Neemias 2

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ye Aɑtɑsɛsi u kuɑ wɔ̃ɔ yɛndu bɑndu sɔɔ, wɔ̃ɔn suru ɡbiikoon tɔ̃ru ɡɑru, u sɔ̃ u dimɔ, mɑ nɑ tɑm suɑ nɑ nùn wɛ̃. Adɑmɑ sɑɑ ye sɔɔ, nɑ nuki sɑnkire too. Nɑ ǹ nuki sɑnkirɑre nɡe mɛ.
1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião, eu estivera triste em sua presença.
2 Yerɑ sinɑ boko u mɑn bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ nɛn wuswɑɑ yɑ kɑ burisinɛ mɛ. Nɑ bɑrɔwɑ? Nuku sɑnkirɑ nirɑ̀ nɑ mɔ mɛ.
2 Disse-me o rei: Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!
3 Adɑmɑ kɑ mɛ, nɑ kpĩɑ nɑ nùn sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, yinni, wunɛn wɑ̃ɑru tu dɑkɑɑ dɑ. Nɑ ǹ kpɛ̃ nɑ kun nuki sɑnkire. Domi wuu ɡèn mi bɑ nɛn sikɑdobɑ sikɑ ɡɑ kuɑ bɑnsu. Mɑ ɡen ɡbɑ̃rɑrun ɡɑmbobɑ bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑkirɑ.
3 Muito conturbado respondi ao rei: Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas consumidas pelo fogo?
4 Sinɑ boko u mɑn bikiɑ u nɛɛ, mbɑ nɑ kĩ u mɑn kuɑ.
4 Disse-me o rei: Que tens a me pedir?
5 Mɑ nɑ nùn wisɑ nɑ nɛɛ, yinni, ɑ̀ n kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ, ɑ de n wurɑ Yudɑbɑn temɔ wuu ɡèn mi bɑ nɛn sikɑdobɑ sikɑ kpɑ n ɡu bɑni n seeyɑ.
5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu, eu disse ao rei: Se aprouver ao rei, e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la.
6 N deemɑ sinɑ boko kɑ win kurɔwɑ bɑ sɔ̃ dɔmɑ te. Yerɑ u mɑɑ mɑn bikiɑ u nɛɛ, sɔ̃ɔ nyewɑ kon ko mi. Sɑɑ yerɑ̀ kon wurɑmɑ.
6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás? Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.
7 Yen biru, nɑ nɛɛ, sinɑ boko, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ mɑn tireru wɛ̃ɛyɔ tem yɛ̃ro be bɑ wɑ̃ɑ Efɑrɑtin sɔ̃ɔ duu yeru ɡiɑn sɔ̃ bu kɑ mɑn deri n turi Yudɑɔ.
7 Prossegui: Se o rei achar bom, que me dêem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;
8 Mɛyɑ nɑ mɑɑ kĩ ɑ mɑn tireru ɡɑru wɛ̃ Asɑfun sɔ̃ wi u sɑ̃ɑ sinɑ bokon dɑ̃ɑ kɔ̃so kpɑ u mɑn dɑ̃ɑ kɛ̃ n kɑ dii te tɑ wɑ̃ɑ sɑ̃ɑ yerun bɔkuɔn ɡɑmbobɑ ko kɑ wuu ɡen ɡbɑ̃rɑrun ɡɑmbobɑ kɑ sere diru mi nɛn tii ko nɑ n wɑ̃ɑ.
8 e uma outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar. O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.
9 Mɑ u tɑbu sinɑmbu kɑ mɑɑsɔbu ɡɔsɑ bu kɑ mɑn yɔ̃siri. Yerɑ nɑ seewɑ nɑ dɑ nɑ tem yɛ̃ro be deemɑ be bɑ wɑ̃ɑ sɔ̃ɔ duu yeru ɡiɑ mi. Mɑ nɑ bu sinɑ bokon tire ni wɛ̃.
9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei; ora, o rei fizera-me escoltar por alguns chefes militares e cavaleiros.
10 Sɑnɑm mɛ Sɑmbɑlɑ wi u sɑ̃ɑ Horoni kɑ win sɔm kowo Tobiyɑ wi u sɑ̃ɑ Amɔni bɑ nuɑ mɑ nɑ wee n kɑ Isirelibɑ ɡeɑ kuɑ, yerɑ ben nuki sɑnkirɑ too.
10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.
11 Sɑnɑm mɛ nɛ Nɛɛmi nɑ tunumɑ Yerusɑlɛmuɔ, nɑ sinɑwɑ ɡinɑ sɔ̃ɔ itɑ.
11 Cheguei a Jerusalém e, depois de ter passado ali três dias,
12 Nɑ ǹ ɡoo sɔ̃ɔwɑ ye Gusunɔ nɛn Yinni u mɑn sɔ̃ɔwɑ n ko Yerusɑlɛmun sɔ̃. Yen biru, nɑ seewɑ wɔ̃kuru kɑ tɔmbu ɡɑbu. Nɑ ǹ yɑɑ sɑberu ɡɑru sue mɑ n kun mɔ kɛtɛku ɡe nɑ sɔni.
