Gênesis 47
GODIDO VUA MAEJE (BBB) vs NTLH
1 — ausente —
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 — ausente —
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Bu va ijia usiaevoga kini fune urina kiae, Ja i jone ja mevo ije ja i irere ije menoevono kiae? Ro Josofuodo uviarafa ije bu urina kuae E ireobo, no asaerafa nuvuone ije bu e mave-samuagiavo. Ijadufuo nodua none maza boeje mave-samuagavono kuae.
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Bu ijiege kuara areme kuae, No aesakae nuvuone Kenani ije fuka vasia ireobo kekema ijadufuo garasi boeje mave nuvuone bu inoedufuo ije fune saere furima ijadufuo no ije urina igia ruae. Ijadufuo a isekie ni kuoga no aesakae Gosoni ije abena ijia karino kuae.
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Areme kini ije fune urina Josofu kuae, Asoe one ro uviarafa one bu ruaeva ije fune ka marei.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Ijadufuo aesakae Ijifiti fu ijifureki ijadufuo ni asoe one ro uviarafa one ije kiaga bu va are ijia karine. Na vierafe are Gosoni fuka sakae mukore ijadufuo bu ijia karidufuo. Ro a vierafega e one gue bu mave-sifi mukoe samuagiavoga ni kiaga bu mave ro goti none ijene samuagiajieno kuae.
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Areme Josofuo fune asoe fuone Jekafu mesirina ro kini ije nijaemoga Jekafu fu urina kini ije daro mae.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 — ausente —
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 — ausente —
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Jekafu fu ijiege kuara areme fune una kuke urina kini ije daro mana fune keke vae.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Areme Josofu fune urina kini vua izege fu kuaraema ijiege rena uri asoe fuone ro uviarafa fuone ije kaenamia Ijifiti guove ijia aesakae ka mukore be are Ramasesi ivuake ijia kiamoga bu va aesakae ije abena ijia kari.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Bu ijia karinoekoga Josofu fu urina asoe fuone ijiakina uviarafa ijiakina e boeje eranabe asoe fuone ijadufuo are ijia kariva ijene ifejiana ire vajiakinu mukoreigia samuagiae.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Ro are Ijifiti ro Kenane guove ijia fuka vasia ma ireobo kekemoga e boeje buka vasia ireobo abena isejavae.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Ijadufuo Josofu fu urina kumune fu tuana mutuna uijaka ijia naema ije karina e Ijifitiko ijiakiro e Kenaniko ijiebuo fuaeveko bu moni vajavoga fu karina kinido are ijia nae.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Ijiege rekoga E Ijifitiko ije bune manido ire fuaekinu vakuma moni ije funeke furinoga bu una usiaena Josofu kuae, No moni nuvuone funeka furi. Ijadufuo kumune bino nime vajuone ro a bakuma noneka vasia abena oekono kuae.
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Ro Josofu fu urina kiae, Ja moni bakikuva ni fanuve jone ja samuagiavo ijia bino kena ro vajiega na kumune vajiano kiae.
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Fu ijiege kuariamoga bune va fanuve osekina doniki ro mave-ro goti ije kaemaniana una ro Josofu vajavoga fu ve una kumune karina vajiae. Ijiege rena Josofu fu juaevasia besu guove ijia ijiege rekinu fanu ni binobino ije funeka karima furi.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Areme juaevasia be ijia e Ijifitiko ije bu una ro Josofu fino ijia usiaena kuae, E ireobo noka a biesirakuva baki ro vua ige noneka ma kuarave. No iviama moni nuvuone ijiakiro fanu no samuagiavo boeje bune furi ro una ire bino fuka ma baki. Ro iviama no fune no ro sakae nuvuone ijiaru uria naove.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Ijadufuo ade arega no vasia abena oekega aesakae nuvuone ige fuka ma iseremo. Ro anika kumune bino vajuoga no ikinu ro uije bino vajuoga no one. A ijiege rekina no aesakae nuvuone ige abe una kini ma areme nodua no uri fuefuo moni baki imeno kuae.
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 — ausente —
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 — ausente —
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 — ausente —
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 — ausente —
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 — ausente —
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Rove e ije bu urina kuae, E ireobo aneka marena no ifejuona karaunuemado noneka oemarekinu kini ijadufuo moni baki imekono kuae.
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Bu ijiege kuaravoga Josofu fu uri akae be nijana kiae, Ja kumune korema areme masina kamui faeve (5) ijiege kekuva, ni kamui besu ije abena kini ije makiro fo (4) ije ni jone keno kiae. Bu ijiege rekogaro e ije Godido zinone ifaejevo ije buosukua sakae buone bu naebe kena fuaeve ro bu uria korubuo samuagiae.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Ijiege rena e Isureroko ije bu are Gosoni Ijifiti guove ijia kariva ijia buka sinuome uruvana zaraekoga e uine buka ma e uruvana rei.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Ro Jekafu are Ijifiti fu fima ije fu juaevasia sevenitini (17) ijiege. Ro juaevasia fuone foteke fu fina ruoma e orema ije fu uvani aderedi foti seveni (147) ijiege.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Areme Jekafu fu vierafe fune iviama igiebo baronekiro fu Josofu kumeno fu aru vae. Josofu fu aru vakoga fu urina kuae, A iviama oge none igia faradiena E Ireobo Godido ive ijia kurana kuariega na fiene. Anika kieko a naeje abe abena igia Ijifiti mako rukono kiega na fiene.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 Na baronekuva ade na abena Ijifiti igia mako rumo. Ro naeje nika mesiriena una va aesakae Kenani asaerafa none bu uniaeva ijia nujieno kuae. Fu ijiege kuaramoga Josofu fu una gue kuae, Vua irere a kuariemo ije na vierafe na ijiege rekono kuae.
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Areme Jekafu fu una kuae, Anika E Ireobo ive ijia kurana kieko a ijiege rekono kiega na fieno kuae. Ijadufuo Josofu fune uri asoe fuone ijadufuo nidua ijia Godido ive ijia kurana kuae, Na ijiege rekono kuae. Areme Jekafu fu ijia tuana vakuma are fu naeno nigedo ijia dijena E Ireobo baname isoena oemarei.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.