que semeiem a terra.
24 — ausente —
24 Das colheitas vocês darão a quinta parte a Faraó. As outras quatro partes serão de vocês, para semear o campo e para servir de alimento a vocês, aos que estão em suas casas, e para alimentar os seus filhos.
25 Rove e ije bu urina kuae, E ireobo aneka marena no ifejuona karaunuemado noneka oemarekinu kini ijadufuo moni baki imekono kuae.
25 Eles disseram a José: — O senhor salvou a nossa vida! Que possamos alcançar favor diante de meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 Bu ijiege kuaravoga Josofu fu uri akae be nijana kiae, Ja kumune korema areme masina kamui faeve (5) ijiege kekuva, ni kamui besu ije abena kini ije makiro fo (4) ije ni jone keno kiae. Bu ijiege rekogaro e ije Godido zinone ifaejevo ije buosukua sakae buone bu naebe kena fuaeve ro bu uria korubuo samuagiae.
26 E José estabeleceu por lei até o dia de hoje que, na terra do Egito, um quinto pertence a Faraó. Só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Ijiege rena e Isureroko ije bu are Gosoni Ijifiti guove ijia kariva ijia buka sinuome uruvana zaraekoga e uine buka ma e uruvana rei.
27 Assim, Israel habitou na terra do Egito, na terra de Gósen. Nela adquiriram propriedades, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 Ro Jekafu are Ijifiti fu fima ije fu juaevasia sevenitini (17) ijiege. Ro juaevasia fuone foteke fu fina ruoma e orema ije fu uvani aderedi foti seveni (147) ijiege.
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos. Assim, os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 Areme Jekafu fu vierafe fune iviama igiebo baronekiro fu Josofu kumeno fu aru vae. Josofu fu aru vakoga fu urina kuae, A iviama oge none igia faradiena E Ireobo Godido ive ijia kurana kuariega na fiene. Anika kieko a naeje abe abena igia Ijifiti mako rukono kiega na fiene.
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou o seu filho José e lhe disse: — Se agora alcancei favor diante de você, peço que ponha a sua mão debaixo da minha coxa e use de bondade e fidelidade para comigo; peço que você não me sepulte no Egito,
30 Na baronekuva ade na abena Ijifiti igia mako rumo. Ro naeje nika mesiriena una va aesakae Kenani asaerafa none bu uniaeva ijia nujieno kuae. Fu ijiege kuaramoga Josofu fu una gue kuae, Vua irere a kuariemo ije na vierafe na ijiege rekono kuae.
30 mas que eu possa descansar com os meus pais. Por isso, você me levará do Egito e me colocará na sepultura deles. José respondeu: — Farei o que o senhor me pede.
31 Areme Jekafu fu una kuae, Anika E Ireobo ive ijia kurana kieko a ijiege rekono kiega na fieno kuae. Ijadufuo Josofu fune uri asoe fuone ijadufuo nidua ijia Godido ive ijia kurana kuae, Na ijiege rekono kuae. Areme Jekafu fu ijia tuana vakuma are fu naeno nigedo ijia dijena E Ireobo baname isoena oemarei.
31 Então Jacó lhe disse: — Jure para mim. José jurou e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.