12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me inspirara fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal, senão aquele em que montava.
13 Wɔ̃ku suunu sɔɔ, nɑ yɑrɑ sɑɑ kɔnnɔ ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ wɔwɑ ɡiɑn di nɑ dɑ bwiɑɔ ye bɑ mɔ̀ Yɑɑ ɡɔbɑ kɑ mɑɑ sere kɔnnɔwɔ mi bɑ rɑ kubɑnu yɑri. Mɑ nɑ Yerusɑlɛmun ɡbɑ̃rɑ te mɛɛrɑ mɛɛrɑ, nɑ wɑ tɑ kurunu mɔ. Mɑ ten ɡɑmbobɑ bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑkirɑ.
13 Saí à noite pela porta do Vale, e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira; verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.
14 Mɑ nɑ dɑ kɔnnɔ ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ bwiɑ ye bɑ ɡbɑn bɔkuɔ kɑ sere sinɑ bokon bwiɑɔ. Adɑmɑ ɑyeru ɡɑru sɑri mi nɛn kɛtɛku ɡɑ koo kɑ sɑrɑ.
14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do Rei; mas não havia ali lugar para passagem com a minha montaria.
15 Mɑ nɑ kpɑ kɑ Sedoronin wɔwɑ ɡiɑ nɑ kɑ ɡbɑ̃rɑ te mɛɛri mɛɛrimɔ sere nɑ kɑ tunumɑ kɔnnɔ ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ wɔwɑ ɡiɑɔ mìn di nɑ rɑɑ kɑ yɑrɑ.
15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.
16 Sɑɑ ye sɔɔ, wuun siri kowobu bɑ ǹ yɛ̃ mi nɑ dɑ kɑ ye nɑ mɔ̀. Domi nɑ ǹ Yuu ɡoo ɡɑ̃ɑnu sɔ̃ɔwɑ bɑɑ kɑ yɑ̃ku kowobu kɑ wuun bukurobu kɑ sere tem mɛn kpɑrobu.
16 Os magistrados ignoravam onde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado transparecer, nem aos Judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.
17 Adɑmɑ ye nɑ wurɑmɑ nɑ bu sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, bɛɛn tii i wɑ nɡe mɛ Yerusɑlɛmu yɑ sɑ̃ɑ. Wee yɑ bɑnsu kuɑ. Mɑ yen ɡbɑ̃rɑrun ɡɑmbobɑ bɑ dɔ̃ɔ mwɑɑkirɑ. Yen sɔ̃, su yen ɡbɑ̃rɑ te seeyɑ kpɑ sɑ kun mɑɑ wɑ̃ɑ sekuru sɔɔ.
17 Disse-lhes então: Vede a miséria em que estamos; Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo! Vinde; reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação.
18 Mɑ nɑ bu sɔ̃ɔwɑ nɡe mɛ Gusunɔ nɛn Yinni u mɑn kɔ̃su kɑ ye sinɑ boko Aɑtɑsɛsi u mɑn kuɑ. Yerɑ be kpuro bɑ yɑnde nɔɔɡiru suɑ bɑ nɛɛ, su se su ɡbɑ̃rɑ te bɑni.
18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus me favorecera e narrei-lhes tudo o que dissera o rei. Gritaram todos: Vamos! Reconstruamos! E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.
19 Adɑmɑ Sɑmbɑlɑ wi u sɑ̃ɑ Horoni kɑ win sɔm kowo Tobiyɑ wi u sɑ̃ɑ Amɔni kɑ Gesɛmu wi u sɑ̃ɑ Dɑɑrubu bɑ yen lɑbɑɑri nuɑ. Yerɑ bɑ sun yɑɑkoru toruɑ. Mɑ bɑ sun bikiɑ kɑ ɡɛndu mbɑ sɑ mɔ̀ mi. Sɑ kɑsuwɑ su sinɑ boko seesi?
19 Quando Sanabalat, o horonita, Tobias, o servo amonita, e Gossem, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?
20 Mɑ nɑ bu wisɑ nɑ nɛɛ, Yinni wi u wɑ̃ɑ wɔllɔ wiyɑ u koo sun nɑsɑrɑ wɛ̃. Bɛsɛ win sɔm kowobu sɑ ko sewɑ su wuu ɡe bɑni. Adɑmɑ bɛɛ, i ǹ bɑɑ mɔ ɡe sɔɔ, i ǹ mɑɑ ɡɑ̃ɑnu mɔ i ɡere mi. I ǹ ko mɑm bweseru ɡɑru deri tèn sɔ̃ bɑ koo bɛɛ yɑɑyɑ.
20 Respondi-lhes: O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos, e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